Lögberg - 18.05.1933, Qupperneq 4

Bls. 4
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 18. MAÍ, 1933.
13
ILögtjerg
GefiB öt hvern fimtudag af
TBE COLVMBIA PRE88 LIMITED
695 Sargent Avenue
Winnipeg, Manitoba.
Utanáskriít ritstjórans.
EDiTOR LÖGBERG, 695 SARGENT AVE.
WINNIPEG, MAN.
VerO 53.00 um árið—Borgist fyrirfram
í'he "Lögberg" is printed and publi3hed by The Columbia
Prees, Limited, 695 Sargent Ave., Winnipeg, Manitoba.
PHONEB Sfl 327—86 328
Ekki að safna skuldum
Það lítur út fyrir að flestar stjóruir liér í
landi séu nú að komast á þá skoðun, að það sé
ekki heppilegt, að safna skuldum. Vafalaust
hefði betur farið, lieldur en raun er á orðin,
ef vorar góðu stjórnir hefðu skilið þetta fyrir
löngu. Landsstjómin hefir nú sett sér það,
að láta tekjumar mæta útgjöklunum. Fylkis-
stjórnin hér í Manitoba hefir gert það líka og
ennfremur bæjarstjórnin í Winnipeg.
Það er viðvíkjandi f járhag Winnipeg-bæjar
sem vér vildum segja fáein orð. Það sýnist
ekki ósennilegt, að margir af lesendum Lög-
bergs vilji eitthvað vúta um fjárhag þeirrar
borgar, þar sem fleiri Islendingar eru saman-
komnir, og eiga lieima, heldur en í nokkrum
öðmm einum stað utan Islands.
Því er ekki að neita, að fjárhagur borgar-
inna er örðugur um þessar mundir, en það er
ánægjuefni að geta sagt, að hann er ekki eins
örðugur, eins og búast mætti við, þegar um
það er hugsað, hve afar miklu fé bærinn ver
nú árlega til að hjálpa atvinnulausu fólki, og
einnig um hitt, hve óskaplega illa fasteigna-
skatturinn borgast nú, en hann er aðal tekju-
lind bæjarfélagsins.
Bæjarstjórnin liefir búið til og samþykt
f járhagsáætlun fyrir bæinn, þar sem áætlaðar
tekjur og útgjöid standast nokkurnveginn á.
Er þar g*ert ráð fyrir að útgjöldin á árinu
nemi $9,294,608. Það er hér um bil $600,000
minna heldur en eytt var árið sem leið. Hvort
tekjurnar verða nægilegar til að mæta þessum
útgjöldum, fer eftir því hvernig skattarnir
greiðast. Ef þeir greiðast enn miklu ver
heldur en í fyrra, sem vel getur orðið, þá
v>erða tekjurnar ekki nægilegar. Áætlunin
mun vera sú, að skattarnir greiðist álíka vel,
eins og þeir gerðu í fyrra. Gert er ráð fyrir
að fasteignaskattur nemi $7,534,153; við-
skiftaskattur $540,000; vatnsskattur $200,000;
bílaskattur $110,000 og ýmiskonar aðrir
skattar $910,000.
1 þetta sinn hafa bæjarskattarnir ekki ver-
ið hækkaðir og engum nýjum sköttum bætt
við. Það er viðburður, sem vert er að geta,
þegar slíkt kemur fyrir í Winnipeg. Og það
er ekki nóg með það. Fasteignaskatturinn
hefir í raun og veru verið lækkaður, því virð-
ingarverð fasteigna í bænum hefir verið fært
niður sem svarar $20,000,000 og lækkar það
skattinn um $691,000. EÍkki verða þó allir
fasteigna eigendur þessa aðnjótandi, því
margar fasteignir em enn virtar eíns og áður,
þó allar gefi þær miklu minna af sér, en þær
áður gerðu. Hefir Winnipeg-borg hér ekki
farið að dæmi Sambandsstjómarinnar, eða
fylkisstjórnarinnar í Manitoba, sem báðar
hafa hækkað skattana stórkostlega, og urðu
að gera það til að geta staðið sraum af allra
nauðsynlegustu útgjöldum.
