Lögberg - 18.05.1933, Qupperneq 3

LÖGBERG, FIMTUDAGINN 18. MAÍ, 1933.
Bls. 3

Sólskin
Sérstök deild í blaðinu
Fyrir börn og unglinga
^OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO^OOOOOOOOOOOO^^OOOOOOO^OOOOOOOOOOOOOOV^O^
Örlög ráða
Skáldsaga eftir H. ST. J. COOPER.
Giles kom upp úr viðhafnarsalnum. Hann
var rauður í andliti. Hann hafði drukkið all
þétt. Hér var svo ríkulegt tækifæri til að
.skála við aðra og drekka skálir. Hann var
nýbúinn að segja frá bardaganum á eynni,
bardaga sínum—og fjölmennir áheyrendur
höfðu gleypt hvert orð af vörum hans.
En hvar var nú Elsa? Hún var ekki í klefa
sínum né í neinum salanna.
“Hún hlýtur að vera uppi á þilfari,” liugs-
aði hann með sér. Honum var gramt í geði til
hennar sökum þess, að hún fór svo mikið ein-
förum. Það hlaut að líta fremur einkennilega
út í augum hinna farþeganna. “Þegar við
erum gift, ” hugsaði liann með sér, “þá skal
hún svei inér verða að snúa út betri hliðinni
bæði við mér og öðrum. Hamingjunni sé
heiður og prís, nú erum við bráðum laus við
þennan náunga. Á morgun komum við til
Lundúna, og þá vona eg að við sjáum hann í
síðasta sinn. ”
“Ungfrú Vientor, lávarður minn?” mælti
skipstjórinn og svaraði spuringu Giles’s.
“Ungfrú Ventor er uppi á þilfari. Hún bað
mig að gera boð eftir þjáningarfélaga yðar,
hr. Smith, hana langgði til að tala við hann.
Eftir því sem mér skildist, langaði ungfrú
Ventor til að gera eitthvað fyrir hann.''Eg
býst við, að þau séu einhversstaðar uppi á
þilfari.”
“Uppi á þilfarin?” át Giles eftir honum
afglapalega.
“ Já, lávarður minn.”
Hún var þá hjá Smitli uppi á þilfari! Giles
ósetti sér þegar að fara til þeirra. Hami var
gæddur öllum hvötum og hæfileikum tortrygg-
ins njósnara. Hvað hafði hún svo sem ótalað
við þenna náunga? Hvers vegna gat hún ekki
látið hann í friði, þar sem liann var — og
gleyint honum? Giles liafði heitið henni því
að þegja með það, hver Belmont væri. Hann
hafði haldið lieit sitt; ætli hún hafi lialdið lieit
sitt ?—
Hann heddist áfram eftir þilfarinu smaug
alstaðar á bak við, þar sem skugga bar á, og
rýndi gegnum inyrkrið. Loksins kom hann
auga á þau, sem hann leitaði að.
“Þú verður að lofa mér því,” heyrði hann
Elsu segja, “að þú farir þangað. Geymdu
blaðið með utanáskriftinni. Ef þú skilar þessu
bréfi, geturðu beðið þar, þangað til eg kem.”
“LEtlið þér að koma?”
“Já, já, það geturðu reitt þig á. Það er
einmitt þess vegna, að eg bið þig- að fara
þangað. Eg verð að sjá þig aftur, eg verð að
vita þig á einliverjum þeim stað, sem eg get
fundið þig. Það er sjálfum þér að kenna,”
bætti hún við og reyndi að gera sér upp lilát-
ur. “Þú hefir gert mér sjálfan þig svona ó-
missanlegan. Eg er alt af lirædd og kvíðafull,
er eg veit ekki livar þig er að finna. Eg er
orðin svo vön því að hafa þig fyrir verndara
minn, að mór finst eg geti alls ekki komist af
án þín. Eg tel þig kjörinn verndara minn.”
“Já, betur að eg gæti verið það!” sagði
hann.
“ Ó, ef þú gætir það! ’ ’ Hún leit ui?p í augu
lionum. ‘ ‘ Eg skyldi geí'a helming þeirrar æfi,
sem eg á eftir, nei, eg skyldi gcfa hana alla,
aðeinu ári undanskildu, ef eg fengi að vera
hjá þer þetta eina ár, fengi að elska þig og láta
þig vernda mig og verja, elsku Ralph.”
