Lögberg - 07.07.1927, Blaðsíða 5

Lögberg - 07.07.1927, Blaðsíða 5
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 7. JÚLÍ 1927. Bls. 5 Urbanski vegabóta. Ennfremur var Hakonson veitt heimild til að verja $30 til smá aðgerSa á vegum. S. S. Johnson krafðist afgangs af fjárupphæð tilheyrandi Vestri skóla. öddviti skýrði frá að fjár- hagur sveitarinnar leyfði ekki að þessi fjárupphæð væri borguð að smni Beiðni frá gjaldendum í grend við Ledwyn kom fram um aS gera tveggja mílna veg milli sec- t.on 17 og 20 og 18 og 19-12-2E. Pesu mali varð frestað. Beiðni um vegabðt í grend við Jareslow og var því máli vísað til Sigmundson sveitarráðsmanns. Samþykt var að veita $35 til vegagerða milli sections 1* osr 14- 22-3E. * Beiðni um vegabót sunnan viS 5- 24-3E. var vísað til Hakonson sveit- arráðsmanns. $50 veittir til vegabóta norðan við section 34-23-2E og -2? í c. 0g 7- deild. ' 5 S Beiðni um peninga til vegabóta m.lh sect.on 6 og 7-22-4E var veitt, ef fylbsstjórnin legði fram helm- ing af kostnaðinum. Beiðni var lesin og nefnd manna mætt, fynr sveitarráðinu viðvikj- and, því aS veita vatni frá aðalvee- >num 1 Crooked Lake skurðinn við township línuna 22-23-3E Finnson og EyjóIfsson"lögðu til að fanð væn fram á það við "Good Koad nefndina, að hún tæki 1% m.Iu af þessum vegi inn í "Good Road kerfið og að sveitin borgi ann hluta af kostnaðinum. Samþ. £>. S.gvaldason bauöst til að gefa helm.nginn af verkinu við að gera veg austan við section 30-22-3E Sigmundson og Wochychyn ogðut.IaðráðstafanirséugerðarJ til að þ.ggja þetta boð. Samb Nefndin mætti á fundinu og fór fram a að opna eina mílu af "ranra hne" vestur af 19-24-3E. Eyólfsson of Finnson lögðu til að ve,ta $50 til >ess verks frá 7 de.Id og somu upphæð frá 8 deild ef jafnmikið fengist til verksins frá fylkisstjorninni. Samþ. Beiðni Andresar Guðbjartssonar um vegagerð frestað >ar til meiri penmgar væru fyrir hendi. Mr. Toraschuk ba$ um skaða- bætur fyrir hest, sem hann hafði m.st vegna þess að vegurinn var ó- fær. Sveitarráðið leit svo á að sveit- m gæt. ekki borið ábyrgð á þessu. fngjaldson og Finnson lögðu til að gefa S. Zagazewski eftir $20 af skatti, ef það sem þá væri eftir væri borgað að fullu innan 30 daga. Samþ. 'Hakonson og Ingjaldson lögðu t.l að gefa eftir 10% af skatti af N.E. 9-23-3E eins og S. S. Guð- mundsson fór fram á, ef hitt væri borgað nú strax. Samþ. Hakonson og Finnsón lögðu til að veita Mrs. Taraschuk frá Led- wyn $35 fátækra styrk. Samþ. Ingjaldson og Eyjólfson lögðu til að selja N.W. 23-21-2E. til Jacob Thomson fyrir $280.00 og sé sú upphæð borguð að fullu inan viku; 01 sé verðið ekki borgaS á réttum' t.ma, þá séu ráðstafanir gerðar til að taka við, sem höggvinn hefir verið á landinu. Samþ. Viðvíkjandi skurði austan við section 11-22-2E var samþykt, sam- kvæmt tillögu frá Sigmundsson og Wochychyn að fara fram á >að við "Good Road" nefndina að hún taki að sér að gera þennan skurS, en sveitin borgi sinn hluta af kostnað- inum. Samningar við S. Sigvaldason um svo nefnda