Lögberg - 06.09.1923, Page 2

Bls. 2
LÖGBERG, FIMTUDAGINN
6. SEPTEMBER 1923.
Limir og líkami stokk-
bólgnir.
Fruit-a-tives laeknuöu nýrun með
öllu.
Hið frægasta ávaxtalyf
öllum þeim, er þjást af nýrna-
ejúkdómi, verða kærkamin þessi
tíðindi um Frit-a-tives, Ihið fræga
ávaxtalyf, unnið úr jurtasafa, er
gersamlega læknar nýrna og
blöðrusjúkdóma, eins og bréf þetta
bezt sannar.
“Litlla stúlkan okkar þjáðist af
nýrnaveiki og bólgu — allir lim-
ir hennar voru stokkbólgnir. Við
reyndum “Fruit-a-tives.” Á skömir.
um tíma varð stúlkan alheil.”
W. M. Warren.
Port Robinson, Ont.
50c. askjan, 6 fyrir $2,50, reyn-
sluskerfur 25c. Fæst hjá öllum
lyfsölum, eða beint frá Fruit-a-
tives Limited, Ottawa, Ont.
Menningin í afturför.
eftir
vaxandi mannfélag getur vertð
ósegjanlega ofsafengið sökum
þess að það þekkir ekki sann-
gjarnt umburðarlyndi. En fyr-
ir volduga þjóð að faLla ofan í
haf u'mburðarleysisins , sem í
grundvallarlögum sínum veitir
fult mál og ritfrelsi, og sem hef-
ir stært sig af því að vera vernd-
ari þess undirokaða, er óbrigðult
úrkynjunarmerki. Við höfum
liðið við slíka afturför eða úr-
kynjun, sem á rót sína að nokkru
leyti í stríðinu mikla, Þegar
rit og málbann var ilagt á alt og
það réttilega, sem veikt gat stríðs-
framkvæmdir vorar, síðan hefir
frelsi í ræðu eða ritmáli hvergi
nærri náð sér. Þeir sem halda
fram skoðun á stjórnmálum, sem
mönnum þykja óaðgengiiegar of-
sækir alþýðan þá og það sem
verst er, að árásirnar sem hafa
verið gerðar á fólk af útlendu
bergi brotið, á svertingja og sér-
staka trúarflokka, eins og Gyð-
inga, kaþólska, af félögum eins og
KIu Klux Klan, sem hefir út-
breiðst með undra hraða, bendir
sorglega á úrkynjun f hugsjónum
vorum um réttlæti og sanngirni.
William Dudley Faulkc.
Glæpir tíðir án hegningar
Afleiðingarnar af samsafni auð-
sins í hendur fárra og andverkun
sú sexn það hefir í för með sér,
hefir leitt lögleysis tímabil yfir
landið. Glæpaldan sem menn
héldu um tíma að stríðið hefði
vakið, en sem á líka rót sína að
rekja til annara ástæðna. Flest
af lögbrotum þeim, sem framin
hafa verið, hafa verið framin af
ungu'm mönnum. 'Mönnum, sem
voru alt of ungir til þess að hafa
getað lært ilögbrots lexíur sínar
frá stríðinu. j?etta glæpaflóð
er ekki ólíkt því, sem átti sér
stað í Róm þegar stjórnin þar
var í höndum fárra manna á hin-
um fyrri árum þess ríkis. Ung-
dómurinn fyl'list biturleik gegn
flokk lögbrjótanna, sem þá eins
og nú eru oft úr hópi þess flokks
mannfélagsins, sem mest hefir
sérréttindin á öllum sviðum
•mannfélagsins, eru ofbeldis verk-
in daglegur viðburður. Menn eru
ekki vitund óhultari í dag á göt-
um Cþicago borgar, heldur en
menn voru í Róm. Við erum í
sannleika sú sjálfstjórnarþjóð,
sem höfum borið minsta virðingu
fyrir lögum a'llra þjóða. Vald
hegningarlaganna hefir verið
þjóðarhneiksli í marga manns-
aldra og af þessu aukna virðing-
arleysi fyrir .lögum stendur
þjóðinni meiri en lítil hætta. Ein
af aðalástæðunum fyrir þessum
auknu glæpum er það hve væg
hegningarlögin eru á lögbrjótun-
um og hve föstum tökum að sú
tilfinning hefir náð, að sanna
verði sekt allra manna, svo eng-
inn efi sé ti'l í hug kviðdómend-
anna tólf, að ekki er hægt að
skylda hinn sakfelda til að bera
vitni gegn sjálfum sér, né heldur
að yfirheyra hann af andstæðum
málafærslumanni án hans Jeyfis
og ekki heldur að taka hann
fastan fyrir sama afbrot eftir að
hann hefir verið sýknaður, þó
það sé í augum uppi, að hann
■hafi verið sýknaður fyrir hand-
vömm.
