Lögberg - 05.01.1928, Blaðsíða 1

Lögberg - 05.01.1928, Blaðsíða 1
V iifte 41. ARGANGUR I WINNIPEG, MAN., FIMTUDAGINN 5, JANÚAR 1928 NÚMER 1 Heíztu heims-fréttir Canada. Á árinu sem leið voru 840 íbúö- arhús bygð i Winnipeg, sem sam- kvæmt byggingarleyfunum haía kostað $3,582,000. Árið 1926 voru •>Pgð 575 hús, sem kostuðu $2,- 468,450. Alls voru bygðar í Win- nipeg síðastliðið ár 4.704 bygging- ar og er það 600 byggingum fleiri heldur en 1926. Hér með eru tald- ar meiriháttar viðgerðir á gömlum ln'isum. I'.vggingarleyfin 1927 námu alls $7,569,100, en árið áður $10,- 362,606. Stafar mismunurinn af því að 1926 var byggingarleyfi fyr- ir Hudson Bay búðina gefið út, sem nam $4,000,000. Allmikið af verkinu var þó ekki gert fyr en 1927. A síðast liðnu ári voru tólf íbúðar-stórhýsi fapartment blocks) hygð, sem samtals kostuðu $944,- 000. Árið áður voru þau ellefu og kostuðu 869.000. MÖrg íbúðarhús voru, á árinu, sem, leifi, bygð í grend við Winnipeg. Töluvert fleiri heldur en árið áðttr. * # » Mrs. John Calder er nú 103 ára að aldri. Hún er fædd í Malagaw- atch, Nova Scotia og hefir átt þar heima alla sina löngu æfi. Þrátt fyrir hinn háa aldur er hún enn heilsugóð, sér vel og getur lesið sér til skemtunar og talað um hvað sem er. * * * Allar tekjur Canadian Xational járnbrautarkerfisins á þessu ári, segir forseti þess, Sir Henry Thornton, að muni verða 260,000,- Gerir hann ráð fyrir að hreinar rekjur verði 11 m $45,500,000, sem er meir en nóg til að borga rentur af allri skuldasúpunni, sem á kerf- inu hvíla. « * # * Félag með $30.000 höfuðstól, sem nefnist "Hecla Lumíber Com- pany," hefir sótt um löggildingu. Það hefir aðalstöðvar að Hecla. Man. Skömmu fyrir jólin voru óvana- Iega litlir peningar í fjárhirzslu Bandaríkjanna, ekki nema $13,- 377,466.98. Þetta þótti ósköp litið og stjórninni fanst hún vera rétt að þrotum komin með peninga, því í tíu ár hefir aldrei verið þar svona lágt á borði, og peningaforðinn hefir aldrei fyr á árinu 1927 farið ofan fyrir 70 miljónir. En ekki kemur þetta til af því aS fjárhag- ur stjórnarinnar sé ekki í bærilegu lagi. Það er öðru nær, en hún hef- ir nýlega greitt miklar þjóðskuld- ir og við það lækkaði í sjóðnum i bili.' * * * Dr. Herman X. Bundesen í Chicago segir að kvenfólkinu sé alveg óhætt að drekka eins mikið af mjólk og það vilji og þurfi það ekki að óttast að þaS verði of feitt þess vegna. Þessi lœknir var um- sjónarmaður heilbrigðism<ála í Chicago, en Thompson borgarstjóri hefir vikið tenum frá því, em- bætti, hvert sem það er nú vegna skoðana hans á fitugildi mjólkur- innar eða af öðrum ástæðum. Romain Rolland. Frakkinn Romain Rolland er sá af skáldum nútímans, sem af dýpstri sannfæring hefir bannfært þjóðahatrið og boðað hugsjónir al- þjóðlegrar s a m ú ð a r, almennrar mannúðar, ofar allri þjóðargreining, lotningu fyrir andlegum hetjum heimsins og afturhvarf frá efnis- hyggju vorrar aldar. Romain Rolland (í. 29. jan. 1866) erfði frá móður sinni ríka tónlistargáfu og fékk í æsku við- tæka og ágæta mentun. Hann las tónlistarsögu, bókmentir og sagn- fræði, i Frakklandi og ítalíu. Dokt- orsnafnibót hlaut hann