Shorncliffe-braut. Eyjólfson skýrði fra. að þetta verk hefði staðið yfir í >rjú ár og hefði verið vanrækt; nú væri meir en tími til þess kominn að lokið væri við verkið. Eyólfson og Sigmundson lögðu til aS fela skrifara að skrifa S. Sig- valdason og heimta að hann ljúki við verkið nú >egar. Samþ. Eyjólfson og Sigmundson lögðu til að fela skrifara að óska eftir til- boðum um að hreinsa vegastæði og leggja veg 1 mílu, vestan við section Í6-24-3E og að oddvita, skrifara og Hakonson sé falið að gefa verkið út. Samþ. Sömu menn lögðu til að biðja skrifara að óska eftir tilboðum, að gera 8 feta skurð til að veita vatni frá veginum í township 24-3E. út í Washaw ána, og að oddvita, skrif- ara og Hakonson sé falið að gefa út verkið. Samþ. S. S. Guðmundsson og Moses Cohen mættu á fundinum og bréf var lesið frá Wl Reid þar sem kvartað var um að of hátt gjald vær tekið fyrir að mega verzla inn- an sveítarinnar. Sveitarráðið sá ekki ástæðu til að fylgja þeim eins og þau væru. Eyjólfson og Ingjaldson lögðu til að veita B. Olafson $50 til að gera skurð milli sec. 1 og 12-24-1E. Eyj'ólfson og Meier lögðu til að Ibiðja Manitoba-stjórnina um pen- inga til vegagerða eins og hér segir: Ward 1: North of section 28-21-3E........$100.00 East of sec. 1« and 21-22-3E 150.00 North of sec. 19-22-4E .. 100.00 CNorth of sec. 6-22-4E .. • • 400.00 Wiard 2: North of 36-22-3E 300.00 East of 26-23-3E......300.00 &&* ^LEC^ Skoðið hið mikla úrval Frá $4.95 hjá 55-59 mnimiMiK, PrintMt Sl East of 12-23-3E......100.00 Ward 3: North of 25 and 26-21-1E........500.00 Ward 4: North of 15-22-1E 500.00 Ward 5: North of 15 and 16-23-1E........400.00 North of 32-23-iE......100.00 Ward 7: East of 11-24-2E 350.00 North of 13-24-2E......100.00 South of 5-24-2E......100.00 W|ard 8: North of 11-24-3E 100.00 East of 11-24-3E......200.00 North of 18-24-3E...... 50.00 East of 16-24-4E.......150.00 Sigmundsson og Eyjólfsson lögðu til að kjósa þá menn, er hér segir til að eiga tal við stjórnina viSvíkj'andi þeim styrk til vegabóta, sem að framan er talinn.. B. I. Sig- valdason, J. Eyjólfson, S. Finnson, F. Hakonson og C. Tomasson Samþ. Eyjólfsson og Ingjaldson lögðu til að útnefna þessa menn sem vega- umsjónarmenn: C. Rasmussen, Ár- borg, John Spuzak, Silver; A. Chepel, Árborg; Hermann Koblum, Árborg; Sam>. Eyjólfson og Finnson lögðu til að útnefna >essa menn sem "pound- keepers": M. O. Anderson, River- ton og Gorge Schrayer, Sylvan. Samþ. Eyjólfson og Finnson lögðu til að únefna >á sem hér eru taldir til að veita móttöku sönnunargögnum fyrir >ví hverjir hefðu rétt til launa fyrir að drepa úlfa og að aukalög séu samin því viðvíkjandi: M. M. Jónasson, Arborg; Skúli Hjörleifs- son, Riiverton; G. Sigmundson, Hnausa og C. Tomasson, Hecla. Samþ. Wachychyn og Ingjaldson lögðu til að borga Steve Larnicki $9.00 fyrir vegavinnu. Sam>. PDaraldur Austmann gerði tilboð um að kaupa S.E. 14-1-23-3E. Sig- mundson og Finnson lögðu til að selja Haraldi Austmann þetta land fyrir þá skuld, sem á því hvílir, samkvæmt bókum sveitarinnar. Borgi