Skuldir Winnipeg-bæjar eru ekki nærri því
eins voðalegar eins og þær í fljótu áliti sýn-
ast, þó miklar séu að vísu. Skuldir bæjarins
nema $66.570.000. En bærinn á skuldalúkninga-
sjóð er nemur $39,949,000. Þetta er fé, sem ár-
lega' er lagt til síðu til að mæta skuldunum, þeg-
ar þær falla i gjalddaga. Þá eru skuldir, er nema
$25,627,000, sem hvíla á fyrirtækjum, sem bær-
inn á, en sem bera sig sjálf og standa straum
af þessum skuldum. Eru þá eftir $14,321,000,
en af þeirri upphæð em $4,873,000 sem reikn-
aðar era gegn vissum fasteignum fyrir um-
bætur, sem gerðar hafa verið á þeim, eða í
sambandi við þær, og sem eigendum þeirra
fasteigna ber að borga. Hinar raunverulegu
skuldir, sem gjaldendur bæjarins alment
verða að standa straum af og borga, em því
$9,448,167. Oss skilst að þar fyrir utan séu
þó einhverjar talsverðar lausaskuldir við
bankann, sem eru mismunandi frá einum tíma
til annars.
Þegar á alt er litið, virðist því fjárhagur
bæjarins ekki í mjög slæmu ástandi, þó erfið-
ur sé í ibili, vegna fjárhagskreppunnar miklu
og almennu. Kannske Winnipeg-bær beri
gæfu til að safna ekki meiri skuldum en orðið
er.
Faðir Galdra-Lofts
Ekki ráðsmaðúrinn á biksups&etrinu, held-
ur Jóhann Sigurjónsson—Faðir Fjalla-Ey-
vindar var hann kallaður til skamms tíma.
í sögu Rómverja er getið um konu, sem
Cornelia hét; Hún var dóttir Scipiós, hins
fræga liershöfðingja og gift Tíberiusi Gracc-
husi ræðismanni. Hún misti mann sinn frá
tólf börnum og var þá tiltölulega ung. Kon-
ungur Ejgypta bað hennar, .en hún neitaði
lionum vegna þess að hún hafði strengt þess
heit að verja öllu lífi sínu til þess að ala þann-
ig upp syni sína að þeir jtÖu miklir menn:
“Þið eigið að vinna ykkur svo mikla frægð,
drengir mínir,” sagði hún við þá: “að mín
verði getið í sögu Bómverja, ekki sem dóttur
Scipiós eða konu Tíberiusar, lieldur miklu
fremur sem móður Gracehanna!”
Og þetta varð. Einungis þrír sona hennar
lifðu til fullorðins aldurs, en þeir áunnu sér
svo mikla frægð, sérstaklega tveir, að nafn
hennar lifir um aldur og æfi þeirra vegna;
ekki einungis lifir það í sögn Kómverja, held-
ur allsstaðar á bygðu bóli: “Hún er eins og
móðir Gracchanna,” er sagt þegar talað er
um einhverja konu, sem á háar hugsjónir fyr-
ir börn sín.
Jóliann Sigurjónsson eignaðist engin böm,
en liann átti allmörg andleg afkvæmi, og setti
þeim hátt takmark, ekki síður en Cornelia
sonum sínum. Hann verður þektur í sögu ís-
lenzkra bókmenta eins lengi og þær lifa, sem
faðir Galdra-Lofts, Fjalla-Eyvindar og Lyga-
Marðar.
Ef til vill þykir fólki gaman að vita hvemig
þessi mikli rithöfundur og skáld leit út. Hann
var ungur maður þegar eg þekti hann, og síð-
an eru liðin 34 ár. En mér finst eg eigi svo
glögga mynd af lionum í huga mér að ef eg
kynni að fara lúeð málaraáhöld, þá gæti eg
' málað hann nákvæmlega rétt. 1 fyrsta lagi
þekti eg hann betur en flesta nðra skólabræð-
ur mímp í öðra lagi var hann svo ólíkur öðr-
um mönnum að liann hlaut að festast í minni
þeirra, sem kyntust lionum.
Jóhann Sigurjónsson var fremur lítill
vexti, tæplega meðalmaður á bæð og einnig í
grennra lagi. Andlitið var fremur mjótt, nef-
ið hlutfallslega stórt, það er að segja hát't, en
fremur þunt og svolítið bogadregið—hæst í
miðjunni. Hárið var þykt, hrafnsvart og gljá-
andi og héngu oftast lokkar niður á ennið,
sem var hvelft og í meðallagi stórt. Augun
voru dökk og oftast stillileg; en þegar hann
komst í geðshræringu—og það var oft—þá
var eins og þar risu ótal öldur; þau urðu þá
eins og “eldhaf, ólgandi, logandi.” Hakan
var í stærra lagi og örlítil laut í miðjuna.