fyrir ritgerð úr tónlistarsögu og varð kennari i þeim fræðum, síðast á háskólan- um í París. Hann var frumkvöðull hins fyrsta alþjóöaþings tónlistar- sagnfræðinga. sem haldið var í París 1900. Arið 1010 lét hann af kenslustörfum og var þá frægur rithöfundur. Hetjudýrkun Rollands er einn sterkasti þáttur í verkum hans. Fremsta og frægasta káldverk hans (Jean-Christophe) er hetjulýsing, en áður hafði hann skrifað glæsi- legar bækut um þrjú af stórmenn- um heimslistarinnar, Bccthovcu. Michctel-Angeb og Tolstoj. í for- málanum fyrir bók sinni um Beet- hoven segir hann: "Hinn aldna Evrópa liggur sljóf undir þungit og spiltu andrúmslofti. Efnishyggja, gjörnsneydd mikilleik, íþyngir hugsuninni, dregur úr fram- kvæmdaþreki stjórna og einstak- linga. Allur heimur er að tortím- ast í skynsamlegri og hraklegri sjálfselsku. Opnum gluggana. lát- um hreint loft streyma inn,—anda hetanna Ieika um oss eins og storm af fjöllum ofan." Eftir að hafa lyst þannig hvöt .sinni til þess að skrifa um hetjur mannkynsins. skil- Elztu tvíburar á Englandi eru | greinir hann hvaða merking hann leggi í orðið heta: "Eg kalla ekki >á hetjur, sem hafa sigrað með Kuldar miklir hafa gengið und- anfarna daga um miðbik Banda- ríkjanna og hefir kuldinn orðið meir en fimtítt manns að bana þar á ýmsum stöðvum, þar af 26 í Chicago borg einni. Snjór hefir víða fallið þar töluverður, og hef- ir veðurlag þetta valdið miklu tjóni þar víða. Bretland. Ellefu mönnum, að minsta kosti, varð eiturblanda, sem, sem hér er •-analega kölluö "wood alcohol," að bana í YVinnipeg í vikunni, sem leið. Þessi blanda er alls ekki ætl- uð til drykkjar og prentaðir miðar, sem límdir eru á flöskurnar, sem þessi vökvi er seldur í, bera það með sér, að flöskurnar hafa eitur að geyma. Það er því ekki vafa hundið að mennirnir vissu hvað þeir vortt að drekka, þó þeir hafi fráleitt haldið að afleiöingarnar mundu verða slíkar, sem raun varð á. Þessi eiturblanda er ódýr og fæst í lyfjabúðum og eru þess ýms dæmi að menn hafi drukkið þetta, þegar þeir hafa ekki náð í annað áfengi. Þessir menn voru allir samankomnir á einum stað, þegar, þegar þetta kotn fyrir, í svo nefndri Coronation Block á horninu á King St. og Pacific, einhverju allra versta óþverrabæli, sem til er í Winnipeg. Ifvað margir menn- irnir voru, sem þátt tóku í þessari drykkju, veit maður ekki með vissu, cn þeir voru töluvert fleiri en þeir sem dánir eru. Þegar þetta er skrifnð liggur einn þeirra enn blindur og fárveikur og einhveriir hafa náð'sér aftur nokkurnveginn. systur tvær, sem nú eru 93 ára. Önnur heitir Mrs. Jemina Clarke, hin Mrs. Keziah Stubly. Mrs. Clarke á ekki afkomendur, en Mrs. Stubly á sex börn á lífi og fjórtán barnabörn, Elzta barn hennar er nú 70 ára. Önnur þeirra hefir mist sjónina, en báðar eru þær við góða heilstt og gera sér bestu vonir um að verða hundrað ára að minsta kosti. Þeim finst að margt hafi breyst til batnaðar á sinni löngu æfi og að ungu stúlkurnar eigi nú ólikt betra heldur en þær hafi átt í sínu ungdæmi. er gott að vera sterkur! hvað þaS er gott að þjást þegar maður er sterkur!" Yerkið er í 10 bindum, æfisaga