Þessi vernd var mönnum veitt,
þegar hegningarlögin voru sem
grimmust og saklausir þurftu
verndar þeirra með, en eru nú
orðin úrelt- Á vorum dögurn
taka lögin alt of vægt á iögbrjót-
unum, og hin margvíslega vernd
þeirra heldur hlífskildi yfir saka-
mönnum og yfir glæpum sem eru
miklu hættuJegri fyrir rfkið,
heldur en þó einstöku saklausum
manni væri refsað.
Og svo er þetta ekki nóg, því
eftir að búið er að dæma glæpa-
manninn, þá er farið um hann
svo mjúxum höndum að dómur-
inn verður honum engínn hegn-
ing, né straff hans viðvörun fyr-
ir aðra. Menn leggja svo
mikla áherslu á að betra s'Iíka
menn með því að leyfa þeim
skemtanir, að heimsækja vini og
kunningja, uppgjöf saka o. s. frv.
að hinn víðtækari réttur mannfé-
lagsins gleymist og hegningin
hættir að hafa nokkurn ótta í för
með sér fyrir lögbrjótana.
í þessu efni hafa velgjörða-
etofnanirnar leitt til svo mikillar
tilslökunar, að þær líka hafa
dregið úr virðingu manns fyrir
lögum, sem eru hornsteinn allrar
menningar.
Eg býst ekki við, að skortur
á umburðarlyndi sé í sjálfu sér
vottur um úrkynjun. óþroskað
Hvf a5 þjaat af
blæðandi og bðlg-
inni gylliniæS?
UppskurCur 6nau6-
synlegur. I>vl Dr.
Chase’s Ointment hjálpar þér etrax.
6« cent hylkiS hjá iyfsölum eða frá
Edmanson, Bates & Co., Iumited,
Toronto. Reynsluskerfur senður 6-
kev»ts, ef nafn þessa blaís er tiltek-
Ið og 2 cent frímerki sent.
Andleg hnignun.
Annar vottur um andlega
hnignun er það, hve fólk er orðið
sinnuiaust um almenn velferðar-
vnál- Vér höfum oft skotið
væntanlegum lögum undir at-
kvæði fólksins og einstaka sinn-
um á það eða einhverjir á meðal
þess upptökin og mjög sjaldan
hefir almenn þáttaka í slíkri at-
kvæðagreiðslu fengist. petta
sinnuleysi átti áér stað í Róm á
tímabili því er menn litu svo á,
að áhrif aimennings á opinber
mál væri óhugsandi undir ein-
veldisstjórn. Vér höfum enga
siíka afsökun. Ef afskiftaleysi
vort heldur áfrarn, þá er það
slæmur fyrirboði, því lýðveldis-
stjórnar fyrirkomulagið byggist
algjörlega á vakandi áhuga lýðs-
ins. Mr. Bryce bendir á í hinu
merkilega riti sínu “Modern
Democracies” að á liðnum öldum
hafi menn á vissum tímabilum
verið með öllu skeytingarlausir
um alla stjórn og hann minnir
oss líka á að slík tímabil geti
auðveldlega komið fyrir aftur.
Ef slíkt kemur fyrir, þá er úti
um frelsið.
1 öðru svipar ástandi vorra
tíma til tímabils þess, sem um
er að ræða hjá Rómverjum, og
það eru hinir stórkostlega auknu
skattar, sem á fólkið eru lagðir.
Stríðið síðasta á ’mikinn þátt 1
auknum sköttum, en þeir eru ekki
að öllu 'leyti því að kenna. Sveita-
skattarnir víðsvegar um landið
voru orðnir nálega óbæriJegir fyr-
ir stríðið. pað voru viss pláss
í nýja EngJands ríkjunum, sem
fólk flúði úr sökum skattaþyngd-
anna fyrir stríðið. Það voru
bæjir og borgir um alt land, þar
sem skattarnir, sem lagðir voru
á fólk fyrir umbætur, sem voru
með öllu óþarfar, voru að gera í-
búa þeirra alveg gjaldþrota, og
sveita, fylkja og ilandstjórjjjr
voru að taka að sér iðnaðar fyrir-
tæki, sem leinstaklingar höfðu
með höndum áður, og sem kostuðu
skattgjaldendur stórfé sökum ó-
fullkominnar forstöðu, án þess að
gefa tilsvarandi arð, eða hagnað
í aðra hönd.