Eyrun fremur stór og stóðu dálítið út að
ofan. Jóhann var svolítið lotinn í herðum og
liafði fremur afsleppar axlir. Hendurnar
voru grannar, æðaberar og litlar, fingurnir
fremur langir.
Yfir höfuð að tala verður ekki sagt að Jó-
hann væri fríður maður sýnum. Þegar hann
sat í letsrarstofu sinni studdi hann oft oln-
bogunum á borðið fyrir framan sig, virtist
engu veita eftirtekt, sem fram fór, en nagaði
á sér neglurnar í ákafa.
Jóhann var auðkennilegur maður á fæti;
gekk dálítið álútur og var öllum mönnum
hraðstígari. Hann var árvakrari en nokkur
annar ungur maður, sem eg hefi kynst, og
hafði þann sið að fara snemma á fætur og
ganga einn annaðhvort upp að skólavörðu eða
inn undir la<ugar, áður en fólk var komið á
fætur. Einn morgun kom hann heim til mín
fyrir venjulegan fótaferðatíma; hafði þá ver-
ið búinn að ganga fram á Seltjarnarnes og
til baka aftur: “Eg ætlaði að láta morgun-
sólina færa mér yrltisefni í svolítið kvæði,”
sagði hann: “en það fór alt í hundana. Þeg-
ar eg kom út í sumardýrðina, sólskinið og
fuglasönginn þá varð eg hrifinn og himin-
lifandi og raulaði fyrir munni mér vísuna
hans Hannesar Hafsteins: ‘Blessuð sólin
elskar alt,” o. s. frv. Svo settist eg á stóran
stein frammi á nesinu og ætlaði að yrkja vel
og fallega. En jafnframt því að horfa á bless-
aða sólina og finna ylinn frá lienni, horfði eg
einnig inn í sjálfan mig og þar sá eg sorgir
og heilsuskort, basl og bágindi svo margra,
sem eg þekki og hefi þekt og eg rendi augun-
um yfir þessar moldarhrúgur, sem við köll-
um hús eða bústaði fólksins, alt í kring um
mig og mér fanst eins og hver einasti blóð-
dropi í sjálfum mér verða að brennandi tári
þegar eg hugsaði um allar þessar vesalings
líðandi manneskjur, sem hvíldust í.þessum
moldarhrúgum og áttu nú innan fárra augna-
blika að vakna til þessa daglega sársauka,
sem þær flestar eru dæmdar til; og eg byrjaði
á kvæði, sem eg kalla eða ætla að kalla “A-
varp til sólarinnar.” Það byrjar svona:
“Hann Hafstein segir þú elskir alt,
er það satt?—er það satt ?
Þú horfir á mannanna sorgir og sár,
og samt—og samt þú brosir glatt.—
Ef fólkið þú elskaðir, feldirðu tár,
feldir tár yfir alt.--------
Nei, hann segir það ekki satt.”
Hvort kvæðið varð nokkurn tíma
lengra veit eg ekki; hann byrjaði
oft á kvæðum, án þess að halda
þeim áfram, og brendi stundum
handrit sín þegar hann var ekki á-
nægður með kvæðin.
Jóhann var mjög aðlaðandi mað-
ur, en þó dálítið mislyndur. Svip-
ur og látbragð lýsti alvöru, djúpum
hugsunum og stundum jafnvel þung-
lyndi. Sálarlíf hans var óvenjulega
auðugt og viðkvæmt; hann var al-
vörugefnari en flestir aðrir ungir
menn; tók sér einkár nærri böl ann-
ara og gat sett sig í spor alls þess er
líf og tilfinningu átti. Hann virki-
lega leið sjálfur þær þrautir, sem
hann vissi að þjökuðu öðrum sálum.
Jóhann talaði aldrei um nokkurt
mál öðruvísi en með hita—jafnvel
þó hann talaði um þau með still-
ingu; því stilling og hiti geta farið
saman alveg eins og hryssingur og
kuldi eiga oft samleið.