hann $100 út í hönd og af- ganginn eftir tólf mánuði. Samþ. Eyjólfson og Wachychyn lögðu til að veita $40 til að gera veg um 23-24-4E. Samþ. Wachychyn og Ingjaldson lögðu til að sveitin bindi samninga við C-P. R. félagið um að tengja skurð frá ánni, sem félaginu tilheyrir, viS skurð norðan við section 11-22-2E. Samþ. Finnson og Wochychyn lögðu til að skólaskattur sé miðaður við átta mánaða kenslu fyrir alla skólana í sveitinni. Samþ. Eyjólfson og Wochychyn lögðu til að beiðni frá gj'aldenda að Hnausa og Arnes, >ar sein f arið er fram á að mynda nýtt skólahéraS, sé frestað. Sam>. Bréf var lesið f rá John Peterson, viðvíkjandi meðgjöf með Jóni Jónssyni. Hakonson og Ingjaldson lögðu til að heimila Joh. Peterson afnot af landi Jóns Jónssonar, til að mæta >essum kostnaði. Samþ. Eyjólfson og Wbchychyn lögðu til að veita Paul Humany $100 til að gera veg norðan við sec. 2-23-2E. Sam>. John Eyjólfsson sveitarráCsmað- ur fyrir 2. deild hreyfði >ví að inn- kalla ekki skatt af vatns-lóð 15-23- 5E. Sagði hann að sérstakur skóla- skattur hefði ranglega verið settur gegn þessu landi og að það væri þannig sett, að aldrei hafi nokkrum sveitarpeningum þar verið eytt til nokkurra umbóta. Wochychyn og Hakonson lögðu til að gefa eftir helminginn ef hinn helmingurinn væri borgaSur innan 30 daga. Samþ. Bréf var lesið frá G. O. Einar- son innköllunarmanni, þar 'sem hann bauðst til að innkalla fyrir fimm af hundaði yfir sumar-mán- uðina. Samkvæmt tillögu frá Eyjólfson og Ingjaldson var samþykt að taka þessu boði til enda júlí-mánaðar. Oddviti lét þess getið að hann væri ekki fyllilega ánægður með verk innköllunarmannsins og hélt að verkið ætti að vera rekið með meiri dugnaði. Sigmundson og Wochychyn lögðu til að samþykkja eftirfylgj- andi útborganir: Charity ............ $9°-25 Expense .. ...... . • 57-5° Travelling expense .... 47-°5 Election............ 5°° Engineering .......... 60.00 Office............. 14-47 Postage and phone .... 16.95 Good roads, old by-law .. 92.45 Printing............ 132.22 Hospital............ 277-25 Solicitors.......... 793-66 Ward 2............ 87"S5 Ward 3............ 27-75 Ward4............ ^ Ward5.............. 3£* wbrd 7 • ¦¦.......... Af; WardS..........•• ,63f2, Eyjólfson og Sigmundson logBu til aö slita nú fundi og næsti fund- urséákveðinnaðHecla,Man.hmn 6. ág. 1927- Sam>._____ YFIRLÝSING. Ef elnhverjir í Þessari bygð skyldu hníga í valinn á undan mér í komandi tíð, þá er það vin- samleg beiðni mín til Mikleyinga að þeir biðji mig ekki lengur^að 8krifaeftirþá,-hvorkiíbundnu né óbundnu máli. - Reynsla min í þeim efnum er töluvert beisk — fyrir utan það, að því fylgir meiri áreynsla og ábyrgð, en menn al- ment gera sér grein fyrir. Ástæðan fyrir því að eg set þessa yfirlýsing hér, er sú, að eg treystist ekk'i til að neita beiðni vandamanna undir áhrifum sorg- arinnar. Þetta vona eg að fólk taki til greina og leiti mín ekki framar þegar Líkaböng slær hinstu slögin. Jónas Stefánsson, frá Kaldbak. sagðist ætla að komast eitthvað á- leiðis