Lögberg - 18.05.1933, Blaðsíða 2

Bls. 2
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 18. MAÍ, 1933.
Heiðingjatrúboð
Á síðasta kirkjuþingi voru var aðhylst sú aðferð að til-
taka ekki ákveðna upphæð, er kirkjufélagið legði til trúboðs
á árinu, heldur leggja það fram, sem inn kæmi á árinu, alt
að tólf hundruð dollurum. Allir prestar kirkjufélagsins voru
beðnir að prédika um heiðingjatrúboð og allir söfnuðir beðnir
að gefa málinu offur að minsta kosti einn sunnudag á árinu
og var minst á föstuna sem viðeigandi tima til að sinna mál-
inu. En þegar vetrarríki hefir verið mikið eins og í ár, má
búast við í sveitasöfnuðum öllum að aðsókn að kirkjum sé
minni um föstutímann en þegar líður á vorið, og hefi eg því
dregið þar til nú að vekja máls á þeirri frjálsu fjársöfnun til
málsins innan safnaða vorra, sem kirkjuþingið gerði ráð
fyrir. Málefnið er í hverjum söfnuði kirkjufélagsins að mjög
miklu leyti háð þeim áhuga og þeirri ræktarsemi við það,
sem embættismenn og leiðsögn safnaðanna sýna í meðferð
þess. Einnig er það nú að sjálfsögðu háð efnalegum ástæðum
fólks vors, þó merkilega mikið ávinnist víða þegar samhuga
viðleitni á sér stað einnig í erfiðu árferði. Málefnið sjálft er
ekki háð samþyktum kirkjuþinga/ því það hvilir á ljósum
orðum frelsarans sjálfs og er óaðskiljanlegt frá hugsjón þess
ríkis, er hann stofnaði. Ef málefnið sjálft og hugsjón þess
er kristninni hjartfólgið, verður því greidd leið þrátt fyrir
erfiðleika.
Aðal áherzluna ætti því alstaðar að leggja á að glæða kær-
leika til hugsjónarinnar og þess starfs, sem framíylgir henni.
Það á enginn hroki að vera í því íyrir kristnum mönnum að
sinna heiðingjatrúboði, eins og þeim finnist svo mjög um
yfirburði sjálfra sín. Þeir vita að þar vantar mikið á og að
trúboðið hvíldi á mjög ótraustum grundvelli ef það ætti aðeins
að auglýsa þá sjálfa. En trúboðið á að færa þeim Krist, sem
hann ekki þekkja eða aðhyllast, og þörfin á því er engu síður
hrýn þó kristnin heima fyrir verði að kannast við það með
auðmýkt að hún hefir ekki sjálf nema að alt of litlu leyti
gengið honum á hönd eins og skyldi eða rekið erindi hans.
Vor kristna trú gengur út frá því hiklaust að allir menn
þarfnist þeirra áhrifa, sem Jesús Kristur leggur til lífsins.
Eigi menn þá sannfæringu, geta þeir ekki með nokkru móti
látið sig það engu skifta hvort aðrir menn eru án tækifæris
að þekkja hann og ganga honum á hönd eða ekki. Meti menn
áhrif Krists fyrir sjálfa sig, hljóta þeir að meta þau fyrir
aðra. Telji menn þau óþörf öðrum er erfitt að sjá að þau
geti verið þeim sjálfum mjög mikilvæg. Þannig er því trú-
boðið og hugsjón þess óaðskiljanlegt frá sjálfu hjarta kristin-
dómsins og alvnrlegri ræktarsemi við það. Margt getur breyzt
í aðferðum og ytra fyrirkomulagi, en eins lengi og Kristur
er mönnum kær, mun þeim umhugað um að aðrir megi njóta
hans.