Eg minnist þess að við Indriði
Einarsson höfðum samið um það
einn vetur að ganga fram á Sel-
tjarnarnes annanhvorn dag á eftir
skóla. Á eiúni slíkri göngu ræddum
við um Jóhann Sigurjónsson og fór-
ust þá Indriða orð á þessa leið:
“Annaðvhort ferst hann sjálfur í
þessum eldi fyrir aldur fram, eða
hann bræðir í honum alt íslenzkt
þjóðlíf, skýrir það og hreinsar.”
Eg hefi oft hugsað um þessi ein-
kennilegu orð síðan, og mér hefir j
fundist sem þau bókstaflega hafi
ræzt í báðum atriðunum. Á því leik-
ur enginn efi að Jóhanni hefir styzt
aldur vegna hins mikla andlega hita,
sem bókstaflega brendi hann lifandi;
en hins vegar er það einnig víst að í
þeim sama eldi bræddi hann að
nokkru leyti íslenzkt þjóðlíf, skýrði
það og hreinsaði.
Vera má að fólki þyki gaman að
vita um fyrsta leikritið, sem þessi
merkilegi höfundur samdi. Það er
víst hvergi prentað og verður senni-
lega aldrei — ef til vill hefir hann
jafnvel ekki látið eftir sig handrit
af því.
Eins og eg gat um var Jóhann
kornungur maður þegar eg þekti
hann. Þá var hann einhver ákafasti
og eldheitasti bindindis- og bann-
maður, sem Reykjavík átti. Hann
var mælskur með afbrigðum og
hafði öllum eða flestum betra lag á
þvi að hrífa áheyrendur sína. Hann
var heill og óskiftur á bak við
hverja einustu setningu, sem hann
sagði. Ef það hefir átt við nokkurn
ungan mann í Reykjavík í þá daga,
að hann hefði þrumur og eldingar
á tungu sinni, þegar hann talaði,
eins og sagt var um Perikles forð-
um, þá átti það við Jóhann Sigur-
jónsson. Og hann talaði aldrei um
neitt án þess að leika það um leið,
sem hann sagði.
Einu sinni sem oftar var hann
beðinn að flytja ræðu á útbreiðslu-
fundi. Þar kom hann fram með sitt
allra fyrsta leikrit. I því voru að-
eins tvær persónur; önnur þögul en
hin talaði fyrir báðar.
Leikurinn hét: “Brennivínsdjöf-
ullinn og bindindis-engillinn.” Sjálf-
ur lék Jóhann hinn síðarnefnda, en
hafði búið til hræðu til þess að tákna
hinn fyrnefnda og sett upp taflborð
á milli sín og hans.
Mér datt þessi leikur í hug þegar
eg sá og heyrði séra Kvaran mæla
fram særingarorðin í Galdra-Lofti.
I þessum fyrsta litla leik höfundar-
ins eru einnig særingarorð, og voru
þau mælt fram af Jóhanni sjálfum
Leikurinn byrjaði á þessa leið:
“Nú skora eg þig á hólm, þú
djöfull allra djöfla” Mér eru þessi
orð eins minnisstæð og eg hefði
heyrt þau í dag: “Eg skora þig á
hólm!" endurtók hann: “Skora á
þig að mæta mér í þessu tafli, ef þú
þorir. Eg hræðist þig ekki þótt þér
fylgi allir hrókar og öll peð hel-
vítis. Á minum reitum í þessu tafli
eru einungis konungar, drotningar
og riddarar, en á þínum ekkert
nema hrókar og peð. Þar sem þú
teflir fram peði synda og sjónhverf-
inga tefli eg á móti riddara sið-
prýði og sannleika; þar sem þú tefl-
ír* fram hróki grimdar og glötunar
tefli eg á móti konungi kærleiks og
bjargráða. Þar sem þú teflir fram
peði brjálsemi og bölvunar skáka eg
þér með riddara ráðdeildar og bless-
unar og þar sem þú teflir f ram hróki
dauða og helvítispísla, máta eg þig
með drotningu lifanda lifs og sigr-
andi sáluhjálpar.”
Þetta eru aðeins örfáar setningar
úr leiknum, en þær sýna hvernig
hann var. í niðurlagsávarpi sínu
til brennivinsdjöfulsins flutti Jó-
hann bæn um aðstoð alls hins góða,
sem lífið ætti til í baráttunni gegn
þessum erkióvini, og endaði með
þessari vísu:
“Alla leið til hæsta himins
hefji drottinn vængi mína;
nið’r í gólf á neðsta víti
negli f jandinn skanka þína.”
