Lögberg - 07.07.1927, Blaðsíða 2

Lögberg - 07.07.1927, Blaðsíða 2
Bls. 2 LÖGRERG, FIMTUDAGINN 7. JÚLÍ 1927. í ? Sérstök deild í blaðinu SOLSKIN sHsasHsa'ípc T^t^TiSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSESHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHs^HhHísHSH^ "Guð leiði þig". Eftir Karl Gerok. Guð leiði þig, mitt ljúfa barn, Þú leggur út á mikið hjarn, Með brjóstið veikt og býrt og hlýtt, Og hyggur lífið sé svo blítt, — Guð leiði þig. Guð leiði þig, en líkni mér, Som lengur má ei fylgja þér, En eg vil fá þér engla vörð, Míns insta hjarta bænagjörð: Guð leiði þig. Guð leiSi þig, þitt líf og sál, Og létti þína harmaskál; Þú ferS nú út í f jarlæg lönd Frá föSurauga, móðurhönd, — GuS leiSi þig. BuS leiSi þig — þitt líf og sál; Æ' lærSu aldrei synd og tál, Þín sál er nú sem sólin hrein, lÆ', sel ei burt þinn eSalstein; GuS leiSi þig. Guð leiði þig. Sé lukkan stríS, Er langt að þreyja raunatíð, En hættulegri er heimsins glans,— 'Æ, hræSstu glitvef freistarans. GuS leiSi þig. Guð verndi þig. En vak og biS, Og varSveit, barn, þinn sálarfriS; Á Herrans.traustu hönd þig fel, Ef hann er meS, þá farnast vel. GuS leiSi þig. Guð leiSi þig. Hans lífsins vald Á loft og jörS og hirnnatjald, Hans auga sér, hans armur nær Um allan geiminn nær og f jær. GuS leiði þig. • GuS leiSi Þi5-,'iíans eilíf ást, Scm aldrei góðum;manni brást. Gakk, gakk, mrt barn, og forlög fyll, Og finnumst þegar Drottinn vill. GuS leiði þig. (SíSasta versið eftir þýS-3 Matth. Johch. FERLÐALAG KONGSINS. Einu sinni var uppi kongur nokkur. Hann var vitur maður. Hann vildi kynna sér mann- lífið. Hann langaði til' að þekkja mennina. Hann vildi einnig sjá þann þáttinn í sköpuar- vcrki Guðs. Hann bjóst því dulargerfi. Staf tók hann í hönd sér. Nesti hafði hann og nýja skó. Svo lagði hann af stað lít í víSa veröld. Konungur sá mörg lönd. t flestum löndum voru menn fyrir. Margbreytileg voru löndin. Munur var á mönnum. En allir höfSu þeir mannlegan líkama. Allir höfðu þeir mannlega sál. Þeir sem bygðu sama land, kölluSust þjóS. Iíver þjóS var annari ólík. Sum löndin voru afar heit. Þar áttu heimá mórauSir menn. Sumstaðar voru rauðir menn. SumstaSar voru þeir gulir. í kaldari Iöndunum voru menn hvít- ír aS hörundslit. En konungur hafði lesið bib- líuna. Hann kunni söguna um Adam. Hann vissi um Evu. Út af þeim eru allir menn komn- ir. Þess vegna eru allir menn bræður.. Marg- ir gefa því engan gaum. Margir hvítir menn líta smáum augum á svarta menn. Sumir hvít- ir menn kaupa þá svörtu fyrir peninga. Þeir gera þá að þrælum sínum. ÞaS þótti konungi mjög ranglátt. Konungurinn sá meira. Hann sá mat manna. Til matfanga er maðurinn fremstur allra rán- dýra. Fyrir honum verða mörg dýr lífið að láta. Svo matbýr hann kjötið. Villimenn eta k.jötið hrátt. Sumir villimenn leggja sér manna- kjöt til munns. Þeir kallast mannætur. Kon- nngi fanst mjög mikið um siðleysi þeirra. Mjólk dýra er mjög holl til manneldis. Menn neyta og margs konar ávaxta^ Margir lifa af aldinum trjánna. Úr hveiti og korni gera menn brauð. Mennirnir tilreiða fæðuna viS eld. Það gera dýrin aldrei. Margir menn lifa á krydd- meti og kræsingum. Ekki