í þeirri list áður en hún dæi, þó hún hefði ekki byrjað fyr en eftir fertugt. Hún var viðlesin og prýðilega hagmælt. Hafði hún skrifað æfisögu sína i ljóðum og fengið fyrir stöðu sína í bankanum. Voru umsækjendur yfir hundrað og haföi verið lagt fyrir þá, að skrifa æfisögu sína, en hún varð hlutskörpust. Hún spilaði á banjó og söng bretönsku vísurnar af tölu- verðri list og hafði hlotið verðlaun fyrir, í félagi bretanskra söngvina. —Eftir þessu mætti halda hana verulega leikhyggjukonu, en það var hún ekki. Ferðaminningar. Framh. f rá bls. 3. hefi komið, og minni stéttamunur eða meiri sjálfsmeðvitund hjá lægri stéttunum. Mikill munur er sagður á Norð- ur-Frökkum, sem blandast hafa norrænu blóði og Suður-Frökkum. Allir þessir ólíku eiginleikar spegl- ast líklega i lund Parísarbúans og blandast æfagamalli borgarmenn- ingu. ÞaS vildi svo til að eg bjó hjá franskri konu af norðlenskum ætt- um. Hún var frá Bretagne, en >aS- an eru flestir sjómennirnir sem til ís lands koma. Faðir hennar var kom- inn af bændafólki, en hafði orðið skipstjóri í sjóhernum. Hafði hann komið til íslands og altaf haft mætur á þvi síðan. — Sérstaklega hafði hann látið mikið af íslensku stúlkunum og sagðist gjarnan hefði viljað eignast íslenzka konu. Nú var hann löngu dáinn. — Kona hans hafði dáið snemma frá 7 ung- um börnum og hafði elsta dóttir- in, sem eg bjó hjá, gengið systkin- um sínum i móðurstað. Voru þau öll gift nema tvö. -'Henni var >að mikil raun, að eg skyldi ekki mega vera að því aS koma til Bretagne. Sagði hún mér margar sögur þaðan. Bretagne var lengi sjálfstætt hertogadæmi. Hald- ast >ar margir einkennilegir þjóð- búningar og siðir. Mikið er þar um al>ýðukveðskap og söngva. Eiga Bretagnébúar skáld og söngmenn góða, sem hafa lagt mikla rækt við >essa alþýðlegu list, vísnasönginn. Leika >eir undir á strengjahljóS- færi. Islands er minst í mörgum þessum alþýðusöngvum. I sjávar- bæjum Bretagne er Island hverjum manni kunnugt, fjarlægt og geig- vænlegt. — Mér er sagt frá Maríu- líkneskjunni, sem stendur þar í klettum niður við sjó. Þangað fóru konurnar til að biðja fyrir mönnum sinum, áður en þeir lögðu af stað til Islands. Og þangað hafa þær líklega oft flúið allan þann langa óvissutíma, sem þær fréttu ekkert af þeim. Þær sungu líka við vöggu barnanna sinna: "Fais dodo, mon petit Jeanot, l'Islande cruelle t'appelle —". SofSu litli Siggi minn, sjórinn Islands grimmur kallar. Margir hugsa sér að Parísar- búar séu manna léttúðugastir og nautnasjúkastir, en þeir sem þekkja þá betur segja >á mjög vinnusama og sparneytna og heimilislíf >eirra gott og innilegt. — Fyrst eg var svo heppin, að vera gestur á frönsku héimili, langar mig tíl þess að segja ykkur dálitið frá >ví. Þessi kona og fólk hennar >ekti varla skemtistaði Parísar,' nema leikhúsin, >ví þangað er oft hægt að fá ódýra aðgöngumiða með hægu móti. En sögustaðir Parísar og söfn voru henni kunn. Heimili hennar var mjög smekklegt og sam- stætt. Hún var ótrúlega sparsöm, en þaS litla, sem hún borðaði var gott. Föt sín