Eldhiti Jóhanns í öllum málum og
sú takmarkalausa alvara, sem fylgdi
orðum hans gerði þau að hvössum
skeytum, sem smugu gegn um sál
og tilfinningaríki áheyrendans.
Eitt hið allra einkennilegasta við
G. B. Shaw, rithöfundinn heims-
fræga, er það að hann getur ausið
óbótaskömmum yfir menn og þau
málefni, sem þeim eru heilög án þess
að þeir reiðist honum og án þess að
nokkur hneykslist á. Það sem aðrir
væru fordæmdir fyrir að segja, þyk-
ir ekkert ósæmilegt ef Shaw segir
það. Eins var það með Jóhann Sig-
urjónsson. Eldhitinn í ræðum hans
og ritum brendi burtu öll takmörk
gagnyrða og gífuryrða. Hann tók
dýpra í árinni en allir aðrir; hugs-
aði aldrei um annað en það að finna
orð, sem fullkomlega ættu við hans
eigin hugsanir, hvort sem betur lík-
aði eða miður. Ræður og rit margra
j manna tapa að minsta kosti helmingi
áhrifa sinna vegna þess að reynt er
að hefla um of málið og fága fram-
setninguna, til þess að vera viss um
að hvorugt valdi hneyksli. Eg hlust-
aði einu sinni á Jóhann flytja ræðu,
þar sem hann gerði Júdas ískaríot
að svo miklum píslarvotti að fólk
bókstaflega grét af meðaumkun með
honum. Þá orkti Guðmundur Guð-
mundsson þessa vísu:
“Orð þín guðlegt undramagn
eiga í fórum sínum;
er sem breytist bölv og ragn
í bæn á vörum þínum.”
Jóhann tók afarmikinn þátt í fé-
lagsmálum á skólaárum sínum, en
var fremur laus við nám; stóð sig
þó allvel, því námsgáfurnar og skiln-
ingurinn voru framúrskarandi þegar
hann gaf sér tíma til þess að beita
þeim.
Einn vetur hafði félag skólapilta,
sem “Framtíðin” hét, verið fremur
dauft; en snemrna um vorið var
haldinn fundur, þar sem Jóhann Sig-
urjónsson flutti stóryrt og kraftmik-
ið eggjunarkvæði; mintist hann þar
á Tyrteus hið mikla kraftaskáld, er
kvað svo mikinn eldmóð í fáeina
hermenn að þeir unnu sigur á ofur-
efli andstæðinga sinna. í því kvæði
var þessi vísa:
“Nýja krafta veitir vorið
vekur aftur blómin sín.—
Rís upp “Framtíð!”—Fyrsta sporið
finst mér það að skammast sín.”
Að þessum fundi enduðum skrif-
aði Ólafur Briem, sonur séra Valdi-
mars, sem var skáldmæltur vel,
þessa vísu:
“Hugsjón klæddir holdi og blóði,
heimtir<«ftur týndan flokk;,
kvaðst með einu litlu ljóði
líf og sál í dauðan skrokk.”
Eg sagði að þrjú leikrit Jóhanns
myndu halda uppi nafni hans eins
lengi og íslenzkar bókmentir yrðu
við lýði. Um Fjalla-Eyvind þarf
ekki að fara mörgum orðum. Ólafur
sál. Eggertsson og frú Guðrún Ind-
riðadóttir léku þau Eyvind og Höllu
svo rækilega inn í sálarlíf Vestur-
Islendinga, að þau eru og verða þar
óafmáanleg. Um Lyga-Mörð er
fólki minna kunnugt, að minsta
kosti hér vestra. Þar er þó listaverk
sem haldið hefði á lofti nafni Jó-
hanns, þótt hann hefði ekkert ann-
að látið eftir sig. Ummæli prófess-
ors Ágústs Bjarnasonar um það
leikrit eru sönnun þess, hversu mik-
ið er í það spunnið. í þeim ummæl-
um er þetta meðal annars: “Ætla
mætti að fáir bættu sig á því að gera
fornsögur vorar að yrkisefni, og þá
sizt Njálu. En ekki ber á öðru en
? Kl £JN EY
ýý'LLS^
l,'b
t meir en þrifljung aldar hafa Godd’s
Kidney Pills veri8 viðurkendac rétta
meðalið við bakverk, gigt, þvagteppu
og mörgum fleiri sjúkdómum. Fást hjá
öllum lyfsölum, fyrir 50c askjan, eða
sex öskjur fyrir $2.50, eða beint frá The
Dodd’s Medicine Co., Ltd., Toronto, ef
borgun fylgir.
að Jóhanni Sigurjónssyni hafi tek-
ist þetta svo vel að höfuðpersónurn-
ar, Njáll og Mörður, verða dýpri og
meiri í leikriti hans en þær eru í
sjálfri sögunni. Tek eg hér upp
nokkrar setningar úr hinni dásam-
legu ræðu Njáls: “Iiver sá er
landið elskar, elskar og friðinn, ef
hann er skynbær maður. Landið
geymir í sjóði minninga sinna hvern
blóðdropa, sem fór til ónýtis. Það
harmar hvert það tré, er fellur fyrir
viðaröxinni, enda þótt það vænti
þess að nýir frjóangar spretti upp
af rótum þess. Skógar þeir, sem
eyðst hafa af eldi hatursins, eru lýti
á ásjónu þess, og býlin fögru, sem
eitt sinn áttu blikandi akra og bros-
hýr tún og engi, bliknuðu af harmi
þá er hendur eigendanna stirbnuðu
fyrir eggjun heiftarinnar. Friður-
inn er farsæld lands og lýðs.”
Leikritið er listaverk frá upphafi
til enda. Það er meistaraverk og
fari fleiri slík á eftir, á skáldið viss-
ast ekki mjög langt í land til Nobels
verðlaunanna eða annarar stórmik-
illar viðurkenningar.”
Þannig farast prófessor Ágúst
Bjarnasyni orð uin leikritið Lyga-
Mörð.
Síðasta listaverk Jóhanns—og að
margra dómi það fullkomnasta—er
Galdra-Loftur. Hefir það nýle^a
verið sýnt hér á leiksviði og við það
að horfa á það og hlusta vakpaði
margt upp í huga inínum í sambandi
við höfundinn; foksandur gleymsk-
unnar þyrlaðist þá ofan af ýmsu,
sem þar var grafið og þess vegna
hefi eg skrifað þessar linur.
Galdra-Loftur var áður lítt kunn-
ur hér vestra; en síðan hann var
leikinn-hefir hann vakið svo miklar
umræður og svo djúp áhrif að höf-
undurinn — Faðir Galdra-Lofts —
hefir risið upp í huga fólks eins og
einhver undravera, sem standi ofar
og hærra en flestir aðrir i hinum
skapandi heimi bókmentanna.
Þau kvæði, sem mestri hylli hafa
náð og dýpstar rætur hafa fest í
sálum íslendinga, ciga flest að miklu
leyti aðdáun sína og langlífi því að
þakka að við þau hafa verið samin
lög og þau sungin inn í meðvitund
fólksins. Vart mun sá Islendingur
til hvar í heimi sem hann er stadd-
ur, sem ekki kunni kvæðið: “Ó, guð
vors lands.” Þrátt fyrir hina guð-
dómlegu fegurð þess tel eg vafasamt
að það væri eins almeiin eign ef því
hefði ekki skapast lagið, sem veitt
hefir því flug og eilífa framtíð.
Sama er að segja um leikritin:
til þess að þau njóti sín að áhrifum
er ekki nóg að lesa þau eins og
sögu; þau verða að vera leikin, og
undir því er framtíð þeirra að miklu
leyti komin, hvernig það vandaverk
er af hendi leyst. Fullkomnasti
skáldskapur — sá er næst liggur
hinu raunverulega lífi manna, eru
leikritin, þegar þeim er lyft frá
dauðum lestri upp í lifandi sýning-
ar, þar sem sálir Ieikendanna mæta
sál höfundarins, skilja hann og hafa
lag á að sjá það, sem hann sá, túlka
það sem hann fann.
Eins og kvæðið: “Ó, guð vors
lands” var svo lánsamt að fá vængi
skapaða af Sveinbirni Sveinbjörns-
syni, þannig hefir Galdra-Loftur
orðið fyrir þeirri gæfu hér vestra,
að svífa á vængjum aðdáanlegrar
listar og fullkomins skilnings inn í
islenzka meðvitund. Eg get ekki
hugsað mér leikendur gera betri skil
nokkru hlutverki en þau séra Ragn-
ar Kvaran og kona hans gerðu, þeg-
ar þau léku Loft og Steinunni. Það
er alveg víst að ef Jóhann Sigur-
(Framh. á bls. 7)