Næst trúboðshugsjóninni sjálfri finst mér þörf á því að
leggja áherzlu á að öll radítarsemi við hana þarf að koma af
frjálsum fúsleik kristinna einstaklinga, en ekki að vera skoð-
uð sem álaga kirkjuþinga eða kristinna yfirvalda. Ekkert
kristilegt starf verður borið fram til lengdar svo vel sé nema
það hvíli á frjálsri viðleitni þeirra, er að því standa. Ráð-
stafanir síðasta kirkjuþings miða því í það heilbrigða horf
að hefja frjáls tillög til kristilegra þarfa, sem hina kristileg-
ustu aðferð til að sjá þeim borgið. Með því langaði víst
engan til að draga úr málunum, heldur að greiða fyrir þeim.
það, sem þörf er á, er að glæða fúsleik og þá gefa menn
eftir getu.
Eg veit að í sumum söfnuðum kirkjufélagsins er stöðug
viðleitni að koma þessu málefni að liði, sem ekki er bundinn
neinum öðrum skorðum en að gera eins vel og ástæður leyfa.
í þessa átt mun miða viðleitni kennimanna vorra i boðskap
sínum og margra félaga og einstaklinga í söfnuðunum. Það
eru tilmæli mín fyrir hönd framkvæmdarnefndarinnar til
allra safnaða vorra og einstaklinga þeirra, félaga innan safn-
aðanna og trúboðsvina yfirleitt, að minnast nú þessa starfs-
máls vors eftir því sem ástæður frekast leyfa með því að bera
fram málið, vekja athygli á því, svo öllum gefist kostur.á því
að koma því til liðs með frjálsum tillögum, og senda féhirði
kirkjufélagsins hr. S. O. Bjerring, 550 Banning St. í Winnipeg,
það sem inn kemur. Þess ber að minnast, að fjárhagsárið í
kirkjufélagi voru endar 10. júní, og þyrftu öll tillög að vera
komin inn fyrir þann tíma. Bezt að afgreiða málið sem fyrst
og gera skil.
Seattle, Wash., 15. apríl, 1933.
K. K. ólafson, forseti.
Dtilegumenn og útilegu
mannatrú
Eftir Kristleif Þorsteinsson.
Fyrir nokkrum árum flutti eg er-
indi á ungmennaf élagsf undi um úti-
legumenn í Hallmundarhrauni og
bústaði þeirra þar, sem voru Frans-
hellir og Eyvindarhola. Nú hefir
Lesbák Morgunblaðsins flutt grein
um þetta sama efni. Vegna þess, að
í erindi mínu er sagt nokkuð nánar
frá ýnisu því, sem gerðist þar í sam-
bandi við Jón Frans útilegumann,
þá vil eg senda Lesbókinni dálítinn
útdrátt úr því, scm sannar það, að
frásögn mín er réttari um fund og
handtöku Jóns Frans útilegumanns.
Engar sögur festust mér betur í
minni, en rökkursögurnar frá barn-
æsku. Áhrifamestar voru þó þær
útilegumannasögur, sem gerst höfðu
í minrii þeirra manna sem þá lifðu,
eða feðra þeirra. Fjalla-Eyvindur
og Jón Frans höfðu báðir verið um
eitt skeið nágrannar feðra minna og
voru því sannar sagnir um þá báða á
vörum eldri manna. Norður í Hall-
mundarhrauni, við Reykjavatn, voru
hinir tveir staðir, sem báru nöfn
þessara manna, það voru og eru Ey-
vindarhola og Franshellir. Haustið
1882 fórum viS bræður tveir frá
Húsafelli til silungsveiða að Reykja-
vatni. Komum við þá þangað í
fyrsta sinn. Okkur voru þá vel
kunnar sagnir um útilegumenn á
þessum slóðum og leituðum því að
bústöðum þeirra. Hepnaðist okkur
að finna Franshelli og skoðuðum
hann þá rækilega. Stóð þá hleðslan
við norðurhlið alveg óhrunin og
dáðumst við að því handbragði sem
var á þessari byggingu. Þá var mosi
yfir hleðslunni og sást ekki ahnað en
að það væri samfeld hraunbunga.