verSa þeir sælli að heldur. Konungur sá fleira. Hann sá hxeð og vöxt manna. Sögurnar geta um afar stóra jötna eSa rist. Nú eru þeir dotnir úr sögunni. MeSal- mannshæS er 65 þumlungar. Margir eru hærri. Fyrir hálfri annari öld var maSur uppi í Palta- mósókn á Finnlandi. Hann var yfir 80 þuml- unga á hæS. Þess vegna voru haldnaf sýning- ar á honum fyrir peninga. Sumir menn eru minni en 6ð þumlungar. Til eru menn mjög smáii'vexti. Þeir kallast dvergar. A Póllandi var uppi fyrir 150 árum síSan maSur nokkur. Hann var þrítugur aS aldri. Samt varð hann aldrei álnar hár. Hann var líka hafSur til sýn- is fyrir peninga. Bágt eiga þeir menn. Illa sæmir að glápa á menn, eins og væru þeir ein- hver undradýr. Konungur sá fleira. Hann há æfi manna. Hrafnirm verður hundrað ára. Fílar geta orð- ið 150 ára að aldri. Geddan getur lifað í 200 ár. Það er mál manna, að hvalir verði þúsund (1000) ára gamlir. Mörg tré geta lifað svo hundruðum ára skiftir. — Fyrir syndaflóðið lifðu menn miklu lengur en nú gerist. Adam varð níu hundruS og þrjátíu ára gamall. Metu- salem var elztur allra. Hann varS níu hundr- uS sextíu og níu (961) ára aS aldri, er hann dó. Xú komast eigi allmargir yfir sjötugt (70 ár). Sumir verSa 80 ára. Sárafáir ná 100 ára aldri. Jenkins hefir maSur heitiS. Hann átti heima á Englandi. Hann varS 159 ára gamall. Marg- ir menn deyja á bezta aldri. Mörg börn deyja í fyrstu bernsku. GuS einn ræSur aldri manna. Konungur sá fleira. Hann sá fjögur ald- ursskeið manna. Bernskan nær yfir fjórtán fyrstu árin. Þá kemur æskan. Hún helzt til þrítugs (30 ára). Þá taka viS fullorSinsárin. Þau ná fram til sextugs (60 ára). Svo kemur ellin. Sumir telja þetta á annan veg. BarniS vex. Sál þess þroskast ásamt líkamanum. Um þrítugt hefir líkaminn náS fullum þroska. Sál- in heldur áfram aS þroskast. Þess vegna er ellin vitrari en æskan. Konungur sá fleira. Hann sá kynferði manna. Allar lifandi skepnur skiftast í tvö kyn. Sumar skepnur eru karlskyns. Sumar eru kvenkyns. Líkur kynferSismunur á sér staS hjá jurtunum. Þannig er og mannkyninu var- iS. MannkyniS greinist í tvö kyn, karlmenn og kvenmenn. Karlar og konur eru hvortveggja menn. Karlar eru sterkari aS burSum. Kon- ur eru minni máttar. Hvorugur flokkurinn er betri. Hvorugur er verri. BæSi karl og kona eru jafn-rétthá í guSs augum. BæSi eiga þau aS erfa guSsríki. Þan eiga að hjálpa hvort öðru. Sá er vilji guSs. Hinn sterkari má eigi beita hörku viS hinn minni máttar. Konungurinn sá meira. Hann sá yfirráð mannsins yfir náttúrunni. Mennirnir temja villidýrin. Þeir ráSa niS- urlögum hvalsins. Stóri fíllinn ber manninn á baki sér og lætur hann ráSa ferSinni. Hinn skapmikli hestur lætur aS beizlistaum manns- ins. Uxinn hinn sterki dregur plóginn. Bjöm- inn verSur aS eftirláta manninum loSfeldinn sinn. Kindin verSur aS gefa honum ullina sína. Fuglinn veitir honum dúninn sinn. Hann tek- ur hunang býflugunnar. Hann fellir hin hæstu tré með handöxi sinni. Hann gerir jörSina sér undirgefna. Hann yrkir akrana og tekur af- urSir þeirra. Hann notar afurSirnar til matar og fata. Hann brýzt inn í fjöllin og tekur málm- ana. Hann prýSir fingur sína gulli-. Hann býr. til borS.búnaS úr silfri. Hann beygir og mótar harSa járniS. Hann skreytir meS gimsteinum kórónur konunganna.