Norðri - 04.02.1909, Blaðsíða 3

Norðri - 04.02.1909, Blaðsíða 3
19 NORÐRI. NR. 5 En þessi tilfinning he% ekki verið nógu sterk og almtr.n hjá þjóðinni, og því hefir verksmiðjan orðið að stanza um leið og hún átti að byrja. — En hún verður að komast á stað aftur, mann- anrr s m brotið hafa ísinn, bæj- arii v ia, og síðast en ekki sízt þjóðarinnar vegna og landsins vegna —. En hér eru góð ráð dýr. Mikið á annað hundrað þústmd króua er komið í hús og vélar. Mjög lítið vantar til, að áhöld séu næg ti! þess að yerksmiðiau 'geti starfað af full- um krafti. Geti hún ekki tekið til starfa, er megnið a.f þessu fé tapað með öllu. Fáist starfsfé, er ölltt borgið. Og þetta fé þarf að útvega. Verði það ekki hægt með öðru móti, á bærinn, sýslufélagið og landið að hlaupa undir bagga. Hér getur að sjálfsögðu ekki verið um annað að ræða, en ábyrgð eða for- réttishlutabréf f fyrirtækinu, gegn nægi- legri tryggingu. Hjálpin á að vera falin í lánstransísaukning aðallega, en engum beinum styrk eða gjöfum. Með öðrum orðum, bærinn og land- íð á að hjálpa til að koma fyrirtækinu á stað, þá er því borgið ef stjórn er góð og fyrir því á bærinn og land- ið að geta séð. Eg treysti því, að bæjarstjórnin taki þetta mál til alvarlegrar íhugunar og tel líklegt, að allir góðir borgarar þessa bæjarsjái, að hér er um mikiívægt mál að ræða, er snertir þá alla, annað hvort beint eða óbeint. Þá niðurstöðu, sem bæjarstjórnin kann að komast að, ætti að bera undir al- mennan borgarafund. . Þetta mál ætti ekki að verða að deilu- efni, úr því að jafnvel Norðri og Norð- uriand geta verið á sama máli ,um það. Bœjarmaður. Svar tií M. J. Undir mjðg svo viðeigandi fyrirsögn skrifar Matth. Jochumsson í .síðasta tbl. «Norðra« um trúmáladeiluna á meðal Vestur-íslendinga. Rekst hann líka á trú- boðana hér heima, og býður okkur upp í Surtshelli til sín, þar eð hann ímynd- ar sér, að vér sénm eins hræddir við Ijósið og hann. er sjálfur. Hann veit þó, að eg, fyrir mitt leyti, hefi einlægt verið að keppast við að fá menn tilað ransaka rituinguna og að íáta sem mest Ijós leika á hana og öll trúarmál. Enn hann er svo hræddur„ um, að menn fari að athuga málið með einlægni, að hann sleppir engu tækifæri til þess að iasta rithinguna og þá, sem fara með kenningu hennar, í þeirri von að menn muni ekki taka eftir Ijósinu, sem geislar út frá henni, til að fegra mannfífið, göfga manneðlið og efla mannkostina eins og það hefir alstaðar gert, þar sem það hefir hrifið menn og bent þeim til ' Guðs fyrir Jesúm Krist. Enginn er fær um að dænia um trú- arkenningar nema líf hans sé hreint og mannorð hans óflekkað. Fleiri skilyrði eru til, en þetta er aðalskilyrðið. Því vér höfum ekkert að gera með tómar kenningar, ef að þær hafa ekki góð á- Iirif á lífið, og maðurinn, sem framber kenninguna, á að sýna ágæti hennar í sínu daglega lífi, annars er hann hræsn- ari. M. J. segist ekki skilja Opinberunar- bókina. Það er ekki furðanleet, því þar í stendur skrifað: »Hér n'ður á speki.