Óðinn - 01.12.1916, Blaðsíða 7

Óðinn - 01.12.1916, Blaðsíða 7
OÐINN 71 Hann Ijest úti' í Lundúnaborg. Hún lagðist og dó af sorg. Og þarna er Loftur og Lilja. Þau lofuðu aldrei að skilja. Hann hrataði' í heitan hver. Hún hljóp út og drekti sjer. (pp.i líimentoso). Æ! — þarna' er hann Árni' og hún Una. Hann ætlaði' að frelsa' hana' úr bruna. í fölskanum fundust ein i faðmlögum þeirra bein. ilíiðhljómar]. [Vofurnar hverfa dansandi út um dyrnar]. (Vivace et scrnnre crescendo). [Samsöngur]. Næturvofur víkja burt. Vakna Ijósin, harpan kætist. Sitjum ekki' í sorg um kyrt. Síðast vel úr öllu rætist. :,: Líðum glöð um lífsins braut. Leið er greið í jarðar skaut :,: Eftirmáli. Jeg kann að vísu íleira, en kveð nú ekki meira í almennings eyra af mínum mörgu bögum undir ljúfum lögum, því — sannast að segja — sælir eru þeir, sem kunna að þegja. Og sá, sem fer í býti, hann er sjaldan talinn verslur G e s t u r. *P Magnús Gíslason skáld er fæddur 29. maí 1881 að Helgadal í Mosfells- sveit. Fluttist þaðan með foreldrum sínum, Gisla Magnússyni og Sigríði Hannesdóttur, austur í Grafning og ólst þar upp hjá þeim. Tvítugur að aldri llutlist Magnús til Reykjavíkur og nam þar Ijósmyndasmíði. Ferðaðist hann síðan talsvert hjer á landi og safnaði myndum, og eigi síður hug- myndum en ljósmyndum. Árið 1903 sigldi hann til Kaupmannahafnar til að fullkomnast í þeirri iðn og sttmdaði hana um skeið, en hefur lagt hana á hílluna siðustu árin. Magnús Gíslason er kvænt- ur Jófríði Guðmundsdóltur af Skarðströnd við Breiðafjörð. Pau eru búsett hjer í Reykjavík og eiga 3 börn á lífi. Snemma fór að brydda á skáldskapargáfu Magn- úsar, og ákafri mentaþrá, og þótti honum ill vistin i heimahúsum hvað mentun snerti og sj'na það Magnús Gíslason. Ijóslega þessar vísur, sem teknar eru úr kvæði, er hann gerði í kringum fermingaraldur: iMenningar og mentastraumar mæða ei fólkiö lijer. Þad dottar alt og dregur ýsur. Drottinn bjálpi nvjer! Jeg er eins og fangi í fjöllum, far á skeri lent. Útlaga frá allri þckking, ekkert mjer er kent. M. G. orkti mikið í æsku og einnig síðan og hefur tiltölulega lítið birst af því enn. Ljóðagerð hans hefur breytst mikið frá því fyrsta eins og lífskjörin. í æskuljóðum hans kennir minna hins þunga heimádeiluanda, sem nú orðið auðkennir svo mjög ljóð hans. Um 18 ára aldur orkti hann hið draumljúfa smákvæði »Nótt«, sem birtist í hinu fyrsta kvæðasafni hans »Morgunbjarma«, prentað 1906. Kvæðið »Nótt« er líklega þjóðkunn- ast af öllum kvæðum Magnúsar og sungið víða bæði innanlands og utan. Fyrsta vísan er svona: Nú rikir kyrö í djúpum dal, þótt dttni foss í gljúfrasal; i hreiðrum fuglar hvíla rótt, þeir hafa boðið: góða nótt.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.