- Hann býr til veg gegn- um fjöllin. Hann lætur vatnið hlýða sér. Hann lætur það mala kornið og knýja stórar sagir. Hann lætur vindana reka áfram siglandi skip- in. Maðurinn tekur gufuna og lætur hana. fremja stóhárki í þjónustu sína. Gufan knýr áfram skipin og langar vagnlestir. — Maðurinn lætur eldinn bjóna sér, og hemur hann jafnvel í hlóðum sínum. Maðurinn tekur eldinguna úr ský.iunum og leiðir hana niður á jörðina; Mað- urinn myndar alla jörðina á la.ndabréf sín. Og maðurinn reiknar fyrir fram gang sólarinnar. Hann skiftir árum sínum eftir gan^i mánans; Hann mælir í tölum brautir hinna tindrandi stjarna himinhvolfsins. Þannig er öll hin sýnilega veröld mannium undirgefin. Yissulega lifir í manninum sterkur andi. En fyrir guSi er maSurinn mjög lítilmót- legur. Vald mannsins á jörSinni er afarmikiS. En guSs vald er þó miklu meira. Hin mesta hetja er ekkert á viS guS. Hinn mesti speking- ur ér fávís hjá guSi. — Lítill ormur sretur deytt hinn sterkasta mann. Vængir mýflugunnar eru gerðir af meiri list, en öll mannanna verk. Konungur tók sér í hönd litla sóley: "Þú ert svo fögur. Konungsskrúði minn er ekki eins fallegur og skrúðinn þinn." Maðurinn lifir í dag. Eftir lítinn tíma deyr hann. Þá uppleysist líkami hans og rotnar. Þá stendursálin fyrir augliti lifanda guSs. Þá kemur ,ítuSs raust til hennar: "Eg hefi gert þig að konungi í ríki náttúrunnar. Hvernig hefir þú beitt þínu veglega valdi? Hvernig hefir þú breytt við mennina? Hvernig hefir þú farið með' dýrin? Hvernig hefir þú rækt köllun þína á jörðinni? Vertu ekki ranglátur. Vertu ekki drambsamur. Eg er drottinn guð þinn. Þú ert að eins ráðsmaður minn." Alt þetta hugleiddi konungurinn nákvæm- lega. Hann mælti svo við sjálfan sig:^ "Einn- ig eg er yfirráðandi í konungsríki mínu. _En nú reika eg í þjónsbxínin^ um kring í veröld- inni. Þannig er maðurinn yfirráðandi alls, sem lifir á jörðu. En gagnvart sruði er hann að eins þjónn. Guð gefi manninum auðmjúkt hjarta. Þá beitir hann rétt valdi sínu. Þáfer saman heiður mannsins og dýrð Guðs. Þá^ er ríki mannsins guðsríki á jörðu. — Bók Nátt. ÖRNINN. Fiskimaður nokkur var í fiskiróðri. Hann varð þá sjónarvottur að merilegum bardaga. Hátt í lofti uppi flaug mikill örn. Bétt upp við sjávarborðið synti stór gedda, sem var á veiðum eftir smáfiski. Örninn sá gedduna. Eins os örskat þaut bann niður xír háa lofti. Hann festi hvassar klærnar í bakiS á geddunni. Hann reyndi að lyfta henni upp úr vatninu til þess aS fljúsa burt meS hana. Geddan var of þung fyrir hann. Geddan varS honum pfurefli. Þegar 'örninn varS var viS þetta, leitaSist hann viS aS losa klærnar. Hann stritaSist viS meS útþöndum vængjum. En honum tókst ekki aS losna. Geddan reyndi einnig aS kafa niSur að grunni. En hún hafSi ekki nóga krafta til þess aS draga örninn með sér niður. Þannig áttust þau við langa hríð, bæði þessi sterku rándýr. Loksins bfeyttist örninn. Geddan stóð betur að vígi, því vatnið var heimkynni hennar. Svo dró hiín um síðir ó'vin sinn niður í djúpið. Þar druknaði örninn. En <j;eddan gat ekki framar orðið laus við dauSa örninn, sem sat fastur í baki hennar. Að npkkrum tíma HSnum flaut Mn upp og var þá dauð. Fundu mejm þá beina- grind arnarins á gedduskrokknum. Komið hefir það fyrir, aS örn hefir numiS á burt smábörn, sem léku sér úti. Slíkt bar við einu sinni í Sviss. Þar eru afar há fjöll. Öm- inn tók barniS og flaug meS það upp í hreiður til unga sinna. Hreiðrið lá á hárri klöpp. Fað- ir barnsíns vissi hvar hreiðrið var, og klifraði upp þangað. Þar fann hann barnið sitt á lífi hjá arnarungunum. Örninn varði hreiður sitt og var illur viðureignar. Eftir langan bardaga náði maðurinn bami sínu; hann var mjög sár og þrekaður, en gekk af erninum dauðum. Seinna voru ungarnir sóttir og látnir halda lífi; þeir urðu spakir og vel tamdir. Til þess að þeir skyldu ekki fljúga burt, vora þeir væng- kliptir. Annar vængurinn var gerður styttri en hinn. — Örninn er látinn tákna styrkleik og kraft eins og ljónið. Sum stóru ríkin hafa am- armynd í skjaldarmerki sínu; önnur hafa Ijón ríkismerki. Fyrrum var sá siður, að tignir menn tömdu fálka til veiSa. Hann var þá tekinn ung- ur. SíSan var hann settur á gjörS af tunnu, sem látin var snúast í hring í þrjá daga sam- fleytt. Fékk þá fálkinn ekki næSi til aS sofa. Af þessu varS hann svo ruglaSur, aS hann gleymdi frelsi sínu. En eSlifýsn hans tíl aS veiSa fugla var eftir. Konungadætur riSu út í skóg á gæSingum sínum, og sat fálkinn á öxl þeirra, bundinn meS reim, er þær festu viS úlnliS sinn. Þegar vart varS í skógi þeirra viS fugla, sem þeim lék hugur á, var fálkanum slept. Flaug hann þá og hremdi bráS sína. — Eftir stundarkom kom hann aftur meS ránsfeng sinn. Slíkir fál'kar voru keyptir dýrum dóm- um. — Hvítir fálkar voru veiddir á Islandi, og þóttu þeir gersemi. — Fálka höfum vér Islend- ingar í merki voru. — Bók Nátt. SLÖNGURNAR. Bóndi einn í Ameríku steig ofan á skrölt- orm, sem beit hann í fótinn. Sonur hans drap orminn, og skeytti hann því ekki frekar. Eftir lítinn tíma fann bóndinn til í fætinum og sá á honum litla rispu. Svo hljóp blástur í fótinn og maSurinn dó. Sonur hans, sem erfSi hann, hagnýtti sér stígvél föSur síns. Eftir litla stund veiktist hann og c& Þá voru stígvéhn seld á uppboSi. Bóndi nokkur keypti þau. Er hann hafSi gengiS í þeim einn dag, veiktist hann og dó. Þá var fariS aS rannsaka stígvél- in. HvaS kom þá í Ijost 1 öSru stígvélinu var eiturtönn höggofmsins. Allir, sem höfSu sett upp skóna, höfSu sært sig á tönninni og dóu af eitrinu. \ Tndlandi eru menn, .sem kunna at5 toira hoggorma. Þeir blása í ofurlitla hljóSpípu. Brátt skríSur ormurinn fram og dansar eftir pípunni. Sumir ná svo miklu valdi yfir all- stóram slöngum, aS þeir geta tekiS þær í hond sína og vafiS þeim um háls sér. 1 söfnum geta menn séS úttroSna belgina af dauSum slöngum, svo að þær eru að sjá eins og lifandi væru. — Þannig troSa menn út belgi af spendýrum og fuglum. ÞaS barf kunnáttu til þess aS gera það vel. — B. Nátt. APARNIR. ¦ Tveir drengir voru einn dag á gangi úti í skógi. Annar setti frá sér krús niður á jöro- ina; hún var full af rúsínum. Báðir drens; irnir voru þreyttir og lögSust til svefns í ha- degishitanum. Þá klifruSu margir apar ofan ur