Lögberg-Heimskringla - 16.03.1972, Side 7

LÖGBERG-HEIMSKRINGLA, FIMMTUDAGINN 16. MARZ 1972
7
Sérvitringar
Ég reyndi að tala við hana
í huga mínum, því að ég þótt-
ist vita að hún heyrði ekki
jarðbundin orð, en vonaðist
til að hún skynjaði á ein-
hvern annan hátt þær spurn-
ingar, sem brunnu mér í
muna: Hver ertu, gestvina
mín, og hvað er það sem rek-
ur þig á minn fund? Amar
eitthvað að þér, og get ég
bætt úr því böli? Ef sál þín
er bundin þessu gamla húsi,
og þú megnar ekki að leysa
þann fjötur, hvernig má ég
þá verða þér til bjargar?-
Við horfðumst enn í augu,
og mér vitraðist einskonar
svar: Ég skynjaði ljósfagurt
land, þar sem eilífur morg-
unn ríkti og hvergi bar
skugga á. Þar lifði hún í
ljóma æsku sinnar og gleði;
hver dagur var sem þúsund
ár, og þúsund ár einn dagur.
En stundum birtist henni
kynleg minning, draumi lík,
um aðra æ s k u t í ð , löngu
horfna í mistur tímans, en
angurvært heillandi: Mána-
birta í kyrrð rökkvaðrar næt-
ur, og dapur sveinn, er beið
hennar við lit'Ia tjörn og
þarfnaðist huggunar. Þá
breyttist skyndilega umhverfi
hennar, og hún var í garðin-
Framhald af bls. 2.
um gleymda. Ef hún fann
ekki vin sinn þar, leitaði hún
hans í húsinu og leiddi hann
út í tunglskinið, þangað sem
þögnin hvíslaði um draum
vatnaliljanna. — Og láttu svo
huggast, sögðu augun dimmu,
augun björtu. Sorgin er
ímyndim, söknuðurinn skyn-
vil'la, því að lind gleðinnar á
upptök sín í hjarta þínu.
Á þeirri stundu fann ég að
þetta var rétt. Allur ami minn
var horfinn, en djúp og hljóð-
lát unaðarkennd komin í hans
stað. Og ég gaf mig á vald
þeirri nafiilausu hamingju, er
streymdi til mín frá gestvinu
minni, hvarf fagnandi irm í
dýrð hins eilífa augnabliks.
í heimi hennar var tíminn
hættur að líða. En í garðin-
um mínum var hann bundinn
lögmáli sínu, og þegar fyrsti
fuglasöngurinn boðaði nýjan
dag, hreif hann einnig mig
út í hringiðu jarðlífsins. Og
um leið sá ég hana léysast
upp og hverfa. En ég þóttist
hafa skilið af máli augna
hennar að hún myndi vitja
mín aftur.
Ég fór beint í rúmið og
sofnaði vært.
Þegar ráðskonan færði mér
morgunverðinn, tók ég að
spyrja hana um frænda minn.
Ég hafði heyrt að hann væri
einrænn og sérvitur og vildi
ekki þýðast aðra menn, en
sönnur á því vissi ég engar.
„Hann var sérkennilegur í
háttum,“ játaði gamla konan.
En hann var fyrst og fremst
göfugur maður, sem vildi öll-
um vel og kom hvarvetna
fram til góðs.“ Hún virti mig
fyrir sér og brosti góðlátlega.
„Ykkur svipar saman — og
þér eruð morgunsvæfur, eins
og hann. Stuindum komst
harm ekki úr bólinu fyrr en
undir hádegi, og var oft á
ferli um nætur — einkum
þegar bjart var af tungli.“
„Hefur þú séð — vofuna?“
spurði ég hikandi.
„Ójá, ekki get ég neitað því.
En hana þarf ekki að hræð-
ast, hún gerir engum mein.
