19. júní - 01.10.1919, Blaðsíða 4

19. júní - 01.10.1919, Blaðsíða 4
28 19. J Ú N I fuglar kvaka kátt í mó: »Komið blessað sumark Haust. Lengist njóla, lækkar sól, lokar fjólan auga, gulum sóley kastar kjól, kyssir gjóla nakinn hól. P. R. Sameining. Æfintýr. Einn sunnudags-morgun, gengu þau fram fyrir guð sinn til að giftast, Svanhvít sál og Sveinungur líkami. Og alfaðir bauð að þau skyldu verða sem eitt og aðstoða hvort annað. Þetta var alvarleg stund fyrir aum- ingja litlu sálina, að eiga nú að fara úr föðurhúsum í fyrsta skiftið, — síðan hún mundi til sín, — og fylgj- ast með bóndanum o’ní mannheim. »Vertu ekki kvíðandi, blessað barn- ið mitt«, sagði Alfaðir ástúðlega. »Bóndin þinn er meistaraverk milt, — eða þitt, — og lijálpið þið nú hvort öðru sem bezt«, og hann benti þeim að fara. »Nei, þó«. Hann gaf henni hvita vængi í brúðargjöf, vængi bænarinn- ar — sem mörg mannssálin hefir nú mist, — svo að hún gæti flogið á fund hans ef að hún ætti ósköp bágt. Og svo bandaði hann hendinni, og þau hentu sér o’ní mannheim, settust að meðal mannanna og fóru að búa. En hvað búskapurinn átti illa við hana! Helzt vildi sálin unga, alt af sitja í sólarljósinu og syngja um feg- urð og fögnuð andlegu átthaganna sinna, en bóndinn bað hana vel að lifa. Konurnar væru til þess að gera konuverkin, sagði hann; hreinsa af öll óhreinindi og hugsa um matinn. Já, þetta átti hún að sjálfsögðu að gera. Þau áttu að hjálpast að og vera sem eitt, hafði Alfaðir sagt, og hún fór að reyna að fást við skyldur jarð- lifsins og fylgja fyrirmælum bóndans, eins og hún sá að siður var með- al mannanna. En örðugt var það, að neyða hreinar hendurnar o’ní endem- ið! Henni var svo alt öðruvisi háttað en honum, bóndanum, sem undi sér eins og best í — já, nærri því að segja: í óþverranum, og var svo — já, alt öðruvísi sinnaður en hún; en alveg vildi hann yfir henni ráða, og draga hana með sér o’ní alt, því óað- skiljanleg ættu þau að vera. Fötin hennar, sem í fyrstu voru eins og hvít blómsturblöð, voru nú ekki orð- in annað en leirsleltur, og þaðan af verra. Verst, þegar honum hugkvæmd- ist að fara að gæða þeim á grugg- ugu nautna-gutlinu innanum sora og saur. Þar varð liún svona, og hún horfði hrygg og hugsjúk niður á saurugu klæðin sín, og hún fékk óbeit á bóndanum og yndisfeng hans, en hélt að hún yrði að vera undir hann gefin og öll á hans valdi, af því að hún bar kvennheiti, var kölluð kona hans, því svo stóðu lög til i mannheimi. — En, ó! Vængina sína átti hún þó enn! Og upp á fund Alföðurs flaug hún, í fáum, sterkum sveiflum, og

x

19. júní

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: 19. júní
https://timarit.is/publication/199

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.