Hún studdi báðum höndunum á brjóst hon-
um.
Giles lá í hnipri á bak við reykingarskálann
og fylgdi þeim mð augunum. Hann sá þau
bæði all-skýrt, er þau bar við tunglslitað
hafið, og hann gat heyrt tal þeirra. Hann
hreyfði sig ekki. Hann studdist upp við vegg-
inn og krepti hnefana og hlustaði eftir liverju
einasta orði, er þau mæltu. , ,
Ilvað átti hann nú til bragðs að taka ? Atti
hann að fara á fund skipstjórans og segja
lionum blátt áfram, að maður sá, er kallaði
sig fSmith, væri Ralph Belmont—morðinginn,
sem lýst var eftir? Það væri svo sem rétt og
marklegt, að hann gerði það, og þá væri mað-
ur laus við þann náunga. fyrir fult og alt.
Giles sneri sér snögt við og ætlaði þegar að
framkvæma þetta áform sitt, en hikaði.
Ef hann gerði þetta, væri Elsa leyst frá
lieiti 'sínu. 0g hann vildi ekki sleppa Elsu.
1 lians augum var epgin sú kona í víðri veröld,
er jafnast gæti á við hana, og nú sauð og
blossaði afbrýðin upp í honum, er hann þótt-
ist þess fullvis’s og sannfærður um, að Ralpli
Belinont hefði unnið hug og hjarta Elsu. En
þrátt fyrir það, þótt Elsa vnni öðrum manni,
skvldi hún samt verða hans og einskis annars
manns. Því hét Giles fast og ákveðið í liuga
sínum.
Xei, það var alveg ófært, að segja til Ralph
Belmonts. Elsa mundi leggja hatur á hann
fyrir þá sök. Hún myndi aldrei fyrirgefa hon-
um það, og þá myndi hún telja sig leysta frá
heiti sínu. Hann yrði því að taka eitthvað
annað til bragðs, og reyna á einhvern annan
hátt, að ná sér niðri ,á þessum moringja og
losna við hann fyrir fult og alt.
XXIX.
/ Lundúnum.
Elsa reyndi að koma auga á Ralph í troðn-
ingnum 0g gauraganginum við bryggtjuna,
þegar skiiiið Iiafði lagt að, en mannfjöldinn
var svo feiknamikill, að hún gat hvergi séð
hann. Það voru einnig fleiri, sem sátu um
Belmont—blaðamennirnir, sem komnir voru
til þess að spyrja skipbrotsmennina sjörun-
um úr. En þilfarsfarþeginn Smith var alveg
horfinn.
“Elsa, elsku litla stúlkan mín, elsku litla
stúlkan mín! ’ ’
Sir Jolin tók frænku sína í íaðm sér. Hann
var alveg frá sér numinn af gieði og fögnuði
yfir því, að sjá hana aftur. Þau lijónin höfðu
syrgt liana dauða. Og þau höf'ðu fyrir löngu
gefið upp alla von um að sjá hana aftur. Og
nú var liún þó komin aftur til þeirra; nú
liöfðu þau endurheimt liana heila á liúfi.
“Kæri, liugrakki, hrausti Giles!” mielti
liann og þrýsti hönd Effingtons lávarðar. Eg
hefi þegar hejrrt nokkuð um liina glæsilegu
iramkomu vðar, hve hugrakkur og fórnfús
þér hafið verið. Það eru glæsileg afreksverk,
sem þér hafið afrekað. Guð minn góður, eg
vildi hafa gefið mikið til, að hafa verið
þar lijá ykkur!”
“Ekki skuluð þér óska þess, ” mælti Giles,
kátur í bragði. “Það var nú, eins og kallað
er, fjárans erfiði, það skal eg segja yður.
“ Jæja, en það er ekki vert að fárast um það.
Aðalatriðið er, að Elsa er hér komin, heii á
húfi, og að við giftum okkur að þrem vikum
liðnum. ”
“Þér hafið sannarlega unnið brúði yðar,
með heiðri og sóma, Giles,” mælti Sir John.
Sir John tók 'liönd Elsu og stakk henni uiíd-
ir handlegg sér. Bfaðameiniiruíir þyrptust
utan um þau og tóku inyndir af þeim öllum,
af öðrum aðal-aðilja þessa ævintýralega skip-
brots, unðfrú' Ventor, sem frændi hennar,
sjálfurdómsmálaráðherrann, leiddi, og svo af
Giles—Effington greifa-—hetjunni sjálfri.