saumaði hún sjálf að mestu leyti og var altaf svartklædd, af sparnaðarástæðum. Þó gægðist jafnan brún af snotru líni undan kjólnum. Má heita að það sjáist hjá hverri Parísarkonu, alveg eins og áður sást í peysubrjóstið við ís- lenzka búninginn. — Hún vann í stærsta banka Parísar. — Sjálf vann hún öll sín húsverk, en á laug- ardögum lærði hún að mála og Hún hafði aldrei mátt vera að því, að leggja rækt við sjálfa sig, en gáfur hennar og lífsþróttur urðu ekki bæld niSur og leituðu sér út- rásar á þenna margvíslega hátt. Þrátt fyrir lítil laun og lággengið, tókst henni þó að leggja dálítið i bankann, en það er sagt að allur fjöldi Fraka hafi gert, áður en striðið og lággengið tók að sverfa að þeim. Altaf var hún spaugsöm og hress í bragði, en taugaþreytu stórbæjarbarnsins mátti >ó sjá á henni. AuSvitað getur svona kona hvergi verið algeng, en til alþýð- unnar taldi hún sig sjálf og það var ættfólk hennar. Hún þekti fólk af óllu tægi og hefði hiklaust hiklaust getað boðið drotningu inn í her- bergi sin á.5 hæð, og tekið þar á móti henni með sömu hæverskunni og gestum sínum á föstudagskvöld- unum, sem fengu tebolla og eina eða tvær tegundir af~smákökum, en sátu við snoturt borS, blómum prýtt. Fjölskyldan var nærri altaf sam- an í frístundum sínum. Komu þá oft kunningjar unga fólksins og spiluðu og sungu. Voru þá stóru frönsku gluggarnir opnaðir, en þeir eru eins og dyr. Blasti >ar við útsjónin yfir Parisarborg, þar sem Sacré Coeur bar hátt við sjóndeild- arhringinn, en til annarar handar sást ysta brautin, boulevardinn, og yfir til St. Denis. Þar er æfagamalt klaustur og hvíla þar konungar Frakka. Eg hefi skrifað svona langt mál um þessa konu, vegna >ess, að mér fanst hún einkenileg og alfrönsk. Sumir segja að franska þjóðin hafi náð hátindi menningar sinnar og sé nú að fara aftur. En eg trúi >ví ekki, að sú þjóS sé á afturfarar- skeiði, sem á svona alþýðufólk. Af svo heilbrigðri rót spretta nýir kvist ir, >ó toppinn saki eitthvað. Eg minnist litillar, fjörlegrar konu, sem bjó í grendinni með bróður sínum. Bæði höfðu þau spilað vel á fiðlu, en eftir að hann hafSi mist hendina í striðinu, snerti hún aldr- ei s'ma fiðlu. Hún færði mér fiðr- ildi, sem hún hafði heklað og átti að flytja kveðju hennar til íslands. Fylgdi því vísa eftir hana: "Litla, hvíta fiðrildi, merki vonarinnar, berðu á vængjum þínum liti Frakk- lands," Vonir þessa fólks eru bundnar viS framtíð Frakklands, það talaði um "la France" eins og um lifandi veru, sem væri því meira en móðir. Sjálft var það ríkt í sinni fátækt af því að auðæfi Frakklands voru þeirra eign, frægð þess þeirra heiður. Eg kyntist líka konum úr öðrum stéttum. Konunum úr kvenréttinda- félagsskapnum, mælskum, rökfim- um, skýrustum allra þeirra, sem fundinn sóttu. Eg sá þær fremur en heyrði, halda uppi eldfjörugum samræðum, þar sem þær létu magt fjúka. Eg saknaði þess >ó mjög, aS fá ekki að sjá foringja þeirra um margra ára skeið, Madame Schlumberger. Hún var látin fyrir nokkru. Afi hennar var Guizot, sem las Skírni, eftir