í Lesbókinni er lýsing á hellinum
og umhverfinu við Reykjavatn svo
rétt og ágæt, að um það er ástæðu-
laust að tala hér.
Spölkorn í útnorður frá Frans-
helli er Eyvindarhola. Hún er þann-
ig til orðin af vöídum náttúrunnar,
að gat hefir fallið á hola hraun-
bungu. Út frá því gati er holt undir
gjárbarmana á alla vegu. f þessa
holu er hlaðinn stöpull úr völdu
hraungrjóti. Stöpuil þessi er jafn-
hár holubörmunum. Á einn veg
stöpulsins er op, það vítt, að full-
stór maður getur smeygt sér þar
niður. Beint undir því opi gengur
þrep út úr stöplinum, sem má stíga
á áður en komið er í botn holunn-
KAUPIÐ AVALT
LUMBER
THE EMPIRE SASh‘& DOOR CO. LTD.
HKNRY AVK. KAST. - - WIlTIflPKG, MAIf.
Yard Offlce: 6th Floor, Bank o( Hamllton Chambers.
ar. sem er nokkuð meira en rnann-
hæð á dýpt. Við niðurgönguopið er
hella, sem féll svo vel yfir það, að
maöur, sem rendi sér þar niður, gat
um leið lokað opinu með hellunni.
Þessi hella var af hraungrjóti alveg
samstæðu því grjóti, sem er í bungu
þeirri, sem holan er i. Allur stöp-
ullinn var þakinn mosa, sáust því
engin missmíði á hrauninu þegar
hellan lá yfir holugatinu. Til skams
tima hefir stöpull þessi staðið ó-
haggaður eins og hann hefir verið
frá fyrstu hendi. Hellan er nú brot-
in, sem yfir gatið var dregin. Alt
bar þetta vott um það, að hér hafi
verið að verki bæði hagur maður og
hygginn, er hefir lagt sig allan í þaö
að sjá ráð við því að dyljast ef ó-
vini bæri að.
Aldrei heyrði eg talinn neinn vafa
á því, í ungdæmi mínu, að Fjalla-
Eyvindur hefði legið úti í Frans-
helli og hans verk væri á vegg hell-
isins, hlóðunum og Eyvindarholu.
Með holuna gat Eyvindur ekki haft
neitt að gera, nema því að eins að
hún væri í grend við bústað hans.
Það var lika haft eftir Jóni Frans,
að hann hefði fundið þennan helli
með öllum þessum umbúnaði, sem
þar er nú að finna. Eyvindarhola
hefir verið hið mesta þing, ekki ein-
ungis til þess að dyljast þar fyrir
óvinum, heldur einnig til þess að
leita skjóls í vetrarhörkum. Þegar
búið var að draga helluna yfir holu-
mynnið, leitaði þar ekki niður storm-
ur, frost né fönn. Þangað hafa þvi
hellisbúar leitað skjóls í vetrarhörk-
um, því kaldur hefir Franshellir
verið, og rammur hefir reykurinn
orðið þar stundum þegar blautum
viði var kynt.
í þeim óbygðum, seni eru í grend
við Borgarfjörð, þekkist nú aðeins
þetta eina útilegumannahreysi. Þar
er líka einhver lífvænlegasti staður,
er um gat verið að velja á þeim
slóðum, að undanteknum Grettis-
skála við Arnarvatn. Vatnsbólið í
silfurtærum uppsprettulindum, feit-
ur silungur í vatninu, rjúpur í
hrauninu, sem auðvelt var að snara,
væru tveir menn saman, sauðir og
hross á næstu grösum og gnægð
fjallagrasa og hvannaróta. Hvergi
er neitt örnefni, sem kent er við
Fjalla-Eyvincf, á þessum slóðum,
nema Eyvindarhoh.
