Öldin - 01.09.1895, Blaðsíða 11

ÖLDIN.
139
Þar við bættist að túlkahöfðinginn kvað
konunginn reiðann hinum framliðna bygg-
ingameistara; kærði hann fyrir gripdeildir
fr& hans hátign. Hann sagði að hann hefði
tekið til sín bæði matvæli og peninga, er
ætlaðir voru verkamönnunum við féhirzlú-
l)ygginguna (en sú ákæra var hæfulaus).
Sendi hann því þjóna konungs til að loggja
höndur á og hafa á burt alt sem fémætt
fanst í býli þeirra mæðgina. Þar kom að
lokum að ekki var til annað á heimili
Sanehats en ein olíukrús og eitt mæliker af
millet. En bræðurnir höfðu fengið gott
uppeldi, lmfði verið kent að óttast og-elska
herra réttlætisins og sannleikans. A hverj-
um degi sendu þeir bænarandvörp sín til
auðæfaguðsins Thoth og góðgerðaguðsins
Napri, er sör mönnum fyrir fæði. Og á
hverjum dcgi unnu þeir kappsamlega að
steinhöggi og húságerð hjá steinhöggvur-
iim í borginni. En vinna þeirra hrökk
ekki til. Möður þeirra vcittist ekki nægi-
lega næringarmikil og holl fæða, svo hún
sýktist. Mintist hún þess þá með gremju-
fullu hjarta, hve óverðskulðaðan og hræði-
legan dauðdaga maður hennarfékk. Ilún
mintist þá einnig orðanna, er hann talaði
rétt fyrir andlátið, sendi því eftir sonum
sínum og talaði þannig við þá :
“Það reiknast okkur ckki til syndar,
þó við meiðum þá scm lmfa skaðað okkur.
Þið vitið vel hvareru allsnægtir jarðneskra
gersema. Ilvað sagði hann, sem fremri
var öllum byggingameisturum Egyftalands
bæði að listfengi og trúmenskiv, og sem
sviftur var lífi með eitruðu víni, byrluðu
honum sem vinarfórn ? Teljið ellefu álnir
eftir veggnum, sem að skurðinum snýr, frá
hendi standmyndarinnar við hornið, og
munið þið finna róslita granit-hellu, sem
hreyfist ef þið þrýstið á liana ofanvert við
miðju. Jafnframt snýst þá dökki steinninn
stóri á möndli sínum og cr þá inn og út-
gangur auðveldur. Gctið þið þá farið inn
og haft mcð ykkur það sem þurfa þykir af
eigum þcss mauns, er launaði dygga þjön-
ustu mcð eiturblöndu. Þannig talaði faðir
ykkar. Farið þessvegna, þegar nótt kem-
ur, og sækið í fjársafn konungs það sem út-
heimtist til að fylla á ný okkar tómu ker
og tómu poka.”
Samhvæmt þessu boði lögðu bræðurn-
ir á stað þegar dimt var orðið. Með sér
höfðu þeir lampa gerðan úr leir og spítur
til eldkveikju, svo að Ijós yrði tendrað er
inn kom. Þeir voru staðnum kunnugir, og
gekk því vel að mæla ellefu álnirnar og
finna granithelluna, er þegar hreyfðist svo
að purpurasteinninn mikli snérist og leiðin
þá opin inn í fjárhirzluna. Setnan lagði
til inngöngu fyrst, en Hemti stóð vörð á
meðan. Setnan kveikti þegar á kolunni,
og til þess að fyrirbyggja að Ijósglæta sæ-
ist út, fór þá Hemti inn á eftir. Drógu
þeir steininn mikla í farið, svo að veggur-
inn var nú að sjá heill, og svo fóru þeir að
líta í kring um sig. í fyrstu varð lítið séð
út frá svo lítilli týru í svo miklumgeim, en
bronslampa marga skrautlega var þar að
sjá, og voru þeir fullir af ilmríkri olíu.
Iléngu þessir iampar ýmist í festum mikl-
um niður úr þekjunni, eða stóðu á fótstöll-
um miklum úr alabastur. Allir voru lamp-
arriir tilbúnir að kveikja á, og það hag-
nýttu bræðurnir: kveiktu á einum eftir
annan þangað tii Ijós brann á öllum, en
Ijósstraunrinn, bjartan eins og vórsólar-
geisla um hádegi, lagði út í yztu horn hins
mikla skála. Tvær mikilfenglegar súlna-
raðir sáu þá bræðurn’'r að héldu uppi liin-
um ægilega stóru þakhellum, en á súlurir
ar voru málaðar allskonar myndir, og
súluhöfuðin skreytt allskonar höggnum
myndum, prýðilega gerðum og máluðum.
Veggtöflur úr alabaster voru á veggjunum
hringinn í kring og á þær grafnar myndir
af helztu afnrðum landa allra, er lutu hin-
um egyfska þjóðhöfðingja. Þar voru og
myndir af tólkinu að ílytja vörur sínar til
maikaðar, í bátuin og á ösnum og uxum,
alt svo náttúrlegt að gerð og lit, að ætla
mátti lifandi. Umhvcrfis súlurnar og með-