Öldin - 01.09.1895, Blaðsíða 1

Olclin.
Entered at the Winnipeg Post Oftice as second class matter.
III., 9. Winnipeg, Man. September. 1895.
Þrjú kvæði
efiir
Stepiian G. Stephansson.
LÖUR 1 AKRI.
Þið komið hér korn mitt að tína,
Eg kvcð ykkur vclkomnar—borðið nú vcl!
Því langþráða leikbræður mína,
Sem lóurnar íslenzku’, ég gestvini tel.
Og vel.jið úr bara ið bczta !
Þó bú mitt sé lítið og veizluhöld smá
Til fagnaðs svo fjarkomnra gesta
Ei ofgott er neitt sem ég á.
Þið færið mér fréttir um vorið,
Um fcrd upp til heiða, um berin í mó,
Og um það að eldlétt sö sporið
Þeim ungu og fleygn, um landveg og sjó.
Og aftur í önd mínni’ ið skeða
Að óvöru rís upp af glcymskunnar döf,
Sem hálffyrndar ástir, eða
Scm blómstur á gamalli gröf.
En æ nei, þið ekker mér segið !
Þvf alt þetta’ er bergmál frá liðinni tíð ;
Þið sitjið hér sönglaust og þcgið !
Þið sunguð við ísland um haustkvöldin
Og er þó ei vorið hér vænna [blið-
Og veðrið enn hlýrra og frjóvari storð,
Og grasið á jörðinni grænna,
Og ríflegar borið á borð ?
Nú skil ég—méi' sýnist ég sjá alt:
Að sönglistin ykkar við land mitt er fest!
Því íslenzka söngcðlið ávalt
Við eldhraun og jökla nær laginu bezt.
Sem bylur slær birur til kvæða
Þóburtu sé fioginn—með sterkustum hljóm
Við syngjum er sorgirnar næða,
En nautnirnar ræna’ okkur róm.
--------:o:-------
UPP’ Á HÖLNUM.
Æ, komdu’ upp á hólinn
Og hingað til mín,
Þá heiðríka sólin
Á vormorgni skin,
í hátíða-kjólinn
Þá haga-blóm fcr,
Og haltu þar jólin
Með því—og með mér!
Og lítt’ á hvc tekur
Að lifna þín sveit,
Hve landið þitt vckur
Upp ársölin lieit!
Sjá “lúinn” og “roskinn”
Er útdáið orð
En œ.skan og þroskinn
Er heimsmál um storð !
Ivom, vorlofti nýju
Að anda þér að,
I árdöggvum lilýju
Svo taktu þér bað !
Drag heilsuna’ og Ijómann
Á hraustlega kinn,
Og hitann og blómann
I sál þína inn.
í sjálfum þér daginn
Við sólskinið kvcik,
Og sviptu’, cins og haginn,
Burt náttþoku rcyk.