Jean-Christophe frá vöggu til grafar, í Þýskalandi, Frakk- landi, Sviss og ítaliu. Hún lýsir ytri örðugleikum tónsnillingsins, sigrum og ósigrum, ástum hans, vintim hans. öllu, sem verður á vegi hans, en fyrst og síoast innri bar- áttu hans fyrir andlegu frelsi og vexti, hvernig hann skapar tónlist úr ástum sínum, þrám og sorgum, hvernig hugur hans hefst frá ein- staklingshyggju til samúðar og mannástar, frá ættjarðarást til heimsborgara-tilfinningar. hvernig óskapnaðurinu í sál hans verður að samstarfi, samhljómi, heilsteypt- ttm, sterkum og auðugum persónu- leik'. Jean-Christophe er fegursta og dýpsta lýsing í nýrri hókmentum á dularfullum mreiti genials skapandi anda. \*erkið kom út ti>04—12 og 1916 .fékk Rolland Xobels%ærð- launin fyrir það. 29. ág. t()i4 ritaði Rolland Ger- hard Hattptmann opirj bréf, þar sem hann áfeldi Þjóðverja með nöprum orðum fyrir að hafa kveikt i hinni fornfrægtt háskólabygginu í Louvain i Belgíu. Þetta yar hin fyrsta blaðagrein Rollands um stríðið, en þær sem á eftir fóru hnigtt að þvi að sýna að leiðtogar allra ófrifjarþjóCanna væru sam- sekir og bœru jafna ábyrgð á þeirri ógæfu, sem leidd hefði verið yfir heiminn. Þessar greinar voru að- dáanlegar að hugrekki og stórsýni. A'ariN Rolland um hrið óvinsæll af þeim í föSurlandi sínu og dvaldi striðsárin öll í Sviss. Hann safn- aði síðar greinunum . í bók, sem hann kallaði Aitdcssus ác la mclcc (fyrir ofan áflogin). — Jean-Christophe hefir verið þýddur hæði á dönsku (\ 12 bind- umj og sænsku. Önnur l)esta skáldsaea hans L'ámc cnchautcc er einnig til á dönsku (Den for hugsun sinni eða krafti; heldur þátryllede Sjæl, ^bindij. Ennfremur í neðri málstofu brezka þingsins eiga sæti 40 menn, sem jafnframt eru fíulltrúar, námamannafélag- anna og hafa haft laun frá þeim, sem nema 250 sterlingspundum á ári. Xú hafa þessi árslaun verið lækkuð um 50 pund. Fyrir aS vera ]>ingmenn fá þeir 400 sterlings pund, svo árslaun þessara þing- manna, sem jafnframt eru fulltrú- ar námamannafélaganna fá þá 600 punda árslattn og auk ])ess 10 pund fyrir frímerki og sendibéfa efni og því um líkt. Hon. Philip Snowden fyrverandi fjármálaráðherra Breta hefir sagt skilii5 vio' hið svo nefnda "Inde- pendent Labor party," sem hann hefir tilheyrt í 34 ár. Segir hann að þessi flokkur hafi nú ekki leng- ur nein sérmál að berjast fyrir og ætti því að sameinast aíSal verka- mannaflokknum á Bretlandi. Hinn 3. þ. m. andaSist W. R. Warren," dóníari, fyrrum dóira- málaráfiherra og stjórarformaCur ! Xvfundnalandi. Bandaríkin. Það hefir verið borið á senator- ana Borah, Xorris, La Follette og Heflin að þeir hafi þegið mútur af stjórninni í Mexico. Þeir neita því þverlega að nokkur flugufótur sé fyrir þessum áburði og hið sama gerir Molone lögmaðttr, sem sagt 'er um að veriö hafi milligöngu- maður milH senatoranna og stjórn- arinnar í Mexico. * * * Hinn T7- desember rakst kafbát- urinn S-4 á varðski])ið Paulding utan við Provincetown höfnina í Massachttsetts og sökk með allri á- höfn, fjörutíu og fimm rríönnum. Voru tveir þeirra Canada-menn. * * * Xeðri málstofan hefir samykt lagafrumvarp, sem lækkar skatta Bandaríkjaþjóðarinnar