Lögberg-Heimskringla - 01.08.1968, Blaðsíða 5

Lögberg-Heimskringla - 01.08.1968, Blaðsíða 5
LÖGBERG-HEIMSKRINGLA, FIMMTUDAGINN 1. ÁGÚST 1968 RÁÐHERRAFUNDUR ÁTLANTSHAFSBANDALAGSINS í REYKJAVÍK ,. .,.nmin-.»»i i':;r«iiiiiftflíriííf; Við borðið fremsi á myndinni eru Willy Brandt, Bjarni Benediktsson og Manlio Brosio. Ráðherrafundur Atlantshafs- bandalagsins (Nato) var hald- inn í Reykjavík í júní og mun þetta hafa verið fyrsti fundur Nato, sem hefur verið haldinn á íslandi. Það er afar mikil vinna að undirbúa þessa fundi og eiga allir sem tóku þátt í þeim undirbúningi verðskuldaðar þakkir fyrir vel unnið og vandasamt verk. Á það var bent hvað eftir annað bæði á opinberum fundum og í sam- tali yfir borðum og milli funda. Undirbúningsfundur v a r haldinn á sunnudaginn, 23. júní, sem var eiginlega blaða- mannafundur og voru yfir 50 blaðamenn viðstaddir, frá Ev- rópu, Norður-Ameríku og ís- landi. Fundurinn fór fram í Hagaskólanum, en hann er stutt frá Háskóla íslands, þar sem aðalfundirnir fóru fram. Hr. Manlio Brosio, aðalfram- kvæmdastjóri Nato, stýrði fundi og bauð blaðamennina Velkomna. Hann útskýrði að blaðamannafundir yrðu haldn ir eftir aðal fundina, sem fóru fram í leyni, og yrði þá skýrt frá því, sem mætti birta í blöðum og útvörpum. Svo fóru fram spurningar og svör, en engin alvarleg mál- efni rædd. Ráðherrafundurinn var form- lega stofnsettur kl. 10, 24. júní, með hátíðlegri athöfn í Háskólabíó, sem er rétt hjá háskólanUm og stutt frá Hótel Sögu. Erindrekar hinna 15 að- ildarríkja, flest allir utan- ríkisráðherrar, sátu við langt borð. Á bak við hvern erind- reka var flagg þjóðar h a n s hátt á stöng. Þrír menn sátu við borð dálítið fyrir framan erindrekanna, en þeir voru forsætisráðherra Is- lands, Bjarni Benediktsson, Hr. Willy Brandt, utanríkis- ráðherra Vestur-Þýzkalands, honum til hægri, og Hr. Manlio Brosio, aðalframkvæmdastjóri Nato, honum til vinstri. Fall- eg 'blóm fyrir framan háborð- ið og til beggja hliða. Salur- inn var mjög fagur. — Þetta allt var tignarleg sjón að sjá. Forsætisráðherra íslands, Hr. Bjarni Benediktsson stóð upp og var undireins dauða- þögn um allan þingheim. Með skýrri rödd ávarpaði hann þingið og lýsti ánægju sinni og íslenzku þjóðarinnar að geta boðið Atlantshafsbanda- laginu á fund í Reykjavík. Meðal annars fórust honum orð á þessa leið. „Það er ekki nema að von- um, að ýmsir spyrji, hvert svo fámennur hópur, einungis 200 þúsund menn, geti raunveru- lega haldið uppi sjálfstæðu þjóðfélagi og ríki og þá eink- um í jafn víðlendu og að ýmsu leyti erfiðu landi og Islandi. Þeirri spurningu er bezt svar- að með því, að sjón er sögu ríkari. Þess vegna er okkur mikill fengur að því, að svo margir áhrifamiklir menn og hér eru saman komnir skuli heimsækja okkur og kynnast því, að þrátt fyrir marga vankanta, þá hefur okkur tek- izt að skapa og halda uppi þjóðfélagi, sem þolir saman- burð við a ð r a r vestrænar þjóðir...." „Varðandi land mitt er það að vísu svo, að við höfum sér- stakan varnarsamning innan Atlantshafsbandalagsins v i ð Bandaríkin, en það fer alveg eftir mati okkar sjálfra á heims ástandi þegar þar að kemur, hversu lengi banda- rískt lið dvelur á íslandi." Næst forsætisráðherra ís- lands stóð upp Hr. Willy