• í þætti þeim, sem Gisli Konráðs-
son hefir Skrifað af Fjalla-Eyvindi,
er víst eitt og annað logið, sem ekki
er heldur að furða því ekki hefir
Gísli ætíð átt kost á þeim heimild-
um, sem væri fulltreystandi. Gísli
nefnir þrjá staði, sem Eyvindur hef-
ir dvalið á þar um slóðir, Surtshelli,
Þjófakrók og Arnarvatnsheiði. All-
ar þessar sagnir bera þaö með sér,
að þær hafi raskast meira og minna
og heimildirnar verið frá þeim sem
ekki voru sannfróðir um þessi efni.
Þá er sagan um stuld Eyvindar frá
séra Snorra á Húsafelli í þremur
útgáfum og ætla eg sögu Gísla Kon-
ráðssonar þar fjarsta sanni. Gísli
segir að Eyvindur hafi stolið nokkr-
um geldingum frá presti, sem geng-
ið hafi í Okinu. Þess eru engin
dæmi, að sauðir frá Húsafelli gangi
í Okinu, því þar er ekki um neinn
sauðgróður að tala. Eg hefi verið
milli tíu og tuttugu ár sauðasmali á
Húsafelli og bar þat^ aldréi til á
þeim árum aö sauðir þaðan kæmu í
Okið. Þá segir hann að Eyvindur
hafi stolið geldri kvígu frá presti.
Ekki virðist það heldur vel sennilegt
að útilegumaður veldi svo ram-
dræga skepnu, eins og ungar naut-
kindur eru vanalegast, en ætíð hafa
slíkir menn orðið að hafa hraðan á
er þeir voru með ránsfeng sinn.
Frá stuldi Fjalla-Eývindar þar á
Húsafelli, sögðu synir Jakobs
Snorrasonar á alt annan hátt heldur
en Gísli Konráðsson. Snorri bróð-
ir minn, sem var nokkurum árum
eldri en eg og mundi því föður okk-
ar betur, sagði mér eftir honum, að
Eyvindur hefði stolið bleikskjóttri
reiðhryssu frá séra Snorra. Voru
hrossin þá úti á Hring, sem er gras-
lendi þar út á f jallinu og í hvarfi við
bæinn. Eyvindur hafði áður leitað
sér hælis hjá Snorra presti sem
hlífðist við að framselja hann undir
þá ströngu hegningu, sem hans hlaut
að bíða. En eftir hryssuhvarfið réði
prestur honum til þess að flytja
bygð sina, áður en hann yrði grip-
inn. Gísli Jakobsson, föðurbróðir
minn, vissi líka að Eyvindur hafði
stolið þessari bleikskjóttu hryssu.
En hann sagði að Snorri afi sinn
hefði riðið eftir honum að Reykja-
vatni og verið kominn þangaö áður
en búið var að slátra hryssunni. Alt
er þetta sama sagan í breyttum
myndum og trúi eg sögu föður míns
bezt.
Þá var sú saga í munnmælum á
Húsafelli, að eitt sinn, að vetrarlagi,
kom þar ókunnur maður og baðst
gistingar. Séra Snorri var þá ekki
heima. Þá var það venja að nætur-
gestir buðu fram vökuvinnu. Spyr
Hildur húsfreyja gest sinn hvort
hann sé hagur, sé svo, vill hún biðja
hann að smíða upphleypukerald.
Það vill gesturinn reyna Fær hann
þá smíðatól og efnivið og tók til við
keraldssmiðið. Sást þá fljótt að
maður þessi var hagur vel og gekk
smíðið greiðlega. Að lokinni vöku
afhenti hann keraldið fullsmiðað.
Að morgni var næturgesturinn horf-
inn og vissu heimamenn ekker*t
hvaðan hann kom eða hvert hann
fór. Þegar séra Snorri kom heim,
sagði kona hans honum fi^á gesti
sínum og sýndi honum smíöár hans.
Sagðist prestur kannast við hand-
bragð Fjalla-Eyvindar. Sjálfsagt
hefir kona prests líka vitað hver
maðurinn var. Til skamms tima
hefir eitt kerald á Húsafelli gengið
undir nafninu ‘Eyvindarkerald.”
