Birkibeinar - 01.07.1912, Síða 8

56
BIRKIBEIN AR
synjað ráðahagsins. Tók hann þá til sinna ráða og
nam hana hrott. Fór hann með hana i skóg þann
er liggur við Dóm. Var þar þá engi bygð áður, en
hann gerði sér borg eina rammbyggða við stein þann
er nú heitir Gammasteinn. Bjuggu þau þar síðan.
Fæddist þeim brátt sonur og unnu þau honum mik-
ið. Eitt sinn fór riddarinn á veiðar sem hann var
vanur. Fann hann þá mey eina tvævetra sofandi
undir runni einum í skóginum. Hafði hann hana
heim með sér og ólst hún þar upp hjá þeim að
Gammasteini. Var jafnan ástúðlegt með þeim fóst-
ursystkynum og mátti hvorugt af öðru sjá. Pin er
aldur færðist yfir þau og þau náðu fullum þroska, þá
feldu þati ástir saman. Voru þau saman öllum stund-
um og þar kom, að mærin fann að hún var barns-
hafandi. Féll henni það allþungt, en þó vonaði hún
að elskhuga sínum mundi auðnast að fá samþykki
foreldra sinna til þess að ganga að eiga fóstursystur
sína. En þó dróst þetta úr hömlum, því að aldrei
gaf gott færi.
Maður er nefndur Brúni frá Hvassasteini. Var
hann vinur og samherji Ottós riddari. Hafði spell-
virki einn, Rekkur frá Rofasteini, rænt konu hans
þungaðri fyrir átján árum. Og settist nú sá hinn
sami öðru sinni að borg Brúna. Þá sendi Ottó son
sinn vini sínum til hjálpar. Var hann fús til farar-
innar, því að hann hafði aldrei farið í hernað fvr og
hugði g tt til að vinna sér nokkuð til frægðar. En
meðan hann var að heiman varð móðir hans þess
vör að fósturdóttir hennar var þunguð. Var hún í
engum efa um það, hver valdur væri að því, og sagði
rnanni sínum frá, hversu komið var. Bað hún hann
að lofa þeim að eigast og bæta svo yfir brot þeirra.
En ekki var mærri því komandi. Var hann hinn
reiðasti og fór með meyna svo sem hún væri kven-
djöfull og hefði tæ]t son haus til lags við sig. Lét
hann misþirma henni og fleygja henni niður í dýpsta
kjallara borgarinnar. Þar varð hún léttari og ól með
miklum kvölum sveinbarn. En fyrir þá sök að hún
þóttist yfirgefin af guði og mönnum, sló hún sveinin-
um við dýflizuvegginn svo að hann lét lífið
Þá kom til hennar hvítklædd kona og mælti:
„Mikil er óhamingja þín, en fyrir ævalöngu varð mér
hið sama, að eg varð barni ínínu að bana. Lagði þá
örlagadísin á mig að eg skyldi vera
á hvíldarlausu reiki, uns svo færi sem
nú er orðið. Hefir þú nú leyst mið af
hólnii. Munt þú nú koma i minn stað
og eigi Ieysast fyr en skírlíf kona, sem
aldrei hefir fiogið neitt óhreint í hug,
nefnir þig þrisvar með nafni um mið-
næturskeið og þó óttalaust.“
Féll mærin þá til jarðar af ofurharmi
og var örend. En um sama bil birtist
svipur hennar riddaranum, fóstra henn-
ar, og sagði honum að ætt hans mundi
verða fyrir ósköpum. Tðraði hann þá
harðneskju sinnar og skundaði hann nið-
ur í dýflizuna, en fann hana þar örenda
og slíkt hið sama nýfætt barn hennar.
Lét hann gera útför þeirra virðulega.
Nú er að segja frá syni hans. Hann fór sem
ætlað var og Iagði til orustu við spellvirkjann og vann
á honum ágætan sigur og tók hann höndum. Sagði
þá Rekkur frá því, að hann hefði borið út dóttur kon-
unnar er hann rænti frá Brúna á Hvassasteini. og
var það mær sú, er Otto riddari hafði fundíð í skóg-
inum og alið upp síðan. Varð hinn ungi maður
þessu feginn, því að nú vissi hann að sér inundi eigi
verða fyrirmunað að ganga að eiga unnustu sína, er
það var vitað, hversu vel hún var ættuð. Hélt hann
því næst heimleiðis fullur sigurgleði og góðra vona.
En er hann sá heim til Gammasteins, sá hann að
þar blakti sorgarfáni yfir borginni. Þótti honum það
ills viti og hleypti inn í borgina, en þá kom þarlík-
fylgdin í móti honum. Engi tök voru á því, að leyna
hann hinu sanna. Formælti hann þá foreldrum sín-
um og féll í ómegin, En er hann raknaði við, hafði
hann nfist vitið.
En alt fram á þenna dag reikar hin hamingju-
lausa mær, er kvölda tekur, við Gammastein og ber
dáið barnið á handlegg sér.