Hin ótímabæra aðferð við að
veita hermönnum þjóðarinnar
styrk, sem nam biljónum, af al-
mannafé, sem gja'ldast varð með
auknum skattaálögum var mjög
svipuð aðferð þeirri er viðhöfð
var í Róm, til þess að ná saman
styrktarfé ttid hermanna þar og
sem varð til þess að þyngja enn
meira á hinni þungu skattabyrði
þjóðarinnar, sem hlífðarlaust
varð að gjalda. Sú þunga skatta-
byrði Rómverja fór svo illa með
alþýðuna að fjöldi fólks yfirgaf
heimi'li sín og flýði og heil héruð
eyðilögðust á þann hátt.
Það var ekki einasta að skatta-
þyngslin væru ægiJeg hjá Röm-
verjum, heldur var aðferð sú'sem
notuð var til að ná sköttunum inn
uppáþrengjandi og grimm. Gibb-
on segir að embættismenn ríkis-
ins praetorarnir, tóku eið af
mönnum í sambandi við tekjur
þeirra og lá við dauðasök að
draga nokkuð undan-
Við vorum vanir að innkalla
skatta vora án þess að krefjast
neinna sérstakra rannsókna eða
sannana af skattgjaldendum. En
í sambandi við tekjuskatt þann
sem á hefir verið settur, hefir,
sannanaákvæðið verið innleitt, og
þó hegningin, sem lögð er við' að
bregða út af því ákvæði sé fjár-
sekt og fangelsisvist, þá erum við
þegar á veginum, sem Rómverjar
voru staddir á, er eyðilegging
peirrar þjóðar var fyrir dyrum.
pegar skattakvaðirnar eru
orðnar óforsvaranlegar, þá hæita
menn að fram'leiða auð þann sem
þeir byggjast á. Eignir manna
faMa í verði eða verða verðlaus-j
ar og menn yfirgefa þær heldurl
en að halda þei*m, þegar arðurj

þeirra getur ekki mætt útgjöldun-
um. Eins og í Austurlöndum,
þar’sem aldintréð gaf ekki nógu
mikið af sér til þess að borga
skattinn, var það felt til jarðar.
pannig er það alstaðar þegar
skattarnir gjöra eignirnar arð-
lausar þá verða þær einkis virði. j
Við höfum náð því stigi í sam-j
bandi við iðnaðar stofnanir íj
landi voru og ef slíkt he'ldur á-
fram er eyðilegging á eigum'
manna óumfýjanJeg.
Hinrik G. Henrickson.
Bölið og bót á því.
Það er erfitt að komast frám
hjá þeirri niðurstöðu að menn-
ing vor sé nú í ákveðinni aftur-
för. En spursmálið er hvort
sú afturför varir að eins um eitt-
hvert tímabil, eða hún er varan-
leg. Á Stuarts tímabilinu a
Englandi 'hrakaði menningunni
átakanlega, en hún náði sér
aftur fram að Victorian tímabil-
inu. Sama er að segja með I-
tali, Eftir alda niðurlægingu
rann upp nýtt tímabi'l vneð hinu
nýja konungsríki. En jafnvel í
þessum tilfellum getur endur-
reisnin varað að eins um stund-
arsakir. Rómverjar hrintu af
sér deyfðarmókinu við og við,
samt úrkynjuðust þeir og féllu að
lokum
til þess að gefa menningunni
varanlegan blæ, og það væri ó-
gætni að spá uin framtíðar stefnu
hennar. Við getum að eins
jkomið auga á aðal eyðiJeggingar-
öflin, en máttur vor til þess að
pegar maður, -sem náð hefir
háum aldri kveður þenna heim,
sjá þeir er eftir standa, lífsstarf
hans alt. Hann hefir unnið
allan daginn til kvölds, fult
dagsverk.