En ekki þori eg að taka ábyrgð á
því, að það sé það sama, sem kom
frá höndum Eyvindar þessa kvöld-
vöku.
Ekki var það nein furða þótt
sagnir um útilegumenn yrðu á hér-
uðum, sem oft höfðu fengið á þeim
að kenna í raun og sannleika. Og
sæust menn eða verksummerki
þeirra á þeim slóðum, þar sem sízt
var mannavon, þá var það ekki til-
tökumál þótt ýmsum yrði það fyrst
fyrir að hugsa að hér gæti verið um
útilegumenn að ræða. Og þegar
menn höfðu slíka hetju sem Fjalla-
Eyvind til fyrirmyndar, þá var eng-
in f jarstæða að geta þess til, að ein-
hverjir þeir, er í nauðir komust,
sökum breiskleika síns, reyndu að
bjarga sér undan þungri hegningu
með því að varpa sér í faðm hinnar
íslenzku fjallaauðnar og láta þar
fyrirberast meðan líftóran treindist.
Það var haustið 1814 að menn
riokkrir voru í eftirleit í Geitlandi.
Það er hraunlendi mikið, sem ligg-
ur frá Langjökli og niður á móts
viö Húsafellsskog og norður að
Eiríksjökli. Takmarkast það af
Geitá að sunnan, en Hvítá að norð-
an Þegar menn þessir komu í
Torfabæli, sem er graslendi nokk-
urt sunnan megin við Eiríksjökul,
sjá þeir mann einu þar á reið. Þyk-
ir leitarmönnum maður sá næsta
kynlegur í háttum, því jafnskjótt og
hann sér þá hleypir hann hesti sin-
um alt hvað af tekur og hvarf leit-
armönnum norður fyrir Eiriksjök-
ul. Komust þeir aldrei það nærri
honum, að þeir gæti skift við hann
orðum. Þetta þótti kynlegt fyrir-
brigði og var margs til getið um
mann þennan. Sumir hugðu að ný
útilegumannaöld væri komin og
þarna hefði verið einn slíkur. Öðr-
um þótti það fjarstæða ein. Lagð-
ist það mál svo í þagnargildi.
Jakob Snorrason var þá bóndi á
Húsafelli. Hann var þá nokkuð við
aldur, 58 ára gamall. Hann var
þjóðhagasmiður, skytta góð og
mjög hneigður fyrir allan veiðiskap.
Á vorin stundaði hann silungsveiði
í Sesseljuvík í Arnarvatni. Þar
átti Húsafell alla veiði. Þar höfðu
Kalmannstungubændur samveiði
með honum, móti því að hann mátti
stunda dorgarveiði á ísum í þeim
vötnum sem voru í heiðarlöndum
Kalmannstungu. Nú var það þetta
haust, 1814, að Jakob brá vana sin-
um að fara á dorgarveiði, en sendi
syni sína tvo, Guðmund, sem þá var
kominn að tvítugu og Þorleif fjór-
tán ára gamlan. Þetta var seint i
nóvember. Við Reykjavatn áttu
þeir að liggja. Þar var veiðimanna-
skáli og þar þektust ágæt mið, þar
sem silungur var íeitari og vænni en
í f lestum öðrum vötnum á því svæði.
Þeir bræður komu að kvöldi dags í
náttstað og hrdiðruðu um sig að
vanda í skálanum og sváfu til næsta
morguns. Þá með degi fara þeir að
leita að miðunum eftir tilvísun föð-
ur síns. Bregður þeim þá kynlega
viö, er þeir finna mannaför að og
frá vatninu. Lágu förin þar að op-
inni lind. Þeir röktu þessi för spöl-
korn suður í hraunið og kemur þá
sterkur reykjarþefur á móti þeim,
sem gaf það til kynna, að víði væri
bíent. Kom þeim þá til hugar hinn
dularfulli maður, sem sást í Geit-
landsleitinni og þóttust þess visir, að
útilegumaður, eða menn, ættu þar
aðsetur. Héldu þeir þá til bygða og
tilkyntu hvers þeir hefðu vísari orð-
ið. Um sama leyti sem bræður þess-
ir fóru til veiðanna, skeði það í
Fljótstungu að hryssa meö folaldi
hvarf þaðan úr hesthúsi um nótt.