Brandt og sagði meðal annars: „íslenzka ríkisstjórnin hefur leyst úr þeim vanda, sem jafn- an er samfara undirbúningi að slíkum ráðstefnum sem þessari, af dugnaði og fullri aðgát — en það eru eiginleik- ar, er virðast einkennandi fyr- ir íslenzku þjóðina. „Þau 15 ríki, sem eiga full- trúa sína hér á þessum fundi, eru mikið afl friðar og fram- fara. ísland er hið minnsta meðal þeirra, þegar við fólks- fjölda er miðað. Hins vegar er land þetta og sú þjóð, sem það byggir, engra eftirbátur í þ e i r r i staðföstu ákvörðun sinni að vernda frelsi sitt og lýðræðislegt stjórnarfar, og leggja fram sinn skerf í við- leitninni við að skapa betri og friðsælli heim." Sá þriðji, sem tók þátt í þessari tignarlegu athöfn, var M a n 1 i o Brosio, aðalfram- kvæmdastjóri Nato. Hann lét í ljós sérstakar þakkir til ríkisstjórnarinnar, borgar- stjórnar Reykjavíkur og Há- skóla íslands fyrir þá velvild að taka á sig allt það „um- stang og óþægindi sem jafnan eru samfara slíkum alþjóðleg- um fundum". Svo bætti hann við óumflýjanlegri staðreynd: „1 heimi þeim, sem við. nú lifum í, getur engin þjóð búið við algera einangrun, og þar er ísland engin undantekn- ing...." „Ég tel það í b ú u m þessa lands til mikilla verðleika, hve skjótt þeir hafa áttað sig á þeirri grundvallarbreytingu, sem átt hefur sér stað í þessu efni á sviði alþjóðamála. Þeir gerðu sér grein fyrir þeirri staðreynd að lega landsins var mjög mikilsvæg frá hernaðar- legu sjónarmiði, að landið myndaði ómissandi h 1 e k k í þeirri keðju, sem tengdi sam- an meginlönd Evrópu og Norð ur-Ameríku, og jafnframt því að ástandinu í heiminum eftir lok síðari heimsstyrjaldarinn- ar var hvergi að treysta." Öll þrjú ávörpin voru flutt á ensku. Á þessum Nato-fundi kom íslenzk gestrisni skýrt í ljós. Allt var gert til að gera dvöl fulltrúa og blaðamanna þægilega, skemmtilega og hríf- andi. Aðal máltíðirnar voru tvær. Á mánudaginn 24. júní, bauð forseti íslands, Hr. Ás- geir Ásgeirsson, öllum full- trúum til hádegisverðar að Bessastöðum í Álftanesi. Um kvöldið sama dags bauð ríkisstjórn íslands fulltrúum og konum þeirra til kvöldverð- ar á Hótel Sögu. Á miðviku- dagsmorguninn, 26. júní, var ekið, til Gullfossar og Hvera- gerðis, en á leiðinni til baka var borðað í Valhöll á Þing- völlum. Vel var litið eftir kvenn- fólkinu. Á mánudaginn, 24. júní, var þeim ekið á bílum út á land og þar gafst þeim tækifæri að sjá Þingvelli, Gullfoss og Hveragerði. Klukkan 1. bauð frú Sigríður, kona forsætisráðherra íslands, konunum til hádegiverðar að Valhöll á Þingvöllum. Á þriðjudagsmorgun t ó k borgarstjórn Reykjavíkur við og var keyrt um helztu staði í borginni. Um hádegið var konunum boðið til máltíðar á v e g u m borgarstjórnarinnar. Engin ný mál voru rædd, að minnsta kosti ekki opinber- lega, en allir erindrekar voru sammála að það væri nauð- synlegt að halda við Atlants- hafsbandalaginu, sérstaklega nú þegar alheims horfurnar eru svo ískyggilegar. W. J. L. Þetta hefir tíðkast mjög mikið 1 þessari byggð og átt stóran þátt í því að hér hefir ríkt einnig friður meðal nágranna °g fólksins í sveitinni í heild °g hafa Helgasons lagt sinn skerf til þeirra mála. Þau hafa auðgað og prýtt þessa byggð nieð öllu sínu starfi og öllum þeim