Lögberg - 07.07.1927, Blaðsíða 4

Lögberg - 07.07.1927, Blaðsíða 4
Bls. 4 LöGBKRG, FIMTUDAGINN 7. JÚLÍ 1927. Jögberg Gefið út hvern Fimtudag af Tfce Col- umbia Prt$» Ltd., Cor. Sargent Ave. & Toronto Str., Winnipeg, Man. TaJalaMrt N-6S27 o* N-6328 Einar P. Jónsson, Editor Otanáakrift til blaðaina: THE (OLUMBI^ PRESS, Ltd., Box 3171, Wirnilpai. *an. Utanáakrift ritatjórana: £WT0« L0CBERC, Box 3171 Wtonlpog, IK.M. Verð $3.00 um árið. Rorgist fyrirfram Tha "L.öf'borf" la prlntad anrt publlahad by Tha Columblk Praaa, LLmltad. ln tha ColumbLa ¦nildlnc, Ctl Sau-ffant Ava., Wlnnlpar, Manltoba. Þjóðhátíðin. Þjóðhátíðardagurinn 1. júlí, rann upp frem- ur þungbúinn á svip, með regnbliku í lofti, svo tvísýnt var mjög um veðurfar. En svo hafði tilgangur hátíðahaldsins náð sterkum tökum á hugum Winnipegbúa, að þeir virtust gersam- lega gleyma öllu öðru en því, að fylkjasamband- ið canadiska var að halda hátíðlegt sextíu ára afmæli sitt. En sem betur fór, rættist vel fram lír veðrinu, þótt svalt væri nokkuð að vísu síð- ari hluta dags. Sólin rauf skýflókana ávalt öðru hvoru, og þrýsti mjúkum kossi á varir hins hamingjusama afmælisbarns. Hátíðin hófst stundvíslega klukkan níu ár- degis, við hið veglega þinghús Manitoba fylkis, þar sem fram fór stutt guðsþjónustugerð á- samt fögrum söng og boðskap frá kon- ungi. Var þar hegar saman kominn mann- fjöldi mikill. Skrúðfylkingin (floats), leið af stað klukkan tíu og fór alt norður að Bur- rows Ave., sneri þar við suður Main St., vest- ur Portage Ave. til Sherbrooke St, þaðan suð- ur á Broadway og austur á hinar upprunalegn áfangastöðvar. Alls tóku þátt í þeirri stór- glæsilegu fylking, hundrað sjötíu og fimm skrúðfleytur, er tákna áttu söguleg sérkenni hinna ýmsu þjóðflokka, sem og hið margbrotna iðnlíf Winnipegborgar. Það var í raun og veru Winnipeg í lifandi myndum, sem þarna var á ferðinni. Islendingar áttu skrúðfleytu eina, afar tilkomumikla, í þessari glæsilegu fylking, er tákna skyldi Alþing hið forna við Öxará. Gat 'þar að líta í glæstum litklæðum, lögsögumann, goða og lögréttumenn. Varð mörgum starsýnt á undur þetta, hið elzta skipu- lagsbundna fulltrúa - þing Norðurálfunnar. Hlaut sýning þessi hin íslenzka lófaklapp mik- ið og heyrðum vér marga segja, er næstir oss stóðu í mannþrönginni, að þarna væru sigurveg- ararnir á ferð. Ferðalag skrúðfylkingarinnar stóð yfir í fjórar klukkustundir og munu flest- ir, að henni lokinni, hafa horfið heim með ljúf- ar endurminningar, er fylgja munu þeim æfina á enda. Klukkan freklega tvö, eftir hádegi, hófst megin hátíðin í Assiniboine skemtigarðinum. Var þar saman kominn geysilegur mannfjöldi. Sérhverjum þjóðflokki var þar ætlaður reitur út af fyrir sig. A dálítilli hæð, skamt frá ánni, blakti við hún ríkisfáni íslands. Þángað safn- aðist hið íslenzka fólk í stórhópum, unz svo var fjölment orðið, sem þá er Islendingadags hátíð- ahöldin hafa allra bezt verið sótt. Hátíðina íslenzku, setti formaður hátíðar- nefndarinnar, hr. Jón J. Bildfell, með stuttri en skörulegri ræðu, og bað söngflokk hr. Hall- dórs Thorolfssonar, The Icelandic Choral So- ciety, að syngja "O Canada". Tók almenning- ur þátt í söngnum. Að því loknu bað forseti hljóðs séra Birni B. Jónssyni, D.D., er flutti á ensku það snjalla og kjarnyrta erindi, er hér fer á eftir. Tók þingheimur erindinu með hin- um mesta fögnuði. Söng söngflokkurinn því- næst nokkur íslenzk lðg, en að pví loknu flutti séra