Uffl $280,- 735.000. Uvaðanœfa. I'cir menn, sem ferma og af- ferma skip í Ástralíu hafa gert verkfall og liggja þar.hu á ýmsum höfnum 130 skip, sem ekki fást fermd eða affermd. Haldi verk- fallinu áfram, er sagt að hráðum verði tUttUgU og fimm þúsunrl námamenn í Xew South Wales at5 hætta vinnu og ttittugu þúsundir annara verkamanna, S. M. Pruce stjórnarformaður sagði fyrir skömmu í ræðu, sem hann flutti í Canherra, að stjórnin mundi gera alt sem i hennar valdi stæði til að koma sáttum á í þessu vinnustriði. * # # ítalskur vara-konsúll, Kozzio að nafni, yc, ára gamall, hefir veriJS myrtur í Odessa fyrir fáum dög- 'ni. Fanst hann daurJur einhvers- staíar í borginm, þar sem ttmferð er Htíl. Höfðu ræningjar verið þar að verki og gengið svo nærri. að þeir höfðu tekið af honum föt- in og gullið, sem var í tönnunum i honum. » » * eina, sem eru miklir í hjarta. Einn hinna mestu meðal þeirra, sá, seni þessi bók er um, hefir sagt: "Eg þekki enga aðra yfirburði hjá nokkrum manni, en þá, sem skipa honum öfirum fremur sæti meSal góðra manna." Stórmenni er sá einn, sem er mikill aÖ skapgerð, það á jafnt við um Hstamenn og framkvæmdajotna, sem alla aðra men ... Beethoven, hinn sterki. hreini, sé foringi þessa herskara af' hetjum! Hann óskaði þess í þján- ing sinni, að fordæmi hans mætti verða öllum þjóðum fótfesta. hvíld, að óhamingjusamir mættu huggast við að vita af kröfum Beetíiovens, sem þrátt fyrir alla sina ógæfu gerði alt, sem í valdi hans stóð, til þess að verða "sannur Iistsköpurittr og maður." Eftir að hafa barist árum saman, af ofurmannlegri albeiting krafta sinna, tókst honum að sigrast á örlögunum og ljúka lífsverki sínu, sem hann sagði að væri í því fólgiö, að blása liimi þjáoa mannkyni kjark í brjóst. Og þá hrópaði þessi sigrandi Prome- theus til vinar síns, sem bað til Guðs: "ó, maður, hálpaðu þér sjálfur!" — Megi sál vor hrífast af hinttm stórlátu orðnm hans og fordæmi hans magna að nýju trú mannsins á Iífið, á manninn!" J'essi kafli úr formála Rollands fyrir sögu lleethovens nægir til þess aÖ sýna hvers eðlis er dýrkun hans á hetjum andans. Æfisög- urnar þrjár ertt ekki fyrsl fremst lýsingar á list Beethovens, Michael-Angelos og Tolstojs — heklur ]'rem hetjum siðferðis og mannástar, þrem sárþjáðum mikil- mennum, scm tóktt listina í þjón- tistti sína í æfilangri, stórfenglegri baráttu fyrir fullkomnun sins eigin manneðlis og gæfu og þroska alls mannkyns. Rolland hafði frá barnresku mikla ást á býzkri tónlist og hún dýpkaði og ,')\- við margra ára rannsókn og íhugun á verkttm tón- skáldanna. TTetjan í strersta verki hans, Jean-Christophe, er þýzkt tónskáld og uppalinn á bökkum Rínar, eins og Beethoven. Andi Beethovens frer sterkt á hann þeg- ar frá barnæsku. hann dreymir hann á nóttunni: "Þessi tröllaukni andi braust ínn í hann, spenti og stækkaði litni hans og sál. svo hvorttveggja virtist risavaxið. TTann gekk vfir jörðina. Hann var eins og fja.Il, og í honum geysuðu óveðtir. Óvcður reiðinnar! Óveð- ur þiáningar! ... Hvílík þjáning! Fn það gerði ekkert til! TTann fann að hann var slerkur! ... T'jást! þjást ennþcá meira! . . . TTvað