Blaðamennirnir og ljósmyndarar stórblað-
anna þyrptust utan um landgangsbrúna, eins
og f'lugur á sykurmola, og þótt Sir Jolin væri
alvanur þess liáttar gauragangi, átti liann
fult í fangi með að ryðja sér og frænku sinni
braut upp að járnbrautarvagni þeim, sem
þeim var ætlaður. Giles gaf sér aftur á móti
góðar stundir og var furðulega stimamjúkur
við blaðasnápana. Hann lét þá spyrja sig
spjörunum úr og taka myndir af sér frá öll-
um 'liliðum. Hann ibrosti á báða bóga og full-
vissaði þá um það í háum róm, að 'þetta alt
saman væri ekki til að gera neitt veður út af,
en ef þeir endilega vildu vita eitthvað, þá
væri liann auðvitað reiðubúinn að fræða þá
frekar.
Loksins komust þau þó öll þrjú inn í jám-
brautarvagninn. Elsa leit í síðasta sinn von-
lausum augum út um gluggann, ef ske kynni
að hún yrði vör við Belmont, einhversstaðar í
mannfjöldanum. Svo hélt lestin af staö.
Sir Jolm sagði nú sína sögu eftir skips-
brunann. Hjá þeim liafði ekkert stórvægilegt
drifið á dagana. Bátur sá, er hann lenti í,
hafði rekið um liafið í tvo daga. >Þau liöfðu
þjáðst allmjög’ af liita, en gufuskip, er fór
fram hjá, varð þeirra vart og bjargaði þeim.
tJr því hefði alt gengið létt og liðugt. Sir
Jolm og hinir skipbrotsmennirnir voru síðan
settir yfir í annað flutningaskip, sem var á
leið til Englands, og síðan hefði lieimferðin
gengið tafarlaust.
“En við töldum þig af,” mælti hann og
þrýsti frænku sinni að sér. “Eg skil ekkert í,
hvernig á því gat staðið, að eg fann þig ekki,
og að þú lentir í öðrum bát en eg. Eg hefi á-
sakað mig ótal sinnum fyrir þetta. En mér
var blátt áfram fleygt ofan í bátinn, og þar
lá eg í óviti um hálfa klukkustund, eftir að
ýtt var frá skipinu. Þegar eg raknaði við
aftur, varð eg þess var, að hvorugt ykkar
Giles var í bátnum. Það var voðalegt áfall
fyrir mig, þetta, og síðan hafa verið þung-
bærar stuiulir fyrir okkur 'lieima, elsku Elsa
mín. Við þorðum ekki að gera okkur neinar
vonir framar—og iþó—vonin er samt það, sem
við mennirnir höldum okkur lengst í. Við
vonuðum og vonuðum, þvert ofan í alla heil-
brigða skynsemi. Guði sé lof, aÖ það fór svona
vel að lokum. Við megum vera forsjóninni
þakklát, sem lialdið hefir verndarheni sinni
yfir þér, barnið mitt. Og við megum þakka
Giles!” bætti Sir John við og lagði höndina á
landlegg hetjunnar.
Blsa svaraði engu. Hún starði út um glugg-
ann með dreymandi augnaráði. Hugur lienn-
ar var lagt í burtu—á líti'lli suðurhafseyju,
með páimatrjám- og bröttum klettum — sól-'
brennandi klettabyrgi, þar sem maður, klædd-
ur í tötra, barðist eins og ljón fyrir fjöri
hennar og frelsi. Hún sá fyrir sér hið svip-
sterka, hugrakka andlit hans. Svo sneri hún
við höfðinu og rak þá augun í brosandi smett-
ið á Giles, og fór hrollur um liana.
Lundúnaborg! Hinar kæru, gömlu, troðfullu
götur. Þyrpingin af bílum og sporvögnum,
éilífur, óþrjótandi fólksstraumur og mann-
þröng!
Lafði Ventor vafði Elsu að sér og kom
lengi ekki upp einu einasta orði. Síðan gekk
hún til Giles og faðmaði hann.