því sem Jónas segir. Eg man vel eftir henni á fundinum í Genf 1920, þegar hún rétti þýsku konunum hendina, er voru mættar þar. Sjálf hafði hún átt 5 sonu í stríðinu. Fyrir þetta sætti hún miklum árásum í frönsk- um blöðum. Hún var einkennilega göfugmannleg kona og átti hvort- tveggja til að bera: djörfung og sálarstyrk brautryðjandans og prúð mensku kvenna fyrri tíma. Sæti hennar verður vandfylt. En ungu konurnar, sem hafa tekið upp merki hennar eru líklegar til >ess að bera það fram til sigurs. Einna glæsi- legust þeirra allra er hin gáfulega og svipmikla Susanne Grinberg. Hún er málaflutningsmaður og kunn aS mælsku sinni. Ósjálfrátt vekur hún eftirtekt, hvort sem menn sjá hana fallega og skraut- búna í kvöldklæðum sínum, eða hún kemur beint frá dómstólunum inn í teboð tískukvennanna, þögul og þreytt, í látlausum fötum. Enn sá eg aðrar konur. Eg dáð- ist að glæsilegu fasi heimskonunn- ar, að skilningnum, sem grípur alt á lofti, að ósjálfráðir máli handa hennar, að dávaldi augna hennar, að brosi hennar. Það getur veriS þóttafult, varkárt, skyndilega ljóm- andi og innilegt, þungt og sárt, fjörugt, glettið, bjart og háðslegt. "Alt er hégómi, nema eitt," segir þetta bros. Salómon vissi >að líka. Og vegna >ess eina elta menn æsk- una, fegurðina, peningana, >essa þrenningu, sem enginn hleypur uppi. Einna mest fanst mér þó til gömlu kvennanna frönsku, sem eg kyntist alls ekki. Það er ekki hlaup- ið að því að kynnast þeim, því Frakkar eru taldir ófúsir á að gefa sig að útlendingum. Mér þótti >ví ekki litiS vænt um að vera boðin á franskt heimili með 30—40 Frökk- um. Var þar bara ein kona útlend auk mín, svo nú gafst mér tækifæri á að sjá Frakkana heima 'hjá sér. Þetta var i Neuilly, skamt frá Bois de Boulogne. Húsið var mjög fal- legt og stór garður í kring um það, sátum við þar i sólskininu undir gömlum trjám. Enginn kom inn í dagstofuna stóru, sem tók yfir þvert húsið, hún var þó svo róleg og aðlaðandi. Allur langveggurinn var hulinn perlugráum bókahyllum, þær voru alt í kring um arininn, sem var fyrir miðjum veggnum. Gátu menn setið >ar í djúpum hæg- indastólum og blaðaS í ógurlegum doðróntum, verkum Lúthers, sem voru næst hendinni. — Annars voru grænklædd "empire" húsgögn í stofunni og grænir veggir. Háir franskir gluggar á >rem hliðum og yndisleg útsjón í garðinn. Eini sterki liturinn í stofunni var á hríslu með rauðum klösum af spönskum pipar, sem stóð í vasa á svörtu flygelinu. Það bar margt á góma úti í garð- inum, bókmentir, listir, pólitík Frakka og álfunnar. Voru samræð- urnar helst til fjörugar til þess að eg gæti fylgst með, sem var þá ný- komin. HópuSust menn í smá- flokka, en húsmóðirin var eins og góður andi og skifti sér á milli gestanna. Fengu menn siðan léttar veitingar, svo sem kaffi, te, kalt súkkulaði, ávaxtadrykki, ís og als- konar kökur. Sumir gestirnir voru mjög vel búnir, aðrir blátt áfram, nærri fátæklega klæddir. Mikill fjöldi karlmannahna og ýmsar af konunum báru merki heiðursfylk- ingarinnar. Andrúmsloftið var svo gott. Það var