Ingólfur


Ingólfur - 18.08.1907, Blaðsíða 3

Ingólfur - 18.08.1907, Blaðsíða 3
INGÓLFUR 131 í gær. Söngfélag kaup^taðarins. „Bragi", syngur. (Fréttaskeytin frá Akureyri og Seyðig- íirði eru tekin eftir „Hugni".) Óhæfilegur fjáraustur. Höfuðeinkenni fjáraiálastjórnar núver- andi ráðherra er annaravegar fjölgun embættismaurja og opiuberra starfs- manna, margra lítt þarflegra, og hækk- um launa þeirra, en hins vegar auknir skattar og álögur á alþýðu. Á þessari fjármálastefnu bryddi þegar í stað. er H. H. kom til valda, en hvergi hefir Mn komið eins fram í almætti sínu, sem í fjárlagafrumvarpi stj>rnarinnar, er lagt var fyrir alþingi í sumar. Geta allir gengið úr skugga um það, er vilja kynna sér það frumvaTp og bera það saman við eldri fjárlög. Hér skal að eins minst á vegamálin. Þau heyra undir landsstjórnina, sem kunnugt er, og hefir hún verkfiæðing landsins sér til aðstoðar og ráðuneyt's. Til vegamála hafa að undanförnu verið veittar um 2U0000 krónur á hverju fjáihag^tímabili, meira eða minna eftir atvikum og ástæðum landssjóðs. A fjárlögum fyrir 1904—1905 vóru veitt- ar 271 þúsund til vegabóta og geugu 10 þásund kr. af því fé til þess að launa verkfræðing landsins og til að- stoðarmanna. Á núgildandi fjárlögum var miklu minna veitt til vegabóta, því að hvern skilding, sem hægt var að ná til þurfti að reita til ritsímans. Fjárlag ifrumvarp stjórnarinnar fyrir 1908-9 ætlar 275 þúsundir til vega- bóta, en hefir jafnframt hækkað út- gjöldin við stjórn vegamála um helm- ing frá þvi sem verið hefir að undan- förnu, eða úr 10 þúsund kr. upp í tuttugu þúsundir. Fyrir þeim 10 þús. krónum, sem við er bætt, á að sjá þannig, að verkfræðingur laudsins fái aðstoðarmann, er hafi 2700 krónur í árslaun og skrifstofukostnað er nemur 1300 krónum að meðaltali hvort árið. Þá eru ætlaðar 1500 kr. á ári til vega- mælinga og þarf því verkfræðingurinn væntaDlega ekki eftirleiðis að vera hestadrengur mæliogarmannanna eins og í fyrra suuaar. Auðvitað telur ráðhetra þessi útgjöld alveg óhjákvæmileg, enda eru þau í sam- ræmi við alla haDS fjármálastefnu, — að eyða sem mestu til embætta og bitlinga, en hugsa minna um fiamkvæmdir. Eu á það mætti þó minna, að á seinasta Jnngi var- hætt við landsstjórnina nyj um verkfrœðingi (Þorvaldi Krabbe) með 3000 kr. launuin, svo að nú heiir hún tvo verkfræðinga til þess að inna það af höndum, sem einu vann áður. Núverandi vegfræðingur landsins, Jón Þoiláksson, er uDgur maður lítt reynd- ur og hefir ekki að því er oss er kunn- ugt sýnt neinn sérstakan dugnað — að ógleymdum bygginganannsóknum hans. Laun hans, 3000 kr., verða því að teljast fullsómasamleg, móts við laun annara opinberra starfsmanna á þessu landi og því réttmætt að hann leggi fram alla sína starfskrafta eftir því sem þörf krefur. Hinsvegar er það fullkunnugt, að nefndur verkfræð ingur hikar sér ekki við að taka að sér allumsvifamikil aukastörf, ef met- orð eða peningar eru í boði. Hann er t. d. í bæjarstjórn Reykjavíkur og eyddi að m'nsta kosti — að hann sjálfur seg- ir — miklum tíma í rafmagnsmálið. Þá er hann skólastjóri Iðnskólaas og fær fyrir það 500 krónur á ári, svoað allmikið starf hlýtur það að vera. Auk þess er hann kennari við sama skóla, auðvitað fyrir séritaka borguu. í vet- ur sem leið tók hann að sér mikið starf fyrii Reykjavíkurbæ — að mæla fyrir vatnsleiðslunni og undirbúa það mál. Fyrir það hefir hann geypikaup og í ofanálag á það hefir bæjarstjórnin heitið honum mjög álitlegum skildingi fyrir það starf eftir á. Auk alls þessa hefir hann ýms fleiri störf á hendi og sýíiir það b.zt, hvort starf hans fyrir landið er svo umsvifamikið, að þörf sé á nýjuin meðbjálparmanni með fóstum launum og með miklum skrifstofukostn- aði — þegar hann getur nú gegnt fjölda- mörgum öðrum störfum fyrir hina og þessa sem krefjast mikils tima og fyr- irhafnar. Fjárlaga frumvarpið er nú leiðinni í gegnum greipar alþingismanna og vænt- um vér fastlega að þeir hugsi sig tvisvar um áður en þeir samþykkja framangreinda fjárlagastofnun stjórnar- innar. Nóg mun tómahljóðið í lands- sjóðsskúffanni samr, þegar öll kurl koma til grafar. 