Ragnar E. Kvaran þá hina gagnorðu tölu, sem einnig er birt hér í blaðinu og hinn bezti rómur var að ger. Voru þá enn sungin nokkur lög áheyrendum til óblandinnar ánægju. Þakk- aði forseti því næst fyrir nefndarinnar hönd, þeim er þátt tóku í skemtiskránni, sem og ís- lenzkum almenningi í heild, fyrir góða aðsókn, aðstoð og samúð við hátíðahöldin yfirleitt. Iþróttir fyrir unglinga fóru fram rétt eftir klukkan tvö, undir stjórn Walters Jóhannsson- ar. Iþróttafélagið Sleipnir hafði tekið að sér, fyrir hönd íslendinga, að sýna íslenzka glímu, og má með sanni segja, að sú sýning vekti feikna athygli meðal mannfjöldans yfir höfuð. Sjö fræknir landar tóku þátt í glímusýning- unni og fylktu liði á megin-sýningarsviðinu, undir fána hins íslenzka rfkis. Skýrði formað- ur Sleipnisfélagsins, Mr. Jack Snydal, upp- runa, reglur og gildi glímunnar. Var honum, á- samt hinum glæsilega glímumannahópi, óspart ¦klappað lof í lófa. Að lokinni glímunni, sýndi hinn frækni landi vor, Haraldur leikfimis- kennari Sveinbjörnsson, nokkrar líkamsæfing- ar, og hlaut að launum almenna aðdáun. Klukkan fimtán mínútur eftir sjö um kveld- ið, fylktu hinir ýmsu þjóðflokkar, eða fulltrúar þeirra, liði og skipuðu sér undir merki Canada, á megin-sýningarsviðinu. Komu þar fram í íslenzkum skautbúningi tólf íslenzkar konur og meyjar, sem merkisberar íslenzks þjóðernis. Var slíkt hin glæsilegasta sýn, er mjög hreif til sín hugi áhorfenda. Var sú skoðun ærið al- ment í ljós látin, að þessi íslenzka kvenfylking hefði s.karað greinilega fram úr, bæði hvað við- kom klæðnaði og tiguleik í framgöngu. Sungn- ir voru um þessar mundir þjóðsöngvar hinna ýmsu þjóða, almenningi til hins mesta yndis. 1 Daginn eftir, fóru fram alls konar íþróttir í hinum ýmsu skemtigörðum Winnipegborgar, en að kveldi var haldin skrauteldasýning í Sar- gent skemtigarðinum, tilkomumikil mjög. Við morgunguðsþjónustur í öllum kirkjum landsins, sunnudaginn 3. júlí, var sextíu ára afmælisins minst, samkvæmt tilmælum sam- bandsstjórnar. Milli klukkan þrjú og fjögur síðdegis, fór fram lokahátíðin hér í horginni, með guðsþjón- ustugerð við þinghús fylkisins. Voru við það tækilfæri saman komnar um fimtíu þúsundir manna, vafalaust mesti mannsöfnuður, er nokk- uru sinni hefir saman safnast á einn stað hér í fylkinu. Hófst guðsþjónusta þessi með bænagerð, fluttri af presti Fyrsta lúterska safnaðar, séra Birni B. Jónssyni, D.D. Biblíutexta las Rev. John Scott, prestur Immanuel Baptistakirkj- unnar, en því næst var sunginn sálmurinn: "O, God, our help in ages past". Flutti þá ræðu öldungurinn tigulegi, erkibiskup, Matheson, er afar mikið þótti til koma. Einnig flutti ræðu Rev. Dr. C. W. Gordon, en að henni lok- inni sðng fjórtán hundruð manna söngflokkur, undir stjórn John's J. Moncrieff, Hallelujah Chorus Handels. Þessari ógleymanlegu þakkarhátíð, lauk með bæn og blessun, er Dr. Björn B. Jónsson flutti. Hátíðin var tilkomumikil yfirleitt, og samboðirt tilganginum, frá hvaða sjónarmiði, sem skoðað er. Framkoma þjóðflokks vors bar í hvívetna á sér glæsimensku og gif tu hins nor- ræna stofns. Þó að landanuiífmistakist stund- um, þá var eins og honum gæti ekki undir nokkr- um kringumstæðum mistekist við hetta tæki- færi. Hann var þar allur og óskiftur, vígður til eins og sama verks, og það reið baggamun- inn. Fylkiskosningarnar. Um þær mundir, sem blaðið fer í pressuna, er frétt um kosningaúrslit í öllum kjördæmunum, að undanteknu