Frændi þinn var heldur ekk-
ert smeykur við hana. Ég sá
þau oft saman úti í garðin-
um á nóttinni.“
„Einkum þegar bjart var
af tungli?“
„Já, rétt er það. Þau undu
sér bæði bezt í mánaskini.11
Hún vitjaði mín fimm næt-
ur í röð, og hið sama endur-
tók sig hverju sinni. Svo
hvarf hún mér um þriggja
vikna skeið, en þá kom hún
aftur. Ég varð svo feginn að
því fá engin orð lýst, og
þannig gekk þetta sumarið á
enda. Veturinn eftir sá ég
hana sjaldnar. Hún kom að
rúrninu mínu á nokkurra
nátta fresti, en var, þá oftast
þokukennd og hvarf skjótt.
Ég beið vorsins í örvæni.
Og þegar garðurinn var kom-
inn í blóma, hittumst við þar,
á sama hátt og sumarið áður.
En þegar aftur leið að
hausti, fór ég að hugsa ráð
mitt: Mér var ljóst að ná-
grannamir litu á mig sem
hálfgeggjaðan sérvitring — og
raunar fleiri en þeir. Vinur
minn einn kom í heimsókn,
og ég sagði honum aillt af
létta. — „Komdu með mér til
London þegar í stað!“ mælti
hann, m j ö g alVarlegur í
bragði. „Þetta má ekki svo
til ganga lengur; losaðu þig
við þessa draumóra, þeir eyði-
leggja þig, ef þú spyrnir ekki
fótum við í tíma. Það eru
allir eitthvað skrýtnir eftir
stríðið, en maður verður að
hrista þetta af sér. Og þú ert
ungur, framtíðin brosir við
þér — við förum í fyrra-
málið!“
Ég fór með honum, og fékk
dágott starf héma í borginni.
Ég hef gaufað við það í vet-
ur. En nú er komið vor á
ný, garðurinn minn í blóma.“
Hann þagnaði og tæmdi
glasið sitt. Ég starði á mann-
inn, og vissi ekki hvað ég átti
að halda: Var hann kannski
bilaður á geðsmunum — eða
var það all't rétt, sem hann
hafði sagt mér?
Eftir nókkra þögn brosti
hann eilítið og mælti: „Ég
sagði upp starfi mínu í gær.“
„Og hvað ætlizt þér nú
fyrir?“ spurði ég lágróma.
„Hvað munduð þér gera i
mínum sporum?"
„Ég — veit það ekki,“ svar-
aði ég án sannfæringar.
„En ég veit það!“ sagði
hann og hló glöðum hlátri.
„Ég ætla að fara niður í
Kent, setjast að í gamla hús-
inu mínu, og verða sérvitr-
ingur, eins og hann frændi
minn.“
at the edge of the pond as
long as anyone can remember,
and sat down. I noticed then
how graceful all her move-
ments were, how dignified
and elegant her form. This
was obviously a woman of
high birth. I could only guess
at her age; her faee was
young, yet her eyes seemed
to reflect the wisdom. of cen-
turies.
I sat down with her, but
there was a space between
us, so that I could see her
well. The night was warm,
and it was so light that one
could easily discern the col-
ours of the flowers. The sur-
face of the water looked
black, and the red and white
lilies rested on it’s mirror.
The silence seemed to whis-
per of their dreams. Beyond
the garden was the dark
border of trees; the leaves ap-
peared to be pasted on a dark
blue backdrop. The perfumed
silence was all about — I
shall never forget it, this per-
fect stiliness. It was as though
time had stopped for a rest,
and nothing could arouse it.
In her eyes, too, I saw the
beauty of that eternal mo-
ment, free from worries.
There was in them no human
passion or desire or hope, but
o n 1 y a perfection beyond
human understanding. They
held a warmth which gave
my heart peace, and drove
it’s sorrows away.
I tried to speak to her with
my mind, as I was sure that
she coúld not hear earthly
speech, but I hoped that she
would be able to understand
in some other manner all the
questions which burned in my
mind: Who are you, my
friend, and what brings you
to meet me? Is something
wrong which I could help to
right? If your soul is bound
to this old house, and you are
unable to free yourself, how
can I help?