tr^anum. Einn þeirra fór aS langa í krásirnar. Hann stakk hendinni niSur í krúsina. Þar tok hann hnefann fullan af rúsínum. En opi8 á krus- inni var mjótt. Apinn, sem vildi alls ekki sleppa ránsfeng sínum, gat ekki naS kreptum hnefanum upp úr krúsinni. Svo hann for að hlaupa og dró krúsina á eftir ser. Svemarnir vöknuðu við þetta, og áttu nu auðvelt með að ná apanum, vegna stelvísi hans. Hinn sveinninn vildi líka fá ser apa. Hann fann ráð til þess. Hann tók af sér stígyélm sín Síðan fór hann í þau aftur. Þar næst for hann úr þeim á nýjan leik. SíSan fóru P^arn; ir spölkorn á braut. Aparnir, er horft hofSu a leik benna, vildu nú herma þetta eftir.^ Einn þeirra stökk niSur úr trénu og fór i stigvehn. Þá komu drengirnir þjótandi. Þá ætlaSi stig- vélaSi apinn aS hlaupa burtu En stigvehn töfSu fyrir honum. Apinn rasaSi. Apmn datt. Hann komst á vald drengjanna, vegna eftir- hermufvsnar sinnar. — B. Nátt. REFURINN OG FISKURINN. ÞaS var einu sinni karl og kerling. _ Einn kaldan vetrardag veiddi karlinn svo mikiS af fiski, sem rúmast gat á langa sleSanum hans. GlaSur í skapi hélt hann svo heimleiSis, og ok siálfur sleSanum, — kvaS hann rímur á leiðmm heim — En hvaS er þarna á miSri gotunm? Er þaS þó ekki dauður refur! Þetta þótti karli happafengur. — Mjúka, blýja skmnið þitt kemur mér í góðar þarfir, tæfa mín! Svo tok karlinn refinn og lagði hann ofan á sleðann. — Sjálfur settist hann framan á, hottaði á hest- inn og ók áfram. Nú var ótætis refurinn ekki reglulega dauS- ur; hann lézt vera <það- Hann vissi, hvaS hann ætlaSi sér meS því. Smátt og smátt kastaSi hann hljóSlega öll- um fiskunum af sleðanum niður á þjóðveginn. Stökk hann síðan sjálfur ofan. Tók hann nú DR. B. J. BRANDSON 816-220 McdJcal Arts Blds. Cor. Graham og Kennedy Sta. Phone: 21 S34. Olflca tfmar: t___S Heimili: 776 Victor at. Phone: 27 112 Winnipes, Manitoba. COLCLEUGH & CO. Vér leggrjum sérstaka aherzlu é. at5 Belja meBul eftir forskriftum lækna. Hin beztu lyf, sem hægt er at5 fa, eru notutS eingöngu. pegar þér kómlB meB forskriftina til vor, megitJ þér vera viss um, a8 fá rétt þaB sem Ueknirinn tekur til. Notre Dame and Shejrbrooke Phones: 87 659 — 87 650 Vér seljum Giftingaleyfisbrfef DR O. BJORNSON 216-220 MecUcal Arta Bldg C«r. Graham og Kennedy St«. Phones: 21 834 Offlce tlmar: 2—3. Heimili: 764 Victor St. Phone: 27 58í Winnipeg, Manitobo. THOMAS H. JOHNSON og H. A. BERGMAN íaL lögfrœðingar. Skrlfstofa: Room 811 MoAirttour Building, Portage Av«. P. O. Box 165« Phones: 2« 849 og 26 840 DR. B. H. OLSON 216-220 Medical Arts 151(1«. Cor. Graham og Kennedy Sta. Pane: 21 834 Office Hours: 3—5 Heimili: 921 Sherburne St. Winnipeg, Manitoba. DR. J. STEFANSSON 216-220 Medical Arts Bldg Cor. Graham og Kennedy St«. Phole: 21 834 Stundar augna, eyrna nef og kverka sjúkdóma.—Er ao hMta kl. 10-12 f.h. og 2-6 e. h. . Heimili: 3 73 River Av«. Tails. 