framkvæmdum, sem því hefir verið samfara og styrkt °U velferðarmál, sem hafa verið sett á stað bæði utan og innan héraðs. Ef leitað hefir verið samskota til líknarstarfs eða einhverra framkvæmda bafa þau gefið meira en sinn skerf og stórgjafir hafa þau gefið til Betel og rriörgum ^uðlað, sem þurfandi voru án þess að það hafi komist í há- uiasli. Þau hafa ekki gjört sér *ar um að hrópa velgerningar sinar af gatnamótum né aug- iýst sig á einn eða annan hátt, ekki þeytt upp ryki né farið með hávaða og jódin á ferðum sínum í gegnum lífið, en samt komist leiðar sinnar ekki síður en aðrir án þess að sleppa sjónum af velsæmi eða öðrum dyggðum. Þau einkenni sem ég hefi bent á sýndu Helgasons ótví- rætt þegar þau tóku föður- bróður sinn, Jacob Helgason heim til sín af spítala í Winni- peg þar sem hann hafði legið veikur, þá orðinn einstæðing- ur og efnalítill ef ekki efna- laus. Jacob hafði lengi búið í Saskatchewan í nánd við De- foe en flosnað upp þaðan á- samt öðrum eftir þurrkana og uppskeruleysið, sem e n t i s t samfleytt í átta eða tíu ár, ein- mitt á þeim tíma sem hveiti- verðið féll niður í 40 til 50 cent á mælirinn. Jacob var til heimilis hjá frændfólki sínu við Hayland þar til hann dó. Þau kappkostuðu öll til að gera honum veruna hjá sér eins ánægjulega eins og þeim var mögulegt og er mér, sem þetta ritar vel kunnugt af tali við Jacob, sem ekki var gefin fyrir lausmælgi, að hann van- hagaði aldrei um neitt frá því hann kom til frændfólks síns og sagði hann að flestir þeir dagar hefðu verið sólskins- dagar. Svo leiði ég þetta tal til lykkta og óska þessu frænd- fólki mínu allrar blessunnar og þakka þeim innilega fyrir ljúfar og ógleymanlegar end- urminningar frá þessari sex- tíu ára samleið okkar á lífs- brautinni. Geirfinnur Peterson. Kynleg sýn ÁRIÐ 1926 var á heimili okk- ar vinstúlka mín, Jóhanna Guðjónsdóttir, sem nú er gift Stefáni Kristinssyni, bókara hjá tollstjóra. Bjuggum við þá í Ingólfsstræti 21. Við Jóhanna vorum báðar í söngfélögum hér í bænum og stunduðum mikið söngæfingar. Það var siður okkar að borða ekki á undan æfingum. Var það því orðinn vani móður minnar að láta matinn okkar standa á eldhúsborðinu, því að við komum oft seint að borða. Svo hagaði til þarna, að inn úr ganginum til hægri var komið inn í eldhúsið, inn úr því beint var stofan, en til hægri handar úr henni var svefnherbergið. Nú var það eitt sinn sem oftar, að við höfðum verið á æfingu og maturinn stóð á eldhúsborðinu, þegar við kom um heim. Settumst við að snæðingi sitt á hvorn enda borðsins og spjölluðum saman um æfinguna og sitthvað fleira. Svo stóð á, að móðir mín hafði farið í heimsókn til kunningjakonu s i n n a r , Jó- hönnu Þorsteinsdóttur, sem bjó á Lindargötu 9, en hjá systur minni var stödd vin- stúlka okkar, Þórhildur Ólafs- dóttir, nú forstöðukona heim- ilisins Tjarnarborg, og sátu þær í stofunni. Allt í einu kemur móðir mín inn úr dyrunum, heilsar okkur Jóhönnu og segir síðan: „Mikið er blessað veðrið gott." Við samsinntum því báðar, enda var ekki annað hægt, því Framhald á bls. 7.

x

Lögberg-Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg-Heimskringla
https://timarit.is/publication/160

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.