We were still looking into
each other’s eyes, and I under-
stood her answer: I could see
a land of shining beauty,
where eternal moming reign-
ed and no shadow fell. There
she dwelt in the glow of her
youth and happiness, each day
like a thousand years, and a
thousand years like a single
day. But sometimes she was
visited by a strange memory,
like a dream of another time
of youth, long ago lost in the
mists of time, sad yet fas-
cinating: moonlight in the
stillness of a darkening night,
and an unhappy boy, in need
of consolation, waiting for her
by a little pond. Then every-
thing around her suddenly
changed, and she was in the
garden of the forgotten past.
If she could not find her
friend there, she would look
for him in the house and bring
him oút into the moonlight
where a whispering silence
spoke of the dreams of the
waterlilies. “And may you
find peace,” said those dark
eyes, those shining eyes. “Sor-
row is in one’s imagination,
the sadness of parting but a
delusion; the fountain of joy
is in your heart.”
ECCENTRICS
Framhald af bls. 2.
I knew' at once that this
was true. All my,unhappiness
had disappeared, and a deep
and silent joy had taken it’s
place. I gave myself over to
the power of that nameless
happiness which flowed into
me f r o m my friend and
visitor, and vanished joyous-
ly into the glory of that
eterna'l moment.
In her world, time was mo-
tionless, but in my garden it
was still bound by it’s law,
and when the first bird’s
songs heralded a new day, it
drew me back to my life on
earth. At the same time I
could see her dissolve into
the air, and vanish. I thought
that her eyes told me she
would visit me again.
I went straight to bed, and
slept soundly.
W h e n the housekeeper
brought my breakfast, I asked
her about my uncle. I had
heard that he was self-willed
and did not care to associate
with other men, but I did not
know if it was true.
“He was a strange man,”
the öld woman admitted, “but
above all he was a gentleman
who wished everyone well,
and who always wanted to do
what was right.” She looked
at me and smiled kindly. “He
looked very much'like you —
and you sleep late as he did.
Sometimes he waisn’t out of
bed till almost noon, and he
was often out walking at
night — especially when
there was a bright moon.”
“Have you seen — the
ghost?” I asked hesitantly.
“Oh yes, I can’t deny that,
but she isn’t to be feared, she
wouldn’t harm anyone. Your
uncle certainly wasn’t afraid
of her. I often saw them to-
gether out in the garden at
night.”
“Especially when the moon
was shining?”
“Yes, that’s right, they
were both happiest in the
moonlight.”
She visited me five nights
in a row, and each night
passed in the same way. Then
she disappeared for three
Weeks, and when she re-
turned I was more relieved
than words can say. In this
way the summer passed. I
seldom saw her in the winter,
occasionally she came to my
room, but her i m a g e was
faint, and she soon vanished.
I could scarcely wait for
spring, and when my garden
was in bloom, we met there
just as we had the summer
b e f o r e . But as fall ap-
proached, I began to consider
my situation: I was spre that
my neighbors thought me a
half-crazy eccentric — and
indeed they were not alone
in this. Once a friend paid
me a visit, and I told him
all about it. “Come with me
to London at once!” he said
gravely. “This musn’t go on
any longer. Rid yoursélf of
these m^d dreams! They will
ruin you if you do not resist
them in time! Everyone is a
little strange after the war,
but one must shake these
things off. You are young,
and the future is smihng on
you. We will leave early
tomorrow.”
I went with him, and found
a good job here in the city.
I have muddled through it
all winter, but now spring is
on it’s way again, and my
garden is in bloom.”
He stopped and emptied his
glass. I stared at the man,
and didn’t know what to
think. Was he perhaps mad
— or was all this true, that
he had told me?
After a pause he smiled a
little and said, “I resigned
yesterday.”
“And what are you going
to do now?” I asked in a low
voice.
“What would you do in my
position?”
“I — don’t know,” I replied
without conviction.
“But I know.” he said, and
laughed gleefully. “I’m going
down to that old house of
mine in Kent, and I’m going
to' become an eccentric, like
my unclé.”