eitthvað í viðmóti þessara kvenna, einkum gömlu kvennanna, sem sannfærði mig um, að hér stæSi eg gagnvart meiri full- komnun í umgengni, en eg hefði nokkurntíma séð. Málið var svo töfrandi mjúkt af vörum >eirra, en augu jieirra hrein og djörf og eins og stríðið brygði enn á þau skugga, enda voru margar svartklæddar. Hertogafrú d'Usez, heiðursfor- seti frönsku kvenréttindafélaganna, var svipuð þessum gömlu konum. Ræðu hennar fyrsta fundarkvöld- ið var tekið meS fögnuði. Var >að fyndin ádeila, þar sem hún sýndi fram á það, að konur hefðu eigin- lega haft meira frelsi á undan stjórnarbyltingunni. Hún er lítil kona og grönn, málrómurinn veikur og blíðlegur, en vanur að segja fyrir, augnaráðið rólegt og einbeitt. Hún sver sig í ættina til þeirra kvenna, sem gengu í dauðann á af- tökustaðnum, án >ess að nokkur sæi þeim bregSa. Hún bauð okkur að sjá höll sína Bonnelles, sem er skamt frá París. Var okkur tekið þar með mikilli alúð. Höllin er hvorki mjög gömul né talin sér- lega falleg, þó okkur þætti mikið til hennar koma, sem ekkert höfðum séð af höllum franska aðalsins. Seinast sýndi hún gestunum veiði- hunda sína og listir >eirra. Þótti mér ilt að >urfa að fara á undan þvi, vegna >ess að eg var samferSa 2 konum, sem >urftu að flýta sér heim. Heyrðum við því aldrei lúð- urinn gjalla og sáum hundana þjóta út um skógargrundirnar. I París ber mikið á útlendingum allra þjóða, sem >ar dvelja. —Ekki vil eg lúka svo máli minu, að eg minnist ekki á eina konu norræna, sem eg hitti þar, en margir íslend- ingar munu kannast við. — Það var dóttir skáldsins Björnstjerne Björnson, frú Dagný Sautreau, gift frönskum manni. Hitti eg hana í boði og kom síðan nokkrum sinn- um á heimili hennar. Hefi eg fáa eSa enga útlendinga heyrt minnast íslands með jafnmikilli samúð og þekkingu á fornsögum okkar og þjóðareinkennum. Hafði hún verið gagnkunnug frú Olufu Finsen, og dóttur hennar, og höfðu >ær sagt henni margt af landi okkar og þjóð. í húsum frú Sautreau safnaðst kunnir menn frá mörgum þj'óðum, er hún >ar eins og drotning hjá hirð sinni, allólík húsmæðrunum frönsku, en þó engu siðri á sinn hátt. Hún er há og grönn, klædd eftir sinni eigin tísku, í skósíSum klæðum, oft forkunnar fögrum, glóbjart hárið ber hún eins og kór- ónu á höfðinu. Alt fer henni vel, en ekki mundu allar konur leika það efti henni, að fara í fötin henn- ar. Hún er nú farin að eldast það að hún á fullorðinn son, en ósjálf- rátt minnir hún á þessar glæsilegu, orðhepnu, sjálfráðu ungu stúlkur, sem Björnson lýsir svo vel. A heimili hennar sýndi eg is- lenskar skuggamyndir. Voru þar þá margir gestir útlendir; og f ranskir, m. a. Painlevé, forsætisráðherra Frakka. — GerSu menn góðan róm að myndunum og náttúrufegurð ís- lands, sem von er til. Höfðu flestir þekkingu sína á því úr bók Pierre Loti. "íslandssjómaðurinn,'' en hann hafði aldrei til íslands komið. Þó spurðu Frakkar mig ekki jafn einfeldnislegum spurningum um fs- land og margir aðrir útlendingar hafa gert. Bar þar sennilega til kurteisi þeira og svo hitt, að þeir skildu ekki nafnið "ísland" og fældust það því ekki. Þó spurði stúlka ein mig, hvort tungliS sæist líka á íslandi. Það kom reyndar upp úr kafinu, að hún meinti, hvort það sæist á sumrin, þegar bjartar væru nætur. Eitt af því, sem menn sjá með nýjum augum, þegar til útlanda kemur, er þeirra eigið land. Menn verða svo oft að halda uppi svörum fyrir það, og finna þjóðinni alt til gildis. Mér er'í minni svipurinn á finskri konu, >egar við komum út úr Luxenborgarhölíinni /efri mál- stofunni), og henni varð að orSi: "Mikið megum við fátækar norður- landa>jóðir finna til þess, að sjá öll þessi auðæfi." Eg þagði, en vísan hans Matthíasar flaug eins og eld- ing gegnum hugann: Tungan geymir í tímans straumi trú og vonir landsins sona, dauðastunur og dýpstu raunir, Darraðarljóð frá elstu þjóSum— heiftareim og ástarbríma, örlagahljóm og refsidóma, land og stund í lifandi myndum ljóði vígðum, geymir i sjóði. Þegar flest öll ytri merki menn- ingarinnar skoluðust hér burt, á löngum, erfiðum öldum, þá forð- uðu íslendingar því dýrmætasta, sem þeir áttu yfir landamærin, JHEWHITEST.LIGHTESTJ ILB. BAKING POWDER Magic bökunarduft, er ávalt það bezta í kökur og annað karfi- brauð. bað inniheldur ekkert alum, né nokk- ur önnur efni, sem valdið gætu skemd. þangað sem ekkert gat grandað því. Svo lengi, sem þeir skemdust ekki sjálfir, þó þeir væru rúnir inn að skinninu. Mér fanst þaS jafn dá- samlegt og hitt, að lifandi verur hafi getað flutt sig úr sjó á þurt land, þegar lífsbaráttan knúði >ær til þess. Hvernig ætti nokkur út- lendingur að geta skilið menningu íslenskrar konu, s'em situr á rúm- stokknum sínum í kaldri og fátæk- legri baðstofu og ornar sér við eina stöku, sem bregður skyndiljósi út um heiminn eða langt inn í sálirnar. Þegar hún kembir saman fínustu blæbrigði sauðarlitanna, >á vill hún kannské ósjálfrátt sýna, að hún hafi tekiS eftir litbrigðunum í mold- arbörðunum, skuggamyndunum í Ijósaskiftunum eða faxinu á hon- um Mósa, gljáandi í sólskininu. Skildi hún }>etta franska konan, sem dáðist svo mjög að sjalinu hennar Ólínu Andrésdóttur, .fyrst hún tók alt i einu um hálsinn a mér og kysti mig, þegar eg sagði: "Við hófum ekki nema ullina til þess að vinna úr." Lesendunum finst nú líklega mál til komið, að eg slái botninn í ferða bréfið. Margt vantar þó enn í lýs- inguna, t. d. allar skuggahliðarnar og karlmennina, umhverfi Parísar, hallirnar: Versailles, Fontainebleau, leikhúsin, mentalíf Frakka, alt þetta, sem eg fékk rétt hugboð um, en kyntist of litið til þess að geta um það talað. FerðaJög eru svipuð fúgununr, sem hann Páll ísólfsson spilar spil- ar stundum fyrir okkur. Við finn- um hvernig farg lyftist af hugan- um og opnast óendanlegur, víðblár himinn, "vegur var undir, og vegur yfir, og vegur á alla vega." En eng- inn fær að kanna þann heim til fulls, þvi hann hverfur þegar seiní asti ómurinn þagnar og hversdags- lífið byrjar aftur. Lesb. Mbl. +Jm>*^*<m^$m^$m£<m£^m^^ +l<h*l<H%h*l++l~l<H^l*^^

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.