-* Vér erum nú orðnir vanir við að heyra um þessa «beztu kenuimenn í löndunum< sem eru M. J. samdóma. Það er blekking oían á blekkirtgu. Hver er þessi Dr, james Robertson? Eg hefi ransakað seinustu útgáfuna af »Yearb of the Churches,« (árbók klrhiamn) m, a. æfiágrip 560 af hinum helztu kennimötmum í ölium flokkum, (og líka í nýju guðfræðinni»), en ekki finst i It orð um þenna RobWtso;'. En M. J. gerir hann að einum hiima beztu kennimanna í lðndunum. Um c'eiluna í Vesturhetmi er það að segja, aó maður, sem fær laun sín fyr- ir að kenna lúterskar kreddur, á að kenna þær samvizkusnmlega. Ef hann geiur ekki gert bað, á hann, sem iieiðaiiegur maður, að segja upp starfi sínu. Ef maður hefir ástæðu til þess að trúa, að kenningin, sem hann fer með geti verið náunga hans tii upp- byggingar, °g gefið honum krafí til að sigra freistingar st'nar, þá er honum ó- hætt að kenna þæróháður öllum ílokka- takmörkum; en ekki má hann halda á- fram að lifa í svikum og taka borgun fyrir að kerma það, sem hann ekki kenn- ir, og getur ekki kennt. Loks þarf eg að minnast, með hrygð á ákæruna, í grein M. J. um, að vor kenning um Jesúm Krist, «setji Alföð- urinn bak við tjaldið«. Allir, sem hafa heyrt vora kenningu, munu játa, að þetta sétt ósannindi. M. J, hefir átt kost á að lesa öll ritin, sem eg hefi gefið út og og hefir oftar en einu sinni heyrt mig prédil<a um Krist og því nefni eg það ósannindi, móti betri vitund. Jesús kom einmitt til þess að leiða oss til Föð- ursins. Hann sagði: »Eg leita ekki míns vilja,heldurviljaföðursins,sem'sendimig,» (Jóh, 5. 30), og bað að Faðirinn mundi gera sig dýrðlegan, aðeins til þess «að Sonurinn einnig gerði Föðurinn dýrð- legan« (Jóh. 17. 1). En það höíum vér kent, og mun- um kenna, sem Jesús segir: Hver sem ekki heiðrar Soninn, sá heiðrar ekki Föðttrinn, sem sendi hann.« (Jóh.5. 25). Því að hann vitnar: «Eg og Faðirinn, við erum eitt«, (Jóh. 10. 30).— ARTHUR GOOK. Talsími til Siglufjarðar. Sýslufundur Skagfirðinga hefir nú veitt 2000 þús. kr. tír sýslusjóði til símalinu frá Vatnsleysu út Höfðaströnd til Siglu- fjarðar. Aætlað er að lína þessi muni kosta 30,000 kr. og hefir verið ætlazt tii að héröðin, sem línan á að liggja um, lef>ðu til 10.000 en landssjóður 20,000^ kr. Líklegt má telja að Eyjafjarðarsýsla Nýjar kvöldvökur, mánaöarrit fyrir sögur, kvæði, bókmentir o. fl., heldur áfram að koma út á Akureyri. 1. hefti 3. árg. er komið út og er í því byr- iun á nýustu skáldsögu Jóns Trausta. Skáldsaga þessi kemur öll úí í 3. árg. og verður nálægt 10 arkir að stærð. í þessum árg. • verður og endir á hinni ágætu sögu »Á ferð og flugi«. Er þessi ferðasaga ein hin skemtilegasta saga, ersnarað hefir verið áíslenzku. í öðrum árg. var byrjunin á henni. NÝJAR KVÖLDVÖKUR eru helzta sögutímarit landsins, og sögurnar í þeim verða miklu ódýrari, heldur en ef þær væru sérprentaðar. Sagan »Ben Húr« kostar sérprentuð 3 kr. eníöðrum árgangi Kvöldvaka kostar hún ekki meira en eina krónu, með því að hún er eigi nema í þriðjungi árgangsins. Húsnæði handa 3-4 fjölskyldum til leigu hjá /. Gunnarssyni. VERZLUN Á ODDEYRI KAUPIR NÝTT SMJÖR OG HÆNUEGG MEÐ HÆSTA VERÐI MÓT PEN- ÍNGUM OG VÖRUM. leggi eitthvað af mörkum"þóttt síður sé ástæða til þess nú*en|áður en Ólafsfjarðarlínan var lögð,f því að Siglu- fjarðarlínan mun óefað rýra tekjurnar af þeirri línu. Hreppafélög þau 6, er línan á að liggja um, munu að sjálfsögðu eitthvað til línunnar leggja, einkum Hvanneyrar- hreppur (Siglufjörður), enda er honum mest nauðsyn á línunni. Vonandi er að allir, er hér eiga hlut að máli, sýni þann dugnað að koma þessu þarfamáli í framkvæmd. Áskorun til alþingis. Undirskrifaðir alþingismanna kjósend- ur í Akureyrarbæ, leyfum oss hérmeð, virðingarfylst að skora á hæstvirt al- þingi íslendinga, sem saman á að koma í Reykjavík, þ. 15. febrúar næstkom- and, að samþykkja frumvarp til sam bandslaga milli Danmerkur og íslands, sem væntanlega verður lagt fyrir þing- ið af stjórninni eða miililandanefndar- þingmönnunum, fari það frumvarp í engu skemmra í réttindakröfum Islandi til handa en frumvarpsuppkast millilanda- nefndarinnar, er út kom á næstliðnu vori. Vér lýsum yfir fullu trausti á nú- verandi ráðherra íslands í sambands- málinu, og álítum hann allra núlifandi íslendinga færastan um að útvega landi voru hagfeld sambandslög við Dan- mörku. Akureyri, í janúar 1909. (Nöfn 200 kjósenda) + Guðmundur Scheving Bjarnason, héraðslæknir í Steingrímsfjarðarhéraði, bróðir Páls sýslumanns Bjarnasonar á Sauðárkrók og Brynjólfs bónda í Þver- árdal, dó að heimili sínu í Hólmavík 24. f. m. eftir 2 mán. legu. Hann var fæddur 27. júlí 1861 Helztu æfiatriða hans verður getið síðar hér í blaðinu. »Heimastjórnarfélag Akureyrar« hélt skemtisamkomu 1. fe.br., að vanda, allfjölmenna. Þar flutti skáldið Matthías Jochumsson kvæði það, fyrir minni ráð- herrans, er prentað er á fyrstu síðu hér í blaðinu. Tilefni þess geta menn séð í síðasta blaði Norðra, í ágripi af ræðu Stefáns skólameistara Stefánssonar ir aftan "steininn, en Törres stóð agndofa og reyndi að jafna sig, þótt blóðið væri órótt, og hugur hans væri svo gagntekinn af hinum glæsilegu draumum, að hann kallaði hátt — svo að hinir skyldu heyra það á~ bak við steininn. <Eg býð 50 aura í ferjutoll til stöðvarinnar. Það hljómaði þvílíkur hlátur yfir lágdeyðtt vatnsins, að Törres þóttist aldrei hafa heyrt slíkan, því það var kaupstaðarhlátur, -ertandi, yfirlætislegur og frjálsleg- ur. Og svo var kallað: «Komdu hingað! fram með msnninn með 50 aurana! látum okkur skoða gull- fuglinn.s Tvö rauðleit og gletnisleg andlit gægðust upp til hess að sjá haítn, og Törres vék sér svo til, að hann kom aíiga á þrjá kaupstaðarbúa, sem lágu í grasinti í skjóli við stóra steininn, þeir höfðu með sér. veiðarfæri, og höfðu breitt hvítan dúkámilli sín sem var þakittn flöskum og glösum, með gulum og rauðum drykkjum, smjör íglerskál, fínt kaupstaðarbrauð, opnar blikkdósir og pappírsvafðir hænuungar. — Törres sá þetta alt í einni svipan, án þess að gera sér grein fyrir nokkru öðru en því, að alt þetta hlyti að vera ákaflega dýrt, og honum fanst einhvern veginn, eius og það yrði svo óendanlega lítið úr sér. drei hafði hug til að fara, þegar aðrir fóru í kaup- staðinn; hann sem altaf hafði nurlað saman til kaup- staðarferðarinnar, en hafði aldrei nógu mikið, nú var hann tilbúinn alt í einu, og héldu honum engin bönd. Nú var hann kominn á leið, fótgangandi í síð- degissólskininu, með alla sína aura í smáströngum hingað og þangað á sér, niður eftir veginum ofan að vatninu, sem hann ætlaði að láta ferja sig yfir um á bát, til járnbrautarstöðvanna fyrir handan. Honum var kunnugt um, hvað það kostaði að komast til bæjarins, það var afskaplega mikið. En það var ómögulegt að fara hálfa aðra dagleið fót- gangandi, eins og honum lá á að komast áfram. Hann hafði hugsað sér að ferjutollurinn mundi nema 25 aurum. En þegar hann var kominn svo langt, að hann sá stóra steininn við vatnið, þar sem hann vissi að báturinn mundi liggja, tók hann að brjóta heil- an um það, að Anders eigandi bátsins mundi ef til vildi ekki vera viðstaddur, og þá gæti hann fengið bátinn lánaðan, og ferjað sig sjálfur yfir tim. Það kostaði ekkert, því hingað mundi hann aldrei koma framar. Heimilisfólkið hafði ekki skipt sér tnikið af því, þegar Törres ætlaði að heiman. Hann hafði alt af

x

Norðri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Norðri
https://timarit.is/publication/201

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.