Sé maður, á hinn bóginn, kall-
aður burtu áður en þeim aldri
hefir verið náð, á hádegisbili
lífsins, frá nýlega byrjuðu eða
miðju starfi, er mönnum gjarnt
n—*. « «««
brot. Eins og þeir sjá það,
hefir dagsvenkið hætt í miðju
kafi, vonunum hefir verið bönnuð
uppfylling, nema þá að nokkru
leyti, fyrirhuguð áform að öllum
_ . _ líkindum ekki komist í fram-
bæta úr — eða gera við þeim, er UK1UUUIU
takmarkaður- Framþróunar- kvæmd. Mönnum finst þetta
stefna mannkynsins er að miklu eins og sólmyrkvi um hádegi eða
leyti óviðráðanleg. Los heim- eins og sól hefði sigið til viðar
ilisbandsins og agaleysi, skortur um miðmunda.
á umburðarlyndi með skoðunum! æfibrautin( sem farin var,
bar vott um hæfileika og mann-
kosti, leiddi í ljós góðan dreng og
annara, skeytingarleysið ium al-
'menn mál, slík öfl verða ekki með
lögum takmörkuð. Eina ráðið til
þess að bæta úr slíku er gjör- vinsælan, mann sem hafði skap-
breyttur hugsunarháttur fólks- að hlýjar tilfinningar í margra
ins og aðstaða þess til trúmál- .brjóstum. _ Mann sem þegar
anna, sem verður til þess að , ... „ , , , &
,’ , _ y . , hafði 'lagt hæfa og æfða hond á
hafa veruleg ahrif — að gagntaka _ ,
hug og hjarta þjóðarinnar. í nytsermdarstörf lífsins með sxvax-
andi lægni, fyllast hjörtu manna
Mentamála fyrirkomulagið, ein- . ,
-v. iK • * r-i, ix, trega þegar æfiljos þess manns
angrun oheilbrigðs fol'ks, likam- _ , .
' sloknar- Treginn verður sar að
leg þroskun manna, meiri jöfnuð
á auði, strangara eftirlit með
glæpum og lögleysi og jafnari
skattaálögur. .— Alt þetta geta
lögin ákveðið ef þeim er sam-
vizkusamlega framfylgt. En
það er ægilega mikið verk og
fyrsta skilyrðið er að við skiljum
að fullu, ekki að eins með mein-
ingarlausu samþykki voru heldur
með bjargfastri sannfæringu,
hver hættan er — og hve ægi-
lega alvarleg hún er.
Niðurl.
því skapi sem framtíðarvonirnar
um hann voru bjartari, og því
nær sem hann var knýttur hjarta-
rótum þeirra. J^þxnum verður þá
líkt í hug og Bjarna Thorarensen,
er hann kvað að Þórarni öfjörð
druknuðum: “Grátandi Skafta-
fells landvættir tjá, æ hví dó
hann öfjörd svo ungur.”
En árafjöldi er ekki hinn eini
mælikvarði mannsæfinnar- Sumir
lifa til el'liára að litlu gagni. Aðr-
ir hafa unnið gott og rnikið vei-k
þegar á unga aldri. Það er
sumum gefið, annaðhvort af eðl-
isfari eða öðrum ástæðum, að
byrja á æfistarfinu miklu fyr en
aðrir. peir finna fjársjóð lífs-
ins, nytsemdarstarfið, á undan
eamferðamönnum þeirra.
Eitt ár er nú liðið síðan að til-
tölulega ungur maður, 38 ára
gamall, Hinrik G. Henrickson, var
kallaður burt úr hópi Vestur-ís
'lendinga. Hann dó eftir upp-
skurð á Almenna spítalanum í
Winnipeg 8. sept. 1922. Um hann
, , , e rtvent að segja í sambandi við
gomlu baðstofunum, þar sem kyrn- , . , 7, x
1 ofangreindar hugleiðmgar; það
ar og heimil.sfolkið skiftust á um að hann byrjaði að starfa miklu
Nýtízku ‘fjcsabaðstofur’
Eitt af því marga, er óðum
hvarf, þegar efnahagur batnaði,
voru fjósabaðstofurnar, enda lítil
eftirsjá í þeim, eins og frá þeim
var gengið. — Og þó er ekki að
vita, nema fólk sé brjóstumkenn-
anlegra eldiviðarlítið í fúnum timb-
urhjöllum, heldur en í óloftinu í
andrúmsloftið. Þar var hlýtt.
