Alþýðublaðið - 30.01.1965, Blaðsíða 15

?
ATHUGASEMDIR ÚTGEF-
ANDA.
SÍÐURNAR, sem þessi foma
og' undarlega gamansaga er rit-
uð á, fundust á hotni djúprar
gjár á hinni miklu norður eyði-
mörk plánetunnar Jarðar.
Lesandinn mun rekast á stutt-
an inngang, skrifaðan af þeim
mönnum, sem fundu handritið’
þar fyrir utan er sagan nákvæm
lega í upprunalegum búningi.
Þegar henni er lokið, tekur við
örstuttur eftirmáli, þar sem skýrt
er frá ástæðunni fyrir því að
við gefum þessa bók út.
INNGANGUR.
Saga þessi hefst á síðara helm
ingi tuttugustu aldar Jarðarinn-
ar. Við vitum ekki nákvæmleg?
hvers vegna þetta tímatal er not
að, þar eð við höfum sannanir
fyrir lífi á Jörðinni löngu fyrir
upphaf þess, en við álítum að
- eftir einhverja ólýsanlega plágu,
hafi þeir sem af komust sam-
þykkt að byrja upp á nýtt i tím
anum. Þetta er sú niðurstaða,
sem við höfum komizt 'að við
rannsóknir á öðrum hnöttum.
Þó að tækni Jarðarbúa hafi á
þessum tíma verið frumstæð á
okkar mælikvarða, hafði þeim þó
tekizt að smíða örsmá kjama-
vopn, þau stærstu þeirra höfðu
aðeins um 100 megatonna
Sprengiafl. En til að vinna þetta
upp, höfðu þeir smíðað því fleiri
sprengjur, að okkar áliti nógu
MMMMMHWMtlMMIMHMtV
SÆNGUR
REST-BEZT-koddar
Endurnýjum gömlu
sængurnar, eigum
dún- og fiðurheld ver.
Seljum æðardúns- og
gæsadúnssængur —
og kodda af ýrasum
stærðum.
DÚN- OG
FIÐURHREINSUN
Vatnsstíg 3. Sírai 18740.
llWWWe
margar til að eyða heiminum
þremur og hálfu sinni. Hvers-
vegna þeir vildu vera færir.um
að eyða honum oftar en einu
sinni, er okkur hulin ráðgáta.
Nokkrum árum áður, höfðu
einföld atomvopn tvívegis verið
notuð til þess að binda enda á
það sem mennirnir á sinn skrítna
og skemmtilega hátt, kölluðu
Heimstyrjöldina síðari. . Siðan
höfðu þau margfaldazt( bæði að
stærð og fjölda. Tvö ráðandi stór
veldi skiptu með sér u.þ.b. 95%
af kjarnorkugetunni, bæði vopn
unum og möguleikum til flutn-
1
inga á þeim. Þau voru ekki vin
veitt hvoru öðru, sem okkui
finnst undkrlegt, vegna þess áí
í grundvallaratriðum bjuggu þau
bæði við svipað hagkerfi.
Bæði þessi stórveldi eyddu
himinháum fjárfúlgum í keppni
um þessi leikföng og jafnvá
enn hærri fúlgum til að dyljf
framfarirnar hvort fyrir öðru
Ein slík áætlun hófst u.þ.b. þret*
án mánuðum áður en saga þess
hefst. Sovézkir vísindamenn of
tæknífræðingar, ásamt miklutr
fjolda sjálfboðaliða hófu verkið
við rætur þokusvelpaðs fjalls &
íshafsauðnum Norður-Síberíu.
Þrátt fyrir ströngustu varúðar
ráðstafanir, síjaðist orðrómur
um þessa framkvæmd út um
heiminn, en hann var af svo
furðulegum og hrylliiegum toga
spunninn, að fólk hvorki gat, né
vildi taka hann alvarlega. Annar
orðrómur þrólátari og ákveðn-
ari hermdi, að til þess að gæta
fullkomnustu leyndar, yrði öll-
um þeim, sem að fcamkvæmd-
inni unnu — útrýmt, svo þeirra
eigið orðalag sé notað.
Á þessum tímum hræddust all
ar þjóðir, og þá ekki sízt stór-
veldin tvö, skyndiárás og gerðu
allar hugsanlegar varúðarráðstaf
anir. Sanit getum við ekki kom-
ist yfir fullar og öruggar sannan
ir fyrir því, að ríkisstjórnir og
þjóðir hafi gert sér að fullu ljós
ar afleiðingar slíkrar árásar. Á
þeim tíma, sem við ræðum hér
um höfðu Bandaríki Norður Ame
ríku tekið upp þá gagnráðstöfun
við hugsanlegri skyndiárás, sem
þeir nefndu „Viðbúnaður í lofti”.
(við höldum okkur við tungutak
þessa tímabils), sem tánaði að
þeir höfðu ævinlega 70 sprengju
þotur á lofti. Þegar áhafnirