Öldin - 01.09.1895, Side 14

142
ÖLDIN.
væri eftir, að losa um bandið um opið á
tveimur belgjuuum, svo að vinið fór að
spýtast út og ofan á brautina. Trtk hann
þá að kveina, berja höfuð sitt með hnef'un-
um og bera sig svo hörmulega, að hermenn-
irnir veittu honum athygli. Sáu þcir þá
livað um var að vera, en í stað þess að
hjálpa honum, hjálpuðu þeir sjálfum sér.
Þeir lilupu eftir ílátum og fengu sér vín í
þau og gerðu sér glatt af, en ferðamaður-
inn grét hástöfum og ákallaði alla guðina
að þeir legðu bölvun sína yfir skálka þá.
Ilermennirnir gerðust brátt hreyíir af vín-
inu og reiddust því karlinum ekki eða böl-
bænum hans en, höfðu skemtun af og tóku
að hugga hann. Lét karl af harmatölum
sínum um síðir, hlýddi á orð þeirra, liugg-
aðist og fór jafnvel að tala við þá í bróð-
erni. Kom þar að, að liann bauð einn belg-
inn til, svo að jafngóðir drengirgætuskemt
sér. Drukku þeir nú fast og gerðust þeir
og karl beztu mátar. Setnan liélt áfram að
ausa í þá víninu þar til þeir voru allir ölv-
aðir orðnir og yfirkomnir af hinum áfengu
drykkjum. Soínuðu þeir um síðir, um-
kringdir af sverðum sínum og spjótum.
Var þá komið miðnætti og umferð engin í
borginni.
Setnan hafðl drukkið sárlítið, og reis
nú á fætur undir eins og hermennirnir vorn
í svefni, tók ofan lík bróður síns, batt það
á duglegasta asnann, kastaði yfir kápu eins
liermannsins og hélt heim. Sigurinn var
unninn og hann komst ldakklaust heim tU
móður sinnar.
lihampsinitus konungur fyltist óstöðv-
andi bræði, er hann frétti um líkránið.
Hermennína, er drukku sig út úr, let liann
ráða af dögum, lét margreka suma þeirra
í gegn með hvassyddum spirum úr tré, en
aðra lét hann flá lifandi. Að því búnu
upphugsadi liann einkennilegt ráð til að
veiða þennan djarfa bragðaref'.
Eista dóttir konungsins var viðurkend
langfallegasta konan í öllu Egyftalandi,
I’rinsessa þessi, liin háa og heilaga ungfrú
Amitsi, var þegar iofuð voldugum konungs-
syni. En í bræði sinni og af hetnigirninni
og lönguninni að ná sakadólgnum, sagði
Rhampsinitus dóttur sinni að búast sínum
besta búningi, mála andlit sitt og flétta hár
sitt. Úti fyrir glugga sínum skyldi hún
svo festa á vcgginn mynd af sér þannig út
búna, að allir menn, er um færu, girntust
liana. Neðan undir myndinni átti svo að
vera ritað, að blíðu konungsdótturinnar
Mub-Khesdeb fengi enginn að njóta, nema
hann gæti sýnt og sannað, að hann hefði
unnið slægasta og mesta ódæðisverkið í
Egyftalandi. Enginn annar nyti blíðu
hennar. Þetta var gert, og margir fóru á
fund meyjarinnar, en voru jafnnær. Sög-
ur þeirra voru engar teknar gildar. Þar
kofii, að Sctnan frétti um þctta, og liugsaði
sér að máta konung á ný. Hann þóttist
vita hvað þctta boð liefði að þýða.
Fór liann þá af stað á f'und konungs-
dóttur og hafði með sér handlegg af ný-
dauðum manni— faldi hann undir kápu
sinni. Ferðin gekk vel og fékk hann hik-
laust inngönguleyfi. Undir eins og hann
lcom inn, fann konungsdóttir lykt af fötum
hans, sem ekki var um að villast. Það
var ilmvatnslyktin sama sem þær droining
og prinsessurnar einar í öllu Egyftalandi
áttu í herbergjum sínum. Það var auð-
i'áðið, að þarna var þjófurinn sjálfur og
enginn annar. Setnan ávarpaði svo prins-
essuna þannig : “Iíyss þú mig, og skal
ég þá segja þér sóguna af mesta illverkinu
sem framíð hefir verið, það, að ég lijó höf'-
uðið af bróður mínum í fjirhirzlu konungs-
ins. Svo skal ég þá einnig segja þér frá
slægasta bragðinu sem leikið hefir verið,
því, er ég fylti hermennina á verðinum
með víni, og tók burtu lík bróður míns til
greftrunar.”
Það var myrkt í herberginu, en kon-
ungsdóttir rétti fram báðar hendur til að
ná haldi á manninum og sleppa honum
ekki fyr en lijálp kæmi ef'tir að hún hrópaði.
Rétti hann þá fram liöndina dauðu, sem