Á seinni árum hafa menn á
stöku stað norðanlands — og ef
til vill víðar — bygt velviðaðar
baðstofur með torfveggjum og
venjulegri gerð, en haft fjósið
undir í kjallara. Með því að hafa
vel þétt timburgólf, hefir fjósa-
lyktin ekki orðið tilfinnanleg, —
minsta kosti þeim, sem ekki eru
vanir því betra lofti i húsakynn-
um.
Varanlegasti og bezti frágang-
urinn verður þó væntanlega sá,
sem Stefán bóndi Stefánsson á
Varðgjá í Eyjafirði hefir á stein-
húsi sínu, sem gert var fyrir fáum
árum.
fyr en að minsta kosti nú * er
venja til, og hitt, að þeir sem allra |
bezt þektu hann, voru sannfærð-1
ir um að dýrðlegasti starfstím-1
inn væri framundan.
Hann var fæddur að Rófu, ij
Miðfirði í Húnavatnssýslu á ís-!
landi 29. júní árið 1884. Faðir
hans var Gunnlaugur Hinriksson
Gunnlaugssonar frá Efra Núpi
í sömu sveit, en móðir, Ásdís
Sigurgeirsdóttir Pálssonar. Bjó
faðir hennar lengi í Svartárkoti
í pingeyjarsýslu en flutti svo|
vestur í Húnavatnssýslu. Er móð-
ir Hinriks nú önnur forstöðukon-
an á Betel í Givnlibæ. Árið
1886 fluttist hann með foreldrum
sínum vestur um haf og settust
þau að í Winnipeg- par var
heimili hans ávalt síðan.
Árið 1890, þegar Hinrik var 6j
Steinhús það bygði Sveinbjörn ára gamall, misti hann föður sinn. j
Tónsson byggingameistari á Akur-j Var há móðir hans skilin eftir, íj
eyri j'r-steinahöfundurinn). Stend-j fátækt- með tvö hörn auk hans og'
un það á hól, og er í hólinn grafið
bæði yngri. í stríðinu var samt
staðið með öruggum anda, kær-
leiksböndin voru sterk er tengdu
hópinn saman og drottinn gaf far-
sæld þrátt fyrir örðugleika.
Nokkurrar barnaskólamentun-
ar naut Hinrik meðan hann var
haughús, sem lítið ber á, fyrir
fjósamykjuna.
Fjósið í kjallaranum er undir
setustofunni, og er gólfið yfir fjós-j
mu úr steinsteypu, með sérstakn | drengur, en kornungur var hann
gerð, þannig, að járnbentir bitar! samt, þegar hann fór að vinna.
halda því, og um leið holsteinum, i Kom hann sér frá fyrstu tíð
sem falla í fals á bitunum. Með framúrskarandi vél hjá húsbænd-
>essu móti gætir vart lyktar upp ,Um SÍ,num' Hann var flJótur að
, . i læra það sem hann átti að inna
um golfið, og er litið sem ekkert; „f v,Qr,a: „ ,, ... ,, , ,
,, aí 'hendi og athugull, ótull og trúr
hljoðbært ur f josinu upp i stof-; í öllu starfi sínu. Ekkert er
una, en gólfið alt af brísheitt,' samt fegurra í fari hans á þessum
meðan kýr eru inni.—Freyr. árum en gæðin, sem hann auð
sýndi móður sinni. Hans heit-
asta þrá var að verða henni tii
gagns og gleði. Fögnuðurinn
mesti í atvinnunni var sá að geta
á þann hátt aðstoðað hana og
yngri systkini sín. Erfitt er
að hugsa sér dreng betri móður
sinni en hann var.
Á þessu tímabili, sem var und-
irbúningur fyrir f jársýslustörf
hans, þegar þroskinn færðist yfir
hann ásamt öðrum njrtsemdar-
störfum á lífsleiðinni, var hann
eftir því sem tími vanst að menta!
sig. Hann las mikið, notaði
vél frístundir sínar og lagði alt
kapp á það að auka þekkingu sína.
kvöldskóla stundaði hann um all-
langt skeið. Síðar var hann um
tíma við nám í Gustavus Adolp-
ihus College í St. Peter, í Minne-
sota. Varð alt þetta honum
dýrmætur andlegur vaxtarauki
Guð hafði gefið honum góða
ræfilegleika og pund sitt ávaxtaði
hann vel alla æfi.
Hinn 17. ágúst 1910 kvæntist
hann Þjóðbjörgu Swanson, dóttur
Þoiwarðs Sveinssonar og Guð-
rúnar Jónsdóttur, og eru þau bæði
ættuð úr Mýrasýs'lu á íslandi.