það munu bækur hans Uffl Beethoven, Michael-Arigelo >g T dstoj vera ti1 á NorðurlandamálUtium. —Vörðttr. Elis Thorwaldson. Foreldrar Elisar voru þau Þor- valdur Stígsson, ættaður úr Fljóts- dalshéraði, og Vilborg Jónsdóttir frá Kelduskógum í Berunesshrepp í Suður-Múlasýslu. Fluttist Þor- valdur að Kelduskógum, þegar hann' giftist, og bjuggu þau hjón þar allan búskap sinn góðu búi, ástsæl mjög. Var Vilborgu ant um, að börnin hennar héldi sér við kirkju og kristindóm. Minn- ist eg eins, er mér var sagt og sýnir þetta. Það var eitt sinn að hjá einum sona hennar hér kom í Ijós einhver andúð við kristin- dóminn. Þá segir einn bróðir hans við hann: "Hvað heldur þú að hún móðir okkar hefði sagt?" Var Vilborg ágætiskona sögð af þeim, sem hana þektu, og Þorvald- ur talinn með öndvegishöldum sveitar sinnar. Varð hreppstjóri í Berunesshrepp. Var hagleiks- maður mikill og Iagði gjörva hönd á flest. En hans naut ekki lengi við; því hann féll frá 47 ára að aldri árið 1878. Eignuðust þau Þorvaldur og Vilborg 8 börn, 5 drengi og 3 stúlkur. Var Elis 5. barnið, fæddur 23. september 1867, og skírður sama dag. Voru öll börnin skírð snemma, hin frá þrjá til sjö daga eftir fæðing. una. Sýnir það hvað mikils virði skírnin var foreldrunum og kristna innrætið, sem á var minst. Eftir fráfall Þorvaldar, hélt Vilborg áfram búinu með börnum sínum. Var með henni forráða- maður búsins elzti sonur hennar, Stígur. En þrem árum seinna brá hún búi og fliíttist með börn sín öll til Vesturheims og setist að í nýlendunni í Pembina Co., N. Dak. Þá var Elis tæpra 14 ára. Eins og títt var í þá daga leitaði hann sér að vinnu, þar Bem vinnu var að fá; en hélt til að öðru leyti hjá móður sinni og seinna hjá bróður sínum Stígi, som búsettur var að Akra. En ekki fanst Elis fýsilegt þá að eiga að ala aldur sinn í N, Dakota. Fór því um tvítugt vestur á Kyrrahafsströnd og leitaði sér atvinnu í Seattle, Wash. Var þá verið að byggja rafmagnsbraut í. borginni og komst hann þar að sem "mótormaðui-" og var það í tvö ár. Þá keypti hann þar verzl- un (grocery) og hafði um nokkur ár, unz hann seldi og kom aftur til Dakota. Keypti hann árið 1894 verzlun að Mountain, og setist þar að. Gekk þá að eiga Hallfríði Sigurbjörnsdóttur (Fríðu Snowfield), ættuð úr Vopnafirði, einhvern bezta kvenkost, sem þá var með fslendingum í N. Dak. Hafði hún þá póstafgreiðslu á Mountain hjá Haraldi Thorlak- syni. Tók Elis yfir þá póstaf- greiðslu og hafði á hendi upp frá því til dánardags. Verzlunina rak bann með miklum dugnaði og hag- sýni unz hún brann fyrir eitt- hvað tveim árum.—Uppi yfir búð- inni bjuggu ungu hjónin framan af, en bygðu sér svo stórt, vand- að hús skamt frá og raflýstu það. Það var prýðisheimili og æfinlega ánægjulegt að koma í heimsókn til þeirra. Þou voru samtaka i þvi, að gera heimilið sem ánægju- kgast, ekki að eins fyrir þau sjálf og börnin þeirra, heldur e'nnig fyrir þá, sem komu til þeirra. Þau eignuðust 7 börn, fjóra drengi og þrjár stúlkur. Dó ein þeirra ung. Elzta barn þeirra, Vilmar Hoseas, sem orðinn var læknir, druknaði fyrir fjórum ár- um, við Elgin, 111. Var hann sárt harmaður af