4.2 691 DR. A. BLONDAL Mcdical Arta Bldg. Stundar sérstaklega Kvenna og Barna sjtlkdoma. Er aB hltta frá kl. 10-12 t. h. og 3—5 e. h. Officc Phone: 22 208 Heimlli: 806 Vlctor St. Slmi: 28 180 Dr. Kr. J. Austmann, Wynyard, Sask. DR. J. OLSON Tannlæknlr 216-220 Medtcal Arta Bldg. Cor. Graham og Kennedy Bta. Phone: 21 834 Heimilis Tals.: 38 626 DR. G. J. SNÆDAL Tannkeknlr 614 Somerset Block Cor. Portage Ave og Donald St. Talsimi: 28 889 Giftlnga- og Jarðarfara- Blóm rncð litlum fyrirvnra BIRCH Blómsaii 593 Portage Ave. Tals.: 30 720 St. John: 2, Rlng S A. S. BARDAL 848 Shcrbrooko St. Selur Iíkkistur og annast um tlt- farir. AJIur útbúnatSur aá. bertJ. Enn fremur seiur hann allskonar minnisvarBa og legsteina. Skrifstofu tala. 86 607 Hehnllia Tals.: 58 302 Tals. 24 153 NewLyceum Photo Studio Kristín Bjarnason eig. 290 Portage Ave, Winnipeg Næst við Lyceum leikhúsið. J0SEPH T. THORSON ísl. lögfræðingur Scarth, Guild & Thorson, Skrifstofa: 308 Great Weat Permanent Building Main St. south of Portage. Phone 22 768 LINDAL, BUHR & STEFÁNS0N fslenzklr lögfræCingar. 356 Main St. Tala.: 24 »«« 356 Maln St. Tals.: A-4981 Jeir hafa einnlg skrlfstefur afl Lundar, Riverton, Gimli og Piney og «ru þar at5 hltta a eftlrfylgl- and timum: Lundar: annan hvern mlovlkudar Riverton: Fyrsta fimtudag. Gimli: Fyrsta miSvlkudag. Piney: PriíSja föatudag I hverjum manuBl. A. G. EGGERTSSON tsL lbgfræoingrur Hefir rétt tll a8 flytja mal b»Cl 1 Manitoba og Saskatchewan. Skrifstofa: Wynyard, Saak. Athygli! Komið með næstu lyfjaávísun- ina yðar til vor. Þaulæfðir sér- fræðingar annast um alla lyíja- samsetningu. INGRAM'S DRUG STORE 249 Notre Dame Ave. Gagnvart Grace kirkjunni. A. C. JOHNS0N »07 Confederatlon Lilfe Bld*. WINNrPBG Annast um fasteigmr manna. Tekur að sér að ávaxta sparifé fólks. Selur eldsábyrgtt og bif- reifca áibyrgðir. Skriflegum fyr- irspurnum svara6 samstundís. Skrlfstofusíml: 24 2«S Heimajsimi 33 328 J. J. SWANSON & CO. iji>iiTEa> R e n t a 1 s Insurance RealEstate Mortgages 600 Paris Building, Winnlpeg Pohnes: 26 349—26 840 Emil Johnson SERVIOE ELEOTRIO Rafmagna Contractlng — Atta- kyns rafmagsndhöld teld og V*ö þau gert — Eg tel Moffai off McCUwv Eldavélar og hefl A«r ttt aynis d verkatœði nUnm. 524 SARGENT AVK. (gamla Johnson's byggingin TÍS Young Street, Wlnnipeg) Verkst.: 31507 Heima.: 27 8»« Verkst. Tals.: Helma Tato-I 28 383 *• *** G. L. STEPHENSON PLUMBER Allskonar rafmagnsahöld. svo straujáni, vira, allar tegundlr af glösnm og aflvaka (battertoa) VERKSTOFA: 67« HOME BT. íslenzka bakaríið Sclur beztu vörur fyrlr lœgata verB. Pantantr afgrelddar benflí fljótt og veL Fjölbreytt drral. Hrein og llpnr viðsklftL Bjarnason Bakingr Co. 07« SARGENT Ave. Winntpe*. Phone: 34 298 að tína upp fiskana af veginum. Suma át hann, suma geymdi hann sér. Slíka veizlu hafði hann ekki setið lengi. Karlinn ók áfram og ugði ekki að sér. Loks kom hann heim. Kerling kom á móti honum á hlaðinu. — "Hvar hefir þú verið svona lengi, karl minnt" — "Gerir ekkert, kelli mín; veizla skal hér verða; settu pott á hlóðir. Fullur ér sleðinn af fiski"—"Hver ósköp eru að tarna?" — " Já, og svo hefi eg vænan ref, sem eg fann dauðan á leiðinni!" — Kerling gekk að sleðan- um. "Eg sé að þú kant að gera að gamniþínu. Hér er enginn fiskur og því síður sé eg refinn!" — Karli varð ærið bylt við. "Eg sé nú, kelli mm, að tófan lævísa hefir illa leikið á mig. 5) B. Nátt.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.