Reyndist hjónaband þeirra einkar
ástúðlegt.
Heimilisfaðir og eiginmaður
var hann engu síðri en hann
hafði verið sonur. Hann var
fyrirmynd í reglusemi og umm-
önnun hehnilisins og ekkert lét
hann ógjört til þess að ástvinufl-
um þar gæti liðið vel. Heimilið
var þeim öllum sælustaður. Gu75
gaf þeim hjónum 4 börn, tvær
stúlkur og tvo drengi.
pegar hann var ungur maður
um 17 ára aldur, fór hann að
vinna hjá Guðvalda verz'lunar-
manni Eggertssyni. Svo vel
kom Hinrik sér hjá honum og svo
góður var Guðvaldi við hann, að
innan skamms tíma voru þetr
orðnir verzlunarfélagar. Stóð
sá félagsskapur nokkur ár. Eftir
að Hinrik seldi sinn hluta í verzl-
uninni tók hann að verzla með
fasteignir og fást.við önnur fjár-
málastörf. Varð brátt úr þvi
félagsskapur með honum og
tengdabróður hans, verzlunarfé-
lag sem enn starfar og nefnist J.
J. Swanson og Co- Var þar
atvinnustarf hans ávalt síðan.
pað starf farnaðist honum
framúrskarandi vel. Hann ekki
einungis kynti sig alstaðar
vel fyrir ráðvendni sanngirni og
hjálpsemi, heldur komu einnig r
ljós æ betur og betur ágætir fjár-
sýslu hæfileikar hans. Vann
hann sér álit hinna beztu manna
og vart fannst nokkur til að hall-
mæla honum. Samróma mun
það hafa verið álit allra, sem
þektu hann, að hann væri drengur
hinn bezti o gafbragðs fjármála-
maður.
í kirkjunni starfaði hann með
hinum sama góða hug eins og
annarstaðar. Er hann var dreng-
ur og ungur maður var hann meðal
hinna ötulustu og áhugamestu
drengja í sunnudagaskóla og
Bandalagi Fyrsta lút. safnaðar.
Þeim söfnuði tilheyrði hann til
dauðadags og var þar ávalt sann-
ur og starfandi meðlimur.
Hinrik sálugi var meira en
meðalmaður á hæð, og þrekinn að
því skapi, vel vaxinn karímannleg-
ur maður, bjartur á hár, bláeygð-
ur, með bjartan hreinan svip. í
viðmóti var hann ætíð hýr og al-
úðlegur. pað var eitthvað það
rótfest í eðli hans, sem var orsök
þess að hann laðaði mann að sér.
Eina mikilverða lexíu, ásamt
mörgum öðrum hafði hann
lært frá blautu barnsbeini, Iexlu
sjálfsafneitunarinnar. Fyrír
hana varð líf hans auðugra en
ella- Fyrir hana lærði hann
að meta gildi lífsgæðanna og hag-
nýta þau rétt og fyrir hana á-
samt ýmsum öðrum góðirm fjár-
sjóðum hans varð hann svo sér-
staklega hæfur að leiðbeina og
hjálpa þeim sem Jeituðu trausts
hjá honum.
Hann var á lífsleið sinni búinn
að afkasta eins miklu dagsverki
eins og margur sem er allmikið
eldri, og þó vér telju'm víst, að
ef hann hefði fengið að lifa leng-
ur hefðu enn dýrðlegri ávextir
af starfi hans komið í ljós, meg-
um vér samt ekki mögla. Vér
skammsýnir menn )verðum að
kannast við að vér vitum ekki hve-
nær “lausnin hentust er". Þettá
eins og alt annað verðum vér að
fela alvizkunni eilífu og biðja
guð að gefa oss styrk til þess að
segja:
“Verði drottinn vilji þinn!
vér oss fyrir honum hnegjum
hvort vér lifum eða deyjum.”
En söknuð'urinn eftir hann er
enn fullur af sársauka. Fjöldi
manna harma fráfa'll hans og
blóðdropar eru enn í sorg þeirra
sem honum voru nánast knýttir.
Lifi öll þín elsku-hót
innst í vorri hjartarót, t—
öll þín minning ung og hrein
eins og mynd sé greypt í stein.
Vinur.
HEIMSINS BEZT/
MUNNTÓBAK
COPENHAGEN
<s>

C?P|NHÁGEN#
• ' SNLíFF
Hefir góðan
keim
Munntóbak sem
endist vel
Hjá öllum tóbakssölum
Frá Gimli.
Hver talaSi beztf
Það var sólheiöur dagur, sumar-
blíður og heitur; einri af hinum
mörgu hátíðardögum í þessu landi,
að ræðupallur var reistur upp, og
upp á hann stigu margir velbúnir
og myndarlegir menn á ýmsum
aldri og viö ýmsar atvinnugreinir
riðnir. Allir komu þeir myndar-
lega fram. Allir héldu þeir sína
ræðuna hver. Allar voru þær fall-
egar og báru vott um mælsku,
mildi og mannúð, og ýmsurn þótti
að þessi og þessi hefði talað bezt
í dag.
Að aflokinni samkomunni fór
fólkið að tinast af stað til brautar-
stöðvanna, sumir gangándi, en
sumir á bifreiðum. Öllum þótti
heitt og margur tók upp fallegan
og ilmandi vasaklút til að þerra
svita-perlurnar af enninu.
Heima í einu fallegu og mynd-
arlegu húsi sat ung og góðleg
stúlka. Hún hafði ekki farið á
samkomuna, því hún sat heima
mestan hluta dagsins hjá veikri
systur sinni, á svipuðum aldri og
hún var sjálf. Samt sem áður,
eftir að samkoman var á enda,
n átti hún til, fyrir bænastað vin-
stúlku sinnar, að taka bifreið föð-
ur sins, sem hun var vön við að
stjórna í viðlögum, og aka með
fáeina gesti og vini foreldra sinna
til brautarstöðvanna. Þegar hún
hvarf þaðan aftur með fullan
vagninn af nýjum gestum og vin-
um foreldra sinna, þar sem voru
margar jafnöldrur og jafnaldrar
hennar, varð brátt innnaborðs
glatt á hjalla. Bifreiðin var ágæt
og allur útlninaðtir góður, og þvi
ekkert að óttast nema gáleysi; en
það var hún jafnan vön að forð-
ast. Áður langt leið, ók hún sam-
hliða gangandi fólki, sem aðrir á
bifreiðum fóru á flugferð fram
hjá. Þar voru hjón, sem að báru
þungar töskur; að þær voru þung-
ar, sá stúlkan góðlega á því, hvað
strengdi á handleggjunum, og hve
svitinn draup i lækjum niður um
þreytulegu andlitin. Sjex börn,
og sum af þeim mjög litil, fylgdu
þeim gangandi og öll mjög þreytu-
Icg og mænandi út á akveginn á
eftir bifreiðunum.
Stúlkan góða stöðvaði sína bif-
reið og bauð hjónunum að taka
töskur þeirra upp i vagninn, þó
þröngt væri, og flytja þær þangað,
sem þau ætluðu að staðnæmast, og
þáðu þessir þreyttu vesalingar
það með þökkum.
Eftir að söguhetjan, sem með
sanni má svo kalla, hafði komib
töskunum á þeirra rétta stað, og
látið niður nokkuð af farþegum
sínum, sneri hún til baka til að
sækja hjónin, sem hún hafði
aldrei séð fyr en þann dag — og
öll börnin þeirra, og flutti það alt
á sinn rétta stað. Sneri hún svo
aftur heim til systur sinnar og
foreldra. Hver talaSi bezt?
Nú dettur mér í hug, að ýmsar
jafnöldrur þessarar stúlku, dálitið
öfundssjúkar, öfundssjúkar aðeins
þannig að vilja vera eins og hún,
spyrja sjálfar sig og aðra: Hver
er þessi stúlka og hvar á hún
heima? •
Það er enginn ' leyndardómur.
Hún á heima hér á Gimli, og þekk-
ir af eigin reynslu enga fátækt né
fylgifiska hennar ('fátæktarinnar).
En hún þekkir vilja síns himneska
föður, og það var henni nóg til að
aka ekki fram hjá aumingjunum
þreyttu, sem enga bifreið áttu.
í sambandi við þetta atvik, er
eg heyrði það, datt mér í hug dá-
lítið íjóð, eða stutt kvæði eftir
danska skáldið heimsfræga, Inge-
mann, sem aldrei er of oft kveðið
né of oft dottið í hug, og það er
svona:
Hinn mikli myndasmiður,
sinn málm hann bræðir skirt,
hann situr við sína deiglu,
og silfrið hreinsar dýrt.