Snjór var á jörðu, og sást að mað-
ur hafði teymt hryssu þessa til
heiða. — Fljótstungumenn röktu
förin, sem lágu norðan meðin Norð-
lingafljóts. Þegar kom norður á
Þorgeirsvatn fundu þeir folaldið
dautt þar á ásnum. Þar hafði það
gefist upp að fylkja móöurinni því
færð var slæm og hafði komumað-
ur skorið það á háls. Við það hurfu
Fljótstungumenn heim og þótti súrt
í broti.
Framh.
—Mbl.
Fádœma fannkyngi í
V estur-Skaf taf ellsýslu
Fjöldi fénaðar bKnda í Austur-
Mi'jrdal og Skaftáttungu er
gmist i fönn eða bjargarlaust
á heiðum uppi.
Samtal við Gísla Sveinsson, sýslu-
mann.
Þess hefir áður lítillega verið
getið hér í blaðinu, að snjó-
kyngi væri mikið í Vestur-Skafta-
fellssýslu og að menn væru
hræddir um fénað, sem kominn
hefði verið á heiðar. Nánari
fregnir höfðu ekki borist að
austan vegna símslita, sem urðu
i skírdagsveðrinu.
í gær var síminn aftur kom-
inn í lag víðast hvar um héraðið
og náði Mbl. tali af Gísla Sveins-
syni sýslumanni og fékk hjá
honum eftirfarandi upplýsingar
um ástandið í Vestur-Skaftafells-
sýslu.
Látlaus stórhríð í tvo sólarhringa
Upp úr pálmasunnudegi byrj-
aði að snjóa eystra. Næstu tvo
daga var látlaus stórshíð, mest
um miðbik sýslunnar, austur-
hluta Mýrdals, Mýrdalssandi,
Skaftártungu og vesturhluta
Síðu.
*
Um miðja viku (á miðvikudag
fyrir páska) var komið fádæma
snjókyngi í sýslunni, svo menn
muna ekki annað eins um þenna
tíma árs. Samgöngur allar tept-
ust gersíimlega, aðeins fótgang-
andi menn gátu komist bæja á
milli.
Sem dæmi um fannkyngið
hér i Austur-Mýrdal, sagði sýslu-
maður, má geta þess, að á mið-
vikudag var bíll á Ieiðinni hing-
að úr Reykjavík (bílstj. Brand-
ur Stefánsson í Litla-Hvammi);
með honum voru þeir Sig. Sig-
urðsson búnaðarmálastj. og Ás-
geir L. Jónsson verkfræðingur,
er ætluðu hingað til þess að at-
huga sandfok hér í þorpinu;
þeim var snúið aftur undir Eyja-
fjöllum, en bíllinn hélt áfram
austur. Hann komst að Pjeturs-
ey. Þaðan fóru farþegar og bil-
stjóri á hestum að Skammadal;
lengra homust þeir ekki á hest-
um, pn héldu síðan gangandi til
Vikur.
Mýrdalssandur hefir að heita
ILæknar verki, bólgu og blóórás af
PILES
(HÆMORRHOIDS)
læknast með Zam-Buk
Ointment 50c. Medicinal Soap 25c.
má verið ófær yfirferðar í viku.
Þeir, sem farið hafa yfir sandinn
hafa orðið að fara með sjó alla
leid, fyr en nú á mánudag s.l.,
að póstur braust yfir sandinn á
syðri leiðinni (um Álftaver),
gangandi, með hest í taumi. Póst
leiðin liggur um Skaftártungu,
en þangað gat póstur ekki kom-
ist vegna ófærðar, varð að fara
yfir Meðalland og Álftaver.