einu, Ruperts Land, þar sem frambjóð- andi Bracken-flokksins, hefir enn sem komið er nokkur atkvæði fram yfir þingmannsefni liberala, . Mr. F. C. Hamilton. Tala þingsæta er 55, og hefir stjórnin unnið 28, íhaldsmenn 14, liberalar 8, verka- menn 3, utanflokka 1. — Vinni stjórnin Ruperts Land, hefir hún 29 þingmenn, eða ákveðinn meiri- hluta, eftir að hafa kosið þingforseta. Vafalaust fer fram endurtalning í þó nokkrum kjördæmum, þar sem atkvæðamunur var minstur, og getur það eitthvað breytt til um afstöðu flokkanna. Sætl áttu á siðasta þingi, niu utanflokkamenn, en að afstöðnum kosningum að eins einn, Dr. Edmison frá Brandon, er studdur var til kosninga af gömlu flokkunum báðum. Tveir íslendingar af átta, er í kjóri voru, náðu kosningu til fylkisþings, þeir Skúli Sigfússon, lib- éral, í St. George, og Ingimar Ingaldson, stjórnar- flokksmaður, í Gimli kjördæmi. Hinn fyrnefndi var kosinn með miklu afli atkvæða umfram þá séra Al- bert Kristjánsson og Paul Reykdal, en Ingaldson hlaut 204 atkvæða meiri hluta, umfram næsta keppi- naut sinn, Einar S. Jónasson, er bauð sig fram und- ir merkjum frjálslynda flokksins. Hinna tveggja nýkosnu þingmanna, hefir áður verið minst hér í blaðinu og því óþarft að gera það frekar að sinni. Vér óskum þeim báðum til hamingju. Þeir eru, hvor i sínu lagi, hinir nýtustu menn, og þótt vér persónulega litum öðrum augum á stjórnmál fylkis- ins, en Mr. Ingaldson, þá rýrir það að engu leyti á- lit vort á honum, sem nýtum manni og góðum dreng. Hér fylgja á eftir nöfn þingmanna þeirra, er frjálslyndi flokkurinn fékk kosna: T. C. Norris, Lansdown; iDr. I. M. Cleghorn, Mountain; Dr. Murdock McKay, Springfield; Skúli Sigfússon, St. George; J. W. Breakey, Glenwood; L. P. Gagnon, St. Boniface; H. A. Robson, K. C. og Mrs. Edith Rogers, Winnipeg. Á síðasta þingi, áttu sæti sjö liberalar. Hefir flokknum því græðst eitt sæti í síðustu kosningum. Þjóðhátíðarræða. séra Björns B. Jónssonar, D. D. Mr. Chairman:— While all the racial groups wh'ich have made Canada their home, rejoice to-day, no group has greater cause for rejoicing than our own. In two things we have been exceedingly for- tunate; we came to Canada at a most opportune time, and we were allotted a most favorable location in the new country. We carne not too early, nor yet too late. We were not called upon to suffer the tribulations of explorations, wars and massacres that the races in Eastern Canada had to endnre for generations. We were spared the hardship of the earliest Colonies in the Middle West, including the Indian massacres and the Red River rebellions, as we were also spared the sufferings of the people on the far western plains in the more recent outbfeaks. For all this we may well be thankful. On the other hand, we came early enough to at- tend the high school of pioneer life. When more than fifty years ago we matriculated in that school, the courses laid down by natural necessities were hard courses. We have now graduated from that best of schools, and I say emphatically that for no other earthly blessing should we be more thankful than for the privilege of training 'in the great school of pioneer life. It made us strong and fit to sur- vive, and because of it we became deeply rooted in the land of our adoption. As to our location 'in this new land of promise, it can truthfully be said that we have be«n most for- tunate. The greater portion of our little group