Þess .augnabliks hann bíður,
að bliki hrein og skær
og speglist hans mynd í málmi,
sem mót í steypunni fær.
Hinn mikli myndasmiður,
sem myndar huga þinn,
hann situr við hjarta-holið,
og horfir í sálina inn.
Ef hann í hjartans djúpi
sér hreina mynd af sér,
þá gleðst sá meistarinn mikli,
því mynduð líking hans er.
“Talaðu, svo eg þékki þig”, seg-
ir spakmæli eitt. Þessi stúlka,
sem eg hefi hér sagt frá, var ekki
á meðal þeirra, sem að töluðu á
ræðupallinum hinn umgetna dag.
En með því að stöðva biðreiðina
sína, án þess að þurfa að opna
varirnar, talaði hún það mál, sem
að allar þjóðir með hinum mis-
munandi tungumálum skilja, öllum
cr hugljúft, ómar þíðlega út í
geiminn og snertir alt mildilega.
29. ágúst 1923. J. Brictn.
Silfurbrúðkaup. %
Fyrir nokkru síðan var Dr. S. J.
Jóhannesson beðinn um að rita í
Lögberg grein að því er snertir
silfurbrúðkaup haldið á tuttugasta
og fimtu minningarhátíð þeirra
hjóna, Sigurðar Sigurðssonar og
konu hans Sigríðar Sigurðsson að
Mary Hill, Man. Dr. Jóhannesson
var á sama tíma beðin að sjá um
að rnynd þeirra (Mr- og Mrs Sig-
urðssons kæmi út í blaðinu með
greininni, til þess var honum af-
hent myndin af þeim. Þessi
grein hefir ekki komið út í þessu
blaði og hefi eg og margir, sem
hafa vonast að sjá þessarar heim-
sóknar minst á prenti, orðið fyrir
vonbrigðum.
Þetta silfurbrúðkaup var haldið
á sunnudag 3. júní 1923 að hei'm-
ili silfurbrúðhjónanna, var þar
saman komið um hundrað manns,
sem skemti sér vel. Mr. E.
Borgfjörð er var forseti sam-
komunnar og afhenti silfurbrúð-
hjónunum gjöfina, sem var silfur-
sett og dálítil upphæð í peningum.
Sigurður Sigurðsson hélt þakk-
lætistölu og var hann mjög glaður
að vita að hann ætti svona marga
góða vini í kringum sig.
Dr. S. J. Jóhannesson hélt þar
tölu og filutti kvæði sem hann
ihafði þýtt, vers eftir S. Guttorms-
son frá Lundar, las hann upp líka,
voru bæði þessi erindi góð og vel
flutt. Pau'l Reykdal, Magnús Ein-
varðsson og Jón Sigurðsson héldu
ágætis ræður.
Er fór að líða á daignn fór fólk
að hugsa til heimferðar, en enginn
vildi verða fyrstur að brjóta upp
þetta skemtilega samsæti-
Einn af gestunum.
Nýrun.
'Skrifstofumiaðurinn og sá, sem
vinnur úti, þjást á'líka af nýrna-
sjúkdómum.
Bakverkur og höfuðverkur, eru
algengustu einkennin. Stundum
gera Bright’s )sjúkd;ómar einnig
vart við sig, en aðrir kveljast af
ofmMum blóðþrýstingi-
TiJ þess að komast 'hjá sýki af
þessari tegund, jþarf að grípa til
skjótra ráða.
/ Mr. A. D. McKinnon, Kirkæood,
Ivernes's county, N. S. skrifar:
“E'g get með igóðri samvizku
mælt með Dr. Chase’s Kidney-
Liver Pills við þá er (hafa veik
nýru. Eg þjáðist lengi af nýrna-
sjúkidómi. Vil einnig geta þess,
að um þriggja ára skeið, ásótti
mig ákáfur höfuðverkur, sem eng-
in meðöl sýndust eiga við. Loks
Var mér sagt af Dr. Chase’s Kid-
ney-Liver PilJs og eftir að hafa
notað úr fáeinum öskjum, var eg
alheill Eg hefi einnig notað
Dr- Chase’s Oinment, með góðum
árangri og get því í sannleika gef-
ið báðm þessum meðöJum mín
beztu meðmæli.
Dr. Ohase’s Kidney-Liver PiLls,
ein pilla í einu, 25 cent askjan,
hjá öllum Jyfsöilum, eða Emanson
Bates og Oo., Limited, Toronto