“Kæri, kæri, Giles!” mælti’ hún með ákafa,
“ef þér aðeins vissuð, hve hreykin við erum
af yður. En hvað þér hafið sýnt mikið hug-
rekki og snarræði! Að liugsa sér, að án yðar
aðstoðar, hefðum við nú ekki haft elsku Elsu
litlu lijá okkur. Giles, þér eruð eigi aðeins
okkar hetja, þér eruð hetja allrar Lundúnar
borgar—alls Bretlands! ’’
“Giles skal sannarlega liljóta allan þann
heiður, sem hann verðskuldar, ” mælti Sir
John brosandi. “Það er hejlsíðumynd af
lionum í einu stórblaðanna í kvöld.”
Morguninn eftir liafði Giles dubbað sig
upp, eins og Effington greifa sæmdi. Kallaði
hann á leigubíl og ók ofan í miðbæ, City.
“ Curtisstræti nr. 7, Strönd,” sagði liann ‘
við bílstjórann.
Bílstjórinn hneigði sig og bar hendina upp
að húfunni.
“Þar á maður líklega ekki á hættu, að liitta
sjóræningja, lávarður góður,” maúti hann og
brosti.
Giles brosti líka. Bílstjórinn þekti hann.
Alt fólk þekti liann. — Myndin í gærkvöld
hafði verið alveg ágæt.
1 Curtisstræti 7 þektu menn líka Effington
lávarð. Á hurðinni hékk látúnsplata, sem til-
kvnti, að hér héldu til einkaleynilögreglu-
mennimir Hawkson og King.
Það var aðalmaðurinn, forstjórinn, hr.
Iving, sem tók á móti liinum virðulega gesti,
og forstjórinn var alveg þrunginn af brosi og
virðingu og hneigði sig í sífellu fyrir Giles.
“Eg má líklega treysta því, að hvert eitt
viðskiftamál, sem eg fæ yður til afgreiðslu,
verði starfrækt með fvlstu leynd og trúnaði.
Það sem eg óska að fá gert, er algerlega prí-
vat eðlis,” mælti Giles.
“Hamingjan góða, herra lávarður. Öll
starfsemi vor er auðvitað grundvölluð á
strangasta trúnaði í öllum störfum.”
Giles kinkaði kolli.
“Eg þarf að láta njósna um manneskju,”
sagði hann stuttlega. “Það ])jarf að ger-
ast rækilega,—látum okkur segja vikutíma.”
“Það tökum við að okkur með mestu á-
nægju. Þér getið verið alveg öruggur um
]>að, lávarður minn, að hlutaðeigandi mann-
eskju skal verða veitt eftirför, livert sem hún
fer og aldrei slept af henni auga.”
Giles kinkaði kolli.
“Það er dama, sem um er að ræða. Bg
ímynda mér, að næstu viku muni hún fara í
lieimsóknir hingað og þangað. Nú vil eg fá
nákvæma vitneskju um þá staði, sem hún vitj-
ar. Nöfn og heimilisfang þeirra, sem hún
heimsækir—alt saman nákvæmt og rétt út í
öztu æsar.”
“Já, sjálfsagt, lávaröur minn. Þessháttar
er liversdagslegt verkefni fyrir okkur. Við
fáum hundruðum saman af þessháttar beiðn-
um, og eg er svo djarfur að segja, að til þessa
hafa viðskiftavinir vorir verið mjög ánægðir
—mjög svo ánægðir,” mælti hr. King, með
sannfæringarkrafti.
“Það mega ekki verða allra minstu mis-
grip á nokkum hátt. E|g verð að fá nákvæma
fregn um livert einasta heimilisfang, það verð
eg að biðja vður að skilja,” mælti Giles.
‘ ‘ Sjálfsagt! Þér getið fyllilega reitt yður á
oss, lávarður minn. Og þessi dama, sem um
er að ræða?”
“Ungfrú Elsa Ventor,” mælti hann.
Giles hikaði augnablik.
Hr. King varð svo forviða, að hann gat alls
ekki levnt því:
“Ungfrú — ungfrú Ventor, sem er nýkom-
in — heim aftur—?”
(Framh.)
PROFCSSIONAL CARD5
DR. B. J. BRANDSON
216-220 Medical Arts Bldg.
Cor. Graham og Kennedy Sts.
Phone 21 834 — Offlce tímar 2-3
Heimill 776 VICTOR ST.
Phone 27 122
Wlnnipeg, Manitoba
Símið oantanir yðar
Roberts Drug Stores
Limited
Ábygjrilegir lyfsalar
Fyrsta flokks afgreiðsla.