foreldrum og syst- kinum og öllum sem þektu hann bezt, því hann var mannsefni hið bezta. Börnin hin, sem lifa, eru öll hin mannvænlegustu: Eliza- beth Þorbjörg, hjúkrunarkona, eift Magnúsi Hjálmarssyni bygg- inga-fræðing, bróðursyni Mr. H. Hermanns, fyrverandi gjaldkera Lögbergs; eru þau búsett í Los Angeles. Octavía Sigurbjörg, gift Einari Brandson, bróður dr. Brandson í Winnipeg. Sidney Ihorlvald, starfsmaður verzlunar- felags í Grand Forks, N. Dak. Al- fred Stígur, lögfræðingur í Chi- cago., og Elvin Magnús, starfs- maður hjá Nash Bros. Corpora- t;on, Lewiston, Mont. Öll börn- in sem komust upp, gengu á há- skóla dUniversity) N. Dak. og út- skrifuðust þaðan. En á sama tíma, sem foreldrunum var ant um, eins og þetta sýnir, að börn- in þeirra fengju sem bezta Sköh.- rcentun, þá var þeim líka um það hugað, að þau fengju kristilegt uppeldi og yrðu með kirkju og kristindómi. EHs Thönvaldson var prýðilega vel gefinn. Dugnaðaraður hinn mesti og framgjarn. Hann var hygginn og hagsýnn og ráðsvinn- ur, og komst vel áfram. Skoðan- ir hans voru heilbrigðar, hugur- inn opinn, og viljinn einlægur til að læra og láta sér fara fram. Hann var hreinlyndur og hrein- skilinn og "drengur hinn bezti, og snyrtimenni í sjón og reynd. Elis lét sér ekki að eins umhug- að um hag og heill sína og sinna, heldur lét hann sig einnig skifta almenningsmál. Fylgdist hann vel með þeim og átti sleitulausan þátt í því að leggja þeim lið eftir mætti. Kom þetta fram bæði í afstöðu hans til borgaralegra og kirkjulegra mála. Hann var tal- inn með leiðandi mönnum sveitar sinnar og héraðs. Og í alþjóðar- raálum tók hann góðan þátt. í kifkjustarfi stóð hann framar- lega, bæði heima fyrir í söfnuði sínum og eins í kirkjufélaginu. Var lengi formaður safnaðar síns og um eitt skeið féhirðir kirkju- félagsins. Þótt hann liti stund- um öðruvísi á sum mál, var dreng- skapar-lundin svo sterk og lög- hlýðnis-meðvitundin svó einlæg, að honum fanst sjálfsagt að styrkja og styðja öll mál félags- skapar síns. Það var því höggið stórt skarð við fráfall hans og hans mikið saknað af samverka- mönnum hans. Elis var hraustur maður. Og þó hann fyrir tæpu ári væri kom- inn þetta nærri sextugu, þá var ekki annað sjáanlegt, en að hann myndi eiga eftir óloknum töluverð- um starfstíma. En svo fór alt í einu að bera á einhverri bilun í bakinu, sem svo einlægt var að ágerast. Gátu læknar engu áork- að nema að lina þrautir, sem þó voru oft afar miklar. Hann fékk enga bót fyr en lausnin kom 11. september <síðastliðinn, 13. sd. eftir trínitatis, er hann fékk að flytia heim til drottins, sem hann trúði á og trúði fyrir sér. — Jarð- arför hans fór fram þ. U., fyrsj frá heimilinu, svo* ffd kirkjunni að miklum fjölda viðstaddra, bæðí ísíenzkra og annara þjóða. Prest ur hans, séra H. Sigmar, jarðsöng hann. Blessuð sé minning Elisar Thor- valdssonar. Vinur. H vammar Eftir Einar Benediktsson. Hér i)ljá þeir í allra átta sól; út og suður, me$ blómguð skjól. Við hvammana sátust blessnð ból, $em bundu moldir og sanda. Þar treyndist vor björk, touUr tönn og hníf, þar treysti á stofna, þar ólust líf — við ísa op bál, undir liögg og hlíf, sem hagvenja barnsins anda. Þar áttuðust hugir við útraznt shaut; til alveldis beinist ein skína/ndi braut; þar fuUvaxta sál við sigraða þraut, fær sjóu yfir röðla og jarðir. Háförul, djúpseethin hœðamðgn hrærast i djúpsins leegstu ðgn. Og boðskapir óma, í engla þögn, út yfir foldanna lijardir. — Að vaxa cr eðlisins insta þrá frá efsta meiði, í traðkað strá. Vegfarilífs, hver vUjanná, veldur skriðunnar hjargi. K11 hvers mundi orka þá einviljug þjóð, af Ásatungu, »te<) twrreent blóð; og heiðaríkisins hjartaflóð heimt undan jökulfargi. —Vor jörð geymir eitt og alt, sem eg vil; ódáins lífið, rt<) rera til, fœr yfir sökkvifirnanna hyl og fleygur á himintinda. Þá blekkist ég ékki við mannlegt mál; cii mungátin kneyfi af gwðaskál. Dauðalaus rcröld, með dagandi bál, yfir djúp minna hjartans lindal Þar les ég í dropanum liimnahcim; þá hugtek ég vctrarbrautanna sveim. í iniiut Eden skal einn verða af tveim, við alkyrð á stjarnahafi. Svo brestur niinu ijöiur við stund og stað, Straumar almáítsins falla að. Ðrottnari algeyms. A drijnvUt blað dreg ég þá fyrstu stafi. — En hugur thinn eigrar um aldna $lóð. Mér cr sem ég kcnni seevarhljóð, blandin við eigin m'in œskuljóð icni i'/mst, scm cr liðið og grafið. Frá bernskunnar sögu einn svip ég nam. Ég sá handan œfinnar Fagráhvamm, með lindina smáu, sem leið þar fram i langferð — cu náði ekki í hafið. Brekkan var signuð af sóliuctnr riin, er síðar mun ráðast, handan við brún. Nú bera min lágu, litverpu tún litgrös í fannhöfgum dali. IIvainiuiun iniun blés i Jirjóstur og mel, cu heiðbjarta minning geymir mitt þel, cr þúsundir svipa, suður uin- hvél sökkva í gleymskunnar vali Kvöldblærinn þyngir nú hœðahvarm; og haustkviðinn líður um jarðarbarm. Sjá, lífgjafinn rís, með reiddan arm, að ráða sm börn af dögum. En háfjöllin glepja oss lurrri sjón. Vér hrökkum af drauini wm cilíft fjón. Af dýpinu stígur d.úrlcgra. Frón, þar dauðinn er nnininn úr lögum. Og livað' gilda tínians og holdsins Ijóð mót háspeki lífs í T'tvaóð. Boðlcii) til cUifa andans á þjóð, sem Asanna hirðlög ncmur. Með Hávum var einnig af huga og taug, cr heilans elding um geymana flaug. Andinn, scm meelir Yztabaug, crðst// dáðina fremur. — Eldsva-d'i jðkla við jakasjó jörd'u nú ki/nua sig, rik og frjó. En cctt vor skal mótast af örcrfasnjó, scm andrhreinsar sléttur og dali. Og Eddunnar börn hlutú munans mátt. í mannstærð og fœð rís vor teiti luitt. Vinfengi íslenzkt leetur þó lágt. Leynist þar orðsins kaJi. Já. hjarta á skiftt við hlyn og strá. Að' hcrkka yfir sjálft sig cr cfnisins þrá. Og livammanua kjarr mc<X klífandi tág cr keppandi vaxtarins merki. En mcr svalar aðeins Ijósgjafans Knd. Min lotning á hcima rið Sunuutind. Þar Jjómar vor <rðri, innri mynd, cfst i vors mcistara rcrki. -------Hvort vökna og döggvast bjargsins brár, eða blinda mér sýn min eigin tár, — rið smarmorqunsins nnpa <ir Og ilm vorra scigu runna. Mér verður um hjarta svo heitt og kalt i hvamminum, þar sem itrðiu valt. Hcr dvelur min sál. hér dreymir mig alt, sem drottinii OSS gaf — til að unna. —Eimreiðiu. íimiiiM

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.