Fénaður í voða.
Fénaður bænda í Austur-Mýr-
dal og Skaftártungu var fyrir
bylinn kominn á heiðar, eins og
venja er til um þetta leyti árs.
Vegna látlausra bylja var ekki
unt að komast til fjárins fyr en
á miðvikudag. Fanst þá margt fé
aðframkomið, sumpart í fönn eða
bjargarlaust á heiðum. En vegna
ófærðar var ómögulegt að koma
fénaðinum til húsa og ekki
heldur hægt að koma fóðri til
hans. Urðu menn að láta sér
nægja, að draga það fé, sem
fanst þangað sem snapir voru og
skilja það þar eftir.
Menn hætt komnir
Almenn óánægja er hér yfir
veðurspám Veðurstofunnar þessa
viku, segir sýslumaður. Spá-
dómarnir reyndust meira og
minna rangir alla vikuna. En
verst fór skírdagsspádómurinn
með menn hér, enda munaði
minstu að hann yrði tveim mönn-
um að bana.
Á skírdag var spáð björtu
veðri og hægviðri. Menn treystu
þessu og bjuggu sig því til ferða
til að leita að fénu. Fóru tveir
menn úr Skaftártungu upp á
heiði; var annar þeirra Valdi-
mar Jónsson hreppstjóri í Hemru.
Er þeir voru komnir langt upp á
héiði skall á þá stórhríð og af-
taka veður. Ekki var viðlit að
komast til bygða aftur. Þeir tóku
því það ráð að grafa sig í hellis
skúta og þar urðu þeir að híma
næstu nótt. Næsta dag (föstu-
dag) komust þeir við illan leik til
bygða.
Fjártjónið.
Enn verður ekkert sagt um
það, hve mikið tjón hefir orðið á
,fénaði eystra. En menn fullyrða,
að fjöldi fjár sé undir snjó. T.
d. vantar Vigfús Gunnarsson,
bónda í Flögu í Skaftártungu um
helming af sínu fé. Á öðrum
bæjum i Skaftártungu vantar
einnig margt fé, og einnig í
Austur-Mýrdal, einkum á Höfða-
brekku. Telja menn víst, að mest
af því fé sem vantar, sé und-
ir snjó og því hætt við að það sé
dautt. En menn eru einnig mjög
hræddir um, þann fénað, sem er
berskjalda á heiðum, því hann
er þar algerlega bjargarlaus, ef
ekki batnar nú þegar.
Yfirleitt er háskalegur voði
búinn fénaði fjölda bænda í
sýslunni, ef ekki koma hlýindi
og hlákur hið bráðasta, segir
sýslumaður að lokum.
Mbl. 19. Apríl.
Fílsslátrarinn
Nokkrir slátrarar í Kaupmanna-
hönf sátu saman að sumbli. Þá fann
einn þeirra upp á því, að segja að
hringt hefÖi verið frá dýragar'ðin-
um og einhver slátrari beðinn að
koma þangað til þess að slátra fíl.
Ungur slátrari bauðst þegar til þess
að taka þetta að sér. Kvaðst hann
hvergi smeikur við það að ráðast á
fílinn. Og litlu síðar var hann kom-
inn á stað til dýragarðsins i bíl, með
alt sitt hafurtask, axir og sveðjur.
Þegar út í dýragarðinn kom, vildi
hann fá að fara þar inn án þess að
greiða aðgöngugjald.—Kvaðst hann
vera kominn til þess að slátra fíln-
um.
Stúlkan, sem selur aðgöngumiða,
varð dauðhrædd, því að hún hélt að
maðurinn væri geggjaður.
Þó réð hún það af að síma til for-
stjóra dýragarðsins og spurði haun
hvernig á þessu gæti staðið. Koinst
i þá upp hvernig leikiö hafði verið á
slátrarann. Varð hann að athlægi
um alla borgina fyrir vikið, og er nú
ekki kallaður annað en ‘‘Fílsslátr-
arinn.” —Mbl.