Níu búðir — Sargent and
Sherbrooke búð—Sími 27 057
H. A. BERGMAN, K.C.
lslenzkur lögfrœSlnour
Skrifstofa: Room 811 McArthur
Buildlm?, Portage Ave.
P.O. Box 1666
PHONBS 95 062 Og 39 048
DR. T. GREENBERG Dentist Hours 10 a.m. to 9 p.m. PHONES: Office 36 196 Res. 51 455 Ste. 4 Norman Apts. 814 Sargeiit Ave., Winnipeg Drs. H. R. & H. W. TWEED Tannlœknar 4 06 TORONTO GENERAL TRUST BUILDING Cor. Portage Ave. og Smlth St. PHONE 26 645 WINNIPEG W. J. LINDAL, K.C. og BJORN STEFANSSON Islenzkir lögfrceöinoar 32 5 MAIN ST. (& öOru gólfi) Talsimi 97 621 Hafa einnig skrifstofur aC Lundar og Gimli og er þar aO hltta fyrata miCvikudag I hverjum mánuOl.

DR. B. H. OLSON 216-220 Medical Arts Bldg. Cor. Graham og Kennedy Sts. Phone 21 834—Office tímar 4.30-6 Heimili: 5 ST. JAMES PLACE Winnipeg, Manitoba Dr. A. B. Ingimundson Tannlaeknir 602 MEDICAL ARTS. BLDG. Simi 22 296 Heimilis 46 054 J. T. THORSON, K.C. ' Islenzkur lögfrœöingur 801 Great West Perm. Bldg. Phone 92 755

DR. J. STEFANSSON 216-220 Medical Arts Bldg. Cor. Graham og Kennedy Sts. Phone 21 834 Stundar augna, eyrna, nef og kverka sjflkdóma.—Er a8 hltta kl. 10-12 f. h. of 2-5 e. h. HeimiU: 638 McMILLAN AVE. Talsimi 42 691 DR. A. V. JOHNSON lslenekur Tannlœknir 212 CURRY BLDG., WINNIPEG Gegnt pósthÚ8lnu Simi 96 210 Helmilis 33 328 J. RAGNAR JOHNSON B.A., LL.B., LL.M. (Harv). islenzkur lögmaöur Ste. 1 BARTELLA CRT. Heimasimi 71 768

Dr. P. H. T. Thorlakson 205 Medical Arts Bldg. Cor. Graham og Kennedy Sts. Phones 21 213—21 144 HeimiU 403 67 6 Winnipeg, Man. A. S. BARDAL 848 SHERBROOKE ST. Selur ltkkistur og annast um flt- farir. AUur ötbflnaöur s& beztl. Ennfremur selur hann ailskonar minnisvaröa og legsteina. Skrifstofu talsimi: 86 607 HeimUis talsimi 501 562 G. S. THORVALDSON B.A., LL.B. Lögfrœöinour Skrifst.: 702 CONFEDERATION LIFE BUILDING Main St., gegnt City HaU Phone 97 024

DR. A. BLONDAL 602 Medical Arts Building Stundar sérstaklega kvenna og barna sjúkdóma. Er aó hitta frá kl. 10-12 f. h. og 3-5 e. h. Office Phone 22 296 Heimili: 806 VICTOR ST. Sími 28 180 * A. C. JOHNSON 9 07 Confederation Life Bldg. Winnipeg Annast um fasteignir manna. Tekur aó sér aC ávaxta sparifé fólks. Selur eldsábyrgC og blf- reiCa ábyrgCir. Skriflegum fyrir- spurnum svaraC samstundis. Skrifst.s. 96 757—Heimas. 33 328 E. G. Baldwinson, LL.B. tslenzkur löofrœöinour Residence Phone 24 206 729 SHERBROOKE ST. •

Dr. S. J. Johannesson G. W. MAGNUSSON J. J. SWANSON & CO.
LIMITED
Nuddlœknir 601 PARIS BLDG., WINNIPBO
ViCtalstími 3—5 e. h. 41 FURBY STREET Fasteignasalar. Leigja húa. Ot-
Phone 36137 vega peningalán og elds&byrgO at
632 SHERBURN ST.-Simi 30 877 «llu tagi.
SimiC og semjiC um samtalstima i jone 94 221