is located near the centre of the land. We are placed nearest to the heart of the country. As Canada de- velops, the Middle West must become the centre o£ industry and commerce, and indeed of culture and art as well. From this centre the great arteries of national life w'ill run east and west and north in the ages that are yet to come. For this opportunity we are truly thankful. Placed aa we are so near to the heart of Canada, the little drop of red Icelandic blood will be infused into the vital parts of the nation and shall circulate in the veins of the nation, adding to its strength, as iron gives strength to human blood. And of this one thing must we^ever be mindful, that we have come to this land for a purpose. We have not come here empty handed. To us has been entrusted a pearl of great price. We must guard it well, and give it to Canada in such a condition that she may be pleased to wear it as one of her most precious jewels. With this jewel we were sent here by Him who controls the destinies of nations. This jewel is the pure gem of nordic culture and character. It shall be at once our pleasure and our pride to adorri our Canada with this our prec'ious heritage. All the races that go to make up this new and wonderful nation love Canada. And as for us, no race shall surpass us in love for our new and glorious homeland. No people shall sing with greater fervor than we: "O, Canada, we stand on guard for Thee". iÞjóðhátíðarrœða. séra Ragnars E. Kvaran. Ekki velt eg, hvernig þessa merkis-afmælis Can- ada er minst í öðrum fylkjum landsins. Hitt véit eg, að Manitoba hefir í dag flutt oss þann lærdóm, sem ekki einungis oss, íslenzkum mönnum, er mikil þðrf að nema, heldur öllum þjóðflokkum, er hér hafa sezt að og ætla sér að gera þetta að framtíðarheimili sínu og sínn ættmenna. Því á hvað höfum vér að horfa í dag? Vér höfum verið þess vottar, að Mani- toba hefir beðið eða boðið og vænst þess af öllum þeim þjóðflokkum, er hér hafa sezt að og hafa skaps- muni og vitsmuni til þess að finna og vita, að þeir eru þjóðflokkar, að þeir komi fram i dag, á þessum heiðursdegi þessa undursamlega lands, og auglýst öllum öðrum, hvað þeir séu. Manitoba vill sameina alla íbúa fylkisins um þá emu hugsun, að þeir hafi tekið að erfðum fagurt og mikið og merkilegt land, og þeir eigí að sýna því hollustu og vinsemd og ást; en hverjir sem þeir menn eru, sem fyrir þessum há- tíðahöldum standa, þá hefir það orðið bert, að þeir hafa haft vitsmuni til þess að sjá það, að beinasti vegurinn til þess að örva og glæða vinsemdina til Canada, hefir verið sú, að gefa útrás stoltinu og ást- inni á þeirra eigin ættlandi og þjóðstofni hér fyrir handan hafið. Eg verð að játa, að þetta hefir verið mér svo mikið fagnaðarefni, að virðing mín fyrir fylkinu og íbúum þess hefir aukist að stórum mun. Mér hefir verið prédikað það, og yður öllum hefir verið pré- dlkað það leynt og ljóst, að með því einu gæti maður sýnt Canada hollustu, að leggja kapp á það að gleyma því, hverrar þjóðar maður hver og einn væri. Manitoba hefir kent mér alt annað í dag. Hún hefir kent mér, að með þyí móti geti eg gert sæmd Canada mesta, að eg sýndi að eg eða vér og þjóð- flokkur vor væri Canada einhvers virði. Hverri þjóð hefir í dag verið boð5ð að reyna að sýna það í táknmynd einhvers konar, sem hún teldi mikils virði í fari og sögu sinnar þjóðar, og bera með því vott og vitni, að hún ætti hér eitthvað erindi, eða hefði ein- hvern skerf að bera fram til menningar þessa lands og framtíðarsóma. Oss hefir verið sýnt ljóslega og greinilega, að Canada virðir og metur og er þakklát fyrir allar alvarlegar tilraunir til þjóðernisræktun- ar með oss og öðrum þjóðum, sem hingað hafa kom- ið úr f jarlægum stoðum til þess að byggja upp það land, sem sökum mikilfengleika síns, auðæfa og ynd- isþokka, hefir ástæðu og möguleika til þess að verða eitt dásamlegasta landið í veröldinn'i. Hvað er það, sem íslenzka menn í Canada lang- ar til að flytja og gróðursetja hér í frjósamri can- adiskri mold? Um það eru hugsanirnar vafalaust nokkuð dreifðar og ómótaðar. En meðal þeirra, sem bezt hugsa og af mestri einbeitríi og festu, hygg eg að það sé nokkuð algengt, að fyrir þeim vaki eitt- •hvað í þá átt, sem oss finst felast undir, í og með táknmyndinni íslenzku, sem sást á götum Winnipeg- borgar í morgun. Alþingi hefir verið sá rauði þráður, sá ytri vottur aðals og tignar, sem er sæmd þessa kynflokks. 1 upphefð og niðurlæging hefir það verið hið ytra merki þeirrar viðle'itni, sem er aðal-ástríða beztu islenzkra manna frá öndverðri bygð lands þeirra — ástríðan eftir mannviti. Alþingi við öxará — mennirnir að teygja sig í átt- ina til mannvits og snildar í umgerð hinnar hrjóstr- ugu fegurðar — er táknmynd þess sem er ósk mín og von að verði hugsjón íslenzkra manna, að flytja til þessa lands um ókomin ár og aldir. Vér höfum ekkert annað fram að færa en hæfileika vora til þess að hugsa vel og fagurt. Vit og list á að vera um aldur og æfi vor draumur og keppikefli. fíextíu ár eru lítill tími í lífi þjóðar og lands. Svo Htill, að það liggur við að maður éigi erfitt með að draga upp mynd í huga sér, er sé að einhverju leyti mynd þessa fyrirbrigðis. En eina mynd fæ eg þó ekki úr huga mér, er eg hugsa til Canada^á þessum degi. Þrátt fyrir nærri ómælivídd landsins, þá verður landið í huga mér, eins og ef til vill flestra, fyrst og fremst sem ung mær, fögur og svip- mikil, en á brá hennar hefir enn ekki verið ritað, hver forlög hennar muni verða. En eg get ekki hugs- að til vestrænu sléttunnar, svo að segja óbygðrar, sléttunnar með frjómagnið undursamlega í skauti sínu, án þess að finna til þess, að þrá mærinnar er að verða móðir. Mærin unga þráir að ala hér milj- ónir af sálum, fela í faðmi sér kynslóð eftir kyn- slóð af hamingjusömu fólki. Og hvergi á bygðu bóli eiga menn slíkan kost á að skapa farsæla þjóð sem hér. Hér er alt aflið, 611 frjósemin til þess að upp megi rísa veglegt ríki og gæfusamt, — e f þeir eig- inle'ikar eru ræktaðir, sem beztu íslenzku menn lang- ar til að verði þeirra einkenni. Það er gersamlega rangt, að böl heimsins — stríð, fátækt og öll and- stygð, sem er fylginautur þessara vágesta, — stafi eða hafi nokkuru sinni stafað af synd mannanna eða 'ilsku, heldur af skorti á vitsmunum einum. í þeirri von, að Canada megi auðnast að sigla fram hjá þeim hörmungarskerjum, sem farsæld allra þjóða hefir enn strandað á, og í þeirri von, að vorum fámenna þjóðflokki auðnist að leggja landinu til þá syni og dætur, er verði að einhverju leytí hafnsögumenn og leiðsögumenn á leiðinn'i til þess marks, sem Canada hefir öll skilyrði til þess að ná, óskum vér að hið nýja, unga, glæsilega land vort megi lifa. ÞEIR SEM ÞURFA LUMBER KAUPI HANN AF The Empire Sash& Door Co. Limited Office: 6th Floor Bank of Hamilton Chambers Yard: HENRY AVE. EA8T. - - WINNIPEQ, MAN. VERÐ og GŒDI ALVEG FYRIRTAK ailllllllllllMlllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllillllllllllU LÖferði m. 1 Samlagssölu Sama reglan gildir um rjóma, sem aðrar búnaðar- = = afurðir, að því meira sem vörumagnið er, þess tiltölulega E j laegrí verður starfrækslukostnaðurinn. En vörugæðin • = hljóta að ganga fyrir öllu. l'rjú meginatriði þurfa að : = vera til staðar, ef vara vor á að fá það sæti, sera henni E i ber á brezkum markaði, sem sé vörumagn, reglubundnar [ = vörusendingar og vörugæði. Með því að styðja yðar eigin SAMLAGSSTOFNUN eru | E fyrgreind þrjú meginatriði trygð. E Manitoba Co-operative Dairies Ltd. ! 846 Sherbrooke St. - ; Winaipef, Manitoba ; nilillllllllllllllllllllilliiiiiiliiiiiiiiliiiliiliililllllliilillllliliiiiiiilllllilllillliillllllllllr: Þeir íslendingar, er í hyggju hafa a5 flytja búferlum til Canada, hvort heldur er heiman af Islandi eða frá Bandaríkjun- um, sendi skriflegar fyrirspurnir til ritstjóra Lögbergs. Snorri Sigurjónsson látinn. Hann lézt á heimili sínu í Swan River, Man., 18. maí 1927. Hann var að vinna í garðinum sínum, kom inn og kvartaði um, að sér væri ilt og ætlaði að leggja sig fyrir, en eftir 20 mínútur var hann dáinn. Dauðameinið var hjartabilun. Snorri var fæddur á Einars- stöðum í Reykjadal í Suður-Þing- eyjarsýslu, 3. febrúar 1862; var ar því rúmlega 65 ára gamall, : þegar hann dó. Foreldrar Snorra voru merkishjónin Sigurjón Jóns- son og Margrét Ingjaldsdóttir, sem þá bjuggu rausnarbúi á Ein- arsstöðum; þar ólst Snorri upp við hinn bezta heimilisbrag. Sex synir Sigurjóns komust til aldurs, þrír af þeim fluttu til Canada: Jón Sigurjónsson, er bjó í Winni- peg, og hét kona hans 'Sigurlaug, bæði nú dáin; áttu fjórar dætur, sú elzta af þeim er Anna, gift Kolbeini S. Thordarson, í Seattle; Inga Johnson, hjúkrunarkona 1 Winnipeg; Lára Burns, í þjónustu talsímakerfis Manitobafylkis, og Jónína Johnson kennari í Winni- peg. Sigmar Sigurjónsson og kona hans Guðrún bjuggu lengi í Argyle-bygð, bæði nú látin; áttu þau 11 börn, eitt þeirra er séra Haraldur Sigmar, prestur í North Dakota. — Snorri Sigurjónsson flutti af íslandi til Canada 1883, þá 21 árs gamall. 25. apríl 1887 kvongaðist Snorri og gekk að eiga ungfrú Halldóru Friðbjarnardótt- ur, ættaða úr Köldukinn í Ljósa- vatnshreppi í Þingeyjarsýslu. Þau byrjuðu búskap í Austur-Selkirk, Snorri vann þar á járnbraut; síð ar fluttu þau til Glenboro og bjuggu þar nokkur ár. Árið 1898 fluttu þau hjón til Swan River- dalsins, og þar vestra hafa þau dvalið síðan. Þau eignuðust sex börn, sem öll eru á lífi og upp- komin, fjögur af þeim gift, elztur er Hermann, kornhlöðustjóri að Parkside, Sask.; Óli er stöðvar- stjóri að Lindlow; 'Kristján er símritari í Hudson Bay Junction, Elín er gift W. E. MacDonald, stöðvarstjóra í Minitonas, og Lára gift J. C. Pritham í Winnipeg; Sigurbjörg Agústa er héima hjá móður sinni í Swan River bæ. Snorri sál. vann mest af tíman- um hér vestra á járnbraut, 30 ár hjá C. N. R., 15 ár "section"-for- maður og var um það Ieyti að komast á eftirlaun hjá því félagi, stóð á aldursvottorði heiman af íslandi, sem kom nokkrum dög- um eftir að Snorri var dáinn. Þegar Snorri var á blómaskeiði var hann álitinn mesta snyrti- menni, mjög prúður í framkomu, hýr og glaður í viðmóti, en fálát- ur að fyrra bragði, tryggur vin- ur þar sem hann tók því. Þau hjón, Snorri og Halldóra, voru sérlega vel samvalin, bæð'i brjóst- góð og gestrisin, síglöð