0* í sliku árferði sem nú er, þegar liallæri er til lands og sjáfar ætti þingið að leika sér að öðru en-því, að stofna til óþarfra em- bætta og bitlinga. Veafarandi. Benedikt Gröadal. Kvcðja fiá stúdentafélagiau. (Sungin við gröfina.) Hér heflr aærður svanur kropið að sæluskauti móðuilands, því nú var höfuð niður dropið og nú var lokuð tjörnin hans, en lengi þiddi' hann þröngva vök og þreytti hio fornu vængjatök. Og sumrin öll við sönginn mæran við sátum glaðir úti þar og höfum allir hugumkæran hvern himin, sem þá vængi bar; svo vítt fór Gröndals vegsemd þá, sem vorir gleðihlátrar ná. Og þegar allir svanir sungu á sumarkvöldin þjnðin fanr, hver ljómi vafði vora tungu og vilti fjallasvaninn þann. Hún fann hvað yrði' á heiðum hljótt, er hann bauð síðast g. ða nótt. O* j að skal okkar móðir muna, þótt margra sön^ur reynist tál, að hans var ólmur, oft úr fu'ia, en aldi-di nema hjartans mál, og þið sem refnm eign er í var ekki til í brjósti því. Við krjúpum ekki' að leiði lágu, því listin á sér paradis; nú streyma Gröndals hljómar háu af hafi því sem aldrei frýs. Hvern snilling þangað baninn ber, sem Bjarni' og Jónas kominn er. Þ. E. Hehusókii Þjóðverja. A sunnudaginn var kom hingað þýzkt herskip með 530 manns og dvald- i*t hér nokkra diga. Á mánudags- kveldiðkommannflutningaskipið.Oceana, o r hélt kyrru fyrir á þriðjudaginn' Var því mart um Þjóðverja í bænum þá dagana, þ'tt mest væri þeir auðvitað látnir snúast innau um „Magasínið" mikla og kringum það. „Oceana" fór héðan norður um land, ætlaði að koma við á Akureyri. V EGNA fjærveru og ýmsra starfa hef ég fengið Bjarna Jónsson frá Vogi til að annast ritstjórn Ingólfs fyrir mína hönd um næ^tu 6 mánuði. Ari Jónsson. Smjörsý ingii við Þjórsávbrú "Verðlannaveitingar vóru þessar: 1. verðlaun (20 kr.): Hofsá, Guð- björg Jónsdóttir. 2. verðlaun (15 kr.): Hjalli, Þorbjörg Sveinsdóttir, og Birtingaholt, Guðrún Jónsdóttir. 3. verðlauu (10 lf.): Kálfá, Lilja Gísladóttir, Hróarslækur, Herborg Þór- arinsdóttir, og Eangá, Ingunn Stefáns- dóttir. Hrósað var einnig smjöri frá Riuða- læk, Fossvallalæk, Baugsstöðum o? Framnesi. Fyrir mánaðargaraalt smjör fengu verðlaun: 1. verðlaun (20 kr): Arnarb eli, Mar- grét Sigurðardóttir. 2. verðlaun (15 kr.): Yxtialæku*-, Anna Kr. Sigurðardóttir, ogRiuðalæk- lækur, Elísabet Guðmund'ídóttir. 3. verðlaun (10 kr.): Hofsá, Guðbjörg Jónsdóttir; Fossvallalækur, Guðrún Gíslad ittir, og Hróarslækur, Herborg Þórarinsdóttir. Hrósað var einnig smjöri frá Biugs- stöðum, Birtingarholti og Torfastöðum. Ennfremur voru smjörbúinu í Fljóts- hlíð dæmd 2. verðlaun fyrir nýtt smjör, en þeim ekki útbýtt, af jþví að smjörið kom of seint. Dómarar við verðlaunaveitingarnar vóru: H. Grönfeldt (form.), Sig. Sig- urðsson og Herborg Þórarinsdóttir. H. O. („Lögr"). Ráðgjafi fór vestur og norður um land með konungi og fylgir honum til Seyðisfjarðar. Guðlaugur sýslum. fór til Akureyrar til þess að vera \ið við- tökurnar þar og Jóhannes Jóhannesson bæjarfógeti fór au^tur á Seyðisfjörð í sömu erindum. Kom skip að austan til að sækja hann. Mikið af „Dinne- brog" fánum og öðru sliku skrúði var sent héðan i hina kaupstaðina þegar þess þurfti ekki lengur við hér. Jarðarför Benedikts Gröndals fór fram á miðvikudaginn var. Fylgdu honum til grafar flestallir skólagengnir menn og alþingismenn og ýinsir aðrir. Haraldur Níelsson flutti húskveðju, en í dómkirkjunni talaði séra Jóhann dóm- kirkjuprestur, mest um sjálfan sig í iunra trúboðs anda. Kvæði var sungið við gröfiaa, eftir Þorstein Erliugsson og er það prentað hér í blaðinu. Misílngar í Reykjavík. Hingað kom stúlka ftá Stykkishólmi 30. f, m. Hafði verið einangruð þar í 14 daga áður, en ekki með meiri varkárni en svo, að stúlkan lagðist í mislingum hér. Stúlkan hafðist við í húsinu nr. 3 a Bröttugötu. Þar er margt barna og er húsið einangrað sem rækilegast. Vóru og flutt þangað fjögur börn er víst var um að stúlkan hafði umgeng- ist áður en kunnugt varð um veikina. Stúlka þessi bafði verið á gangi um götur bæjarins 8. og 9. þ. m. og má því tvera að fleiri hafi sýkst af henni, þótt það sé ekki enn komið í Ijós. Náðun. Konungur náðaði Jónu Ágústu Jónsdóttur, úr Birðastranda- sýslu sem dæmd var í fangelsi fyrir að bera út baru sitt síðastliðinn vetur. G*f kouuagur heaui um ieið 100 kr. Strokkur tekinu að gjósa. Strokkur í Haukadal hefir ekki gosið um mörg ár til þessa. Hafði runnið í hann kaldur Jækur úr „Blesa" í gegn- um „Fötu". Eq á dögunum meðan stóð á skálasmíðinni við Geysi lét Bjarni Jónsson snikkari veita læknum úr „Biesa" úc í mýri. Fám dögum síðar tók að vella og sjóða í „Kötu" og reykur magnaðist upp úr Strokki. Og á, sunnudagskveldið 5. þ. m. gaus hann miklu gosi, viðlíka sem Gejrsir og engu minna, enda var hann jafnoki Geysis fyrrum langa hríð. í gosinu komu upp úr honum trébútar og umbúningur, er settur hafði verið yfir hann hér á ár- ununi en féll þá niður í hann og hafði ekki sést neitt af siðan fyrr en nú. Fijálslyndur blaðamaður. Eigi allfáar ræður, sem hildnar hafa verið í veizlunum eða annarstaðar þessa konungsfagnaðar-dagp, hafa þegar birst í blöðunum. Lögrétta llytur jafnvel í einu 3 ræður eftir sama þingmanninn. Margt af því, er talað hefir verið við þetta tækifæri, er vitanlega ekki þess vert, að það komi fyrir almeanings sjónir í blöðunum. Eina ræðu heyrði ég þó, sem vel var þess verð. Og^ hana hélt danskur maður. Ég hefi ekki séð hennar getið enn í blöðuuuin,, og bið yður því fyrir þessar lÍDur, herra ritstjóri. Það var við skilnaðar-mjrgunverðinn. Jóu Ólafsson hafði mælt fyrir miuni danskra blaðamanna — að því er menn héldu; því að ekkert heyrðist hvað haun sagði. Sinusögli rómurinn varð svo lágvær frammi fyrir hátigninni. Ea er hann hafði Jokið máli sínu, stóð upp danski blaðamaðurinn K. Dahl og hélt mjög snjalla ræðu. Kvaðst hanu ekki geta svarað ræðu Jóus, því að af henni hefði hauu ekki heyrt svo mikið sem eina málsgrein til enda. Eu annará er þetta mergarinn úr ræðu hr. Dah s: Það er alment sagt, að ísland sé fá- tækt land. Móttökurnar, sem vérgest- irnir höfum orðið fyrir, bera vott um alt annað. É^ vil spyrja yður, herrar mínir, hafiO þér nokkurn tíma verið í ríkroanniegri dansleik en dansleiknum hér í gærkveldi? Aðrar eins nægtir af mat og drykk hefi ég aldrei séð á nokkurt borð borið. Eða þá búningar kvennanua! Hvað þessir búningar hljóta að kosta! Ea þegar maður í gærkveldi sneri sér að einhverri kon- unni og spurði hana, t. d. hvað þetta ljómaadi fagra belti hðnnar hefði kost- að, þá setti hún upp stór augu: Hvað það hefðt kostað! Það hefði hún vissu- lega aldrei vitað. Slikan kjörgrip kæmi henni als ekki til hugar að meta til peniuga. Hanu hefði um langan aldur gengið að erfðum í ættinni, og yrði als ekki metinn til fjár. Slíkan kjörgrip eiga allir íslendingar, herrar minir. Og þessi kjörgripur er frelsi þeirra, frelsi lslands. Þessi kjörgripur þeirra hefir gengið að erfðum meðal þeirra frá kyni til kyns og hauu er svo dýrmætur i aug-

x

Ingólfur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ingólfur
https://timarit.is/publication/189

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.