og kát, enda var heimili þeirra fyrirmynd að siðsemi og góðri reglu, Snorri átti marga vini og gaf oft fátæk- um, þó hann væri ekki ríkur að efnum. Þau hjón áttu laglegt hús í Swan River og komust vel af. Hann tilheyrði I.O.O.F. og undir þess félags umsjón fór út- fó'rin fram þ. 23. mai að viðstödd- um fjölda fólks. Enskur prestur söng yfir þeim látna. Blessuð sé minning þín, vinur. J. Eggertsson. Fundargerð sveitarstjórnarinnar í Bifröst-sveit Fimti fundur haldinn í Árborg i. júní 1927. Viðstaddir voru B. I. Sigvaldason oddviti, G. Sigmunds- son, Jón Eyjólfsson, M. Wochy- chyn, Tr. Ingjaldsson, S. Finnson, Otto Meier, F. Hákonson. Oddviti setti fundinn kl. 11 f. h. og skrifari las fundargerð frá síð- asta fundi. Sigmundson og Meier lögSu til að fundargerðin sé samþykt eins og hún var lesin. Samþ. Finnson sveitarráSsmaSur skýrði frá aS hann og verkfræSingur Ro- binson hefðu fundið að miklu vatni væri veitt í Islendingafljót frá Chat- field sveit. Oddviti skýrði frá að kvartaS hefSi veriS um þetta viS Manitoba-stjórnina, en hún hefSi vísaS til Sambandsstjórnarinnar og væri nú málig í höndum Mr. Ban- croft, þingmanns héraSsins. Finnson og Sigmundson lögSu til aS þar sem þaS væri nú sýnt að meiru vatni væri veitt í Islendinga- fljót úr öðrum sveitum, heldur en farvegur þess gæti tekiS á móti þá lýsti sveitarráSiS í Bifröst-sveit yfir því, aS þaS mótmæli því að meira vatni sé veitt í fljótið, meSan afrensli úr fljótinu sé ekki betra, en nú á sér staS. Samþ. Oddviti skýrði f rá að hann sjálf- ur, Robinson verkfræðingur og Wochychyn sveitarráSsmaSur hefSu skoSaS skemdir ag vatna- vöxtum, sem orSiS hefSu í 3 deild. Fundu þeir aS sumar skemdir væru því aS kenna, að vatni væri veitt inn í sveitina úr öðrum sveitum og hefðu verið grafinn skurður gegn um hrygg sunnan við Silver og vatni veitt í C. P. R. skurðinn. Hefði skurSurinn verið geröur af einhverjum utan sveitarinnar og vatninu hefSi verið veitt úr eSli- legum farvegi. Þetta ætti sveitar- ráSiS aS athuga. SagSist hann hafa gefiS Wochychyn sveitarráSsmanni skipun um aS loka skurSinum, en hann hefSi þegar veriS opnaSur aftur. Gat hann þess einnig aS atSal verkfræSingurinn sem réSi yfir vegaþótum vildi aS skurðurinn með- fram "township" línunni væri fylt- ur o^g lokræsi gert gegn um veginn, svo vatnið geti runnið eSlilega leiS. Bænaskrá kom fram frá gjald- endum í grend viS Silver, þar sem fariS er fram á að gert sé viS veg- inn milli Árborg og Silver og nokkrar fleiri vegahætur. Ingjaldson og Sigmundson lögSu til aS sveitarráSsmanni Wochychyn sé heimilaS aS eySa $200 af því fé, sem þriSju deild er ætlaS til vega- bóta til aS umbæta Silver brautina milli Sections 3 og 10-22-2E. meÖ því skilyrði aS fylkisstjórnin leggi fram jafnháa upphæS til þess verks. Samþ. Wbchynchyn og Meier lögSu til aS fela Mr. Ingjaldsson, aS gera viS Nelson brautina sunnan viS ána. Samþ. Wochychyn og Ingjaldson lögðu til aS heimila Meirer aS brúka $100 íil aS gera lítinn skurS í 7. deild til aS veita vatni þar frá vegastæíSi. Samþ. Mr. Sperder leiddi athygli sveit- arráSsins aS því aS vegir væru í slæmu ástandi í Shorncliff héraSinu, sérstaklega milli section 11 og 14-24 -39- Wochychyn og Meier lögSu til aS heimila Hakonson a, verja $50 til aS bæta úr þessu. Samþ. Samþykt var aS verja nokkru fé til vegabóta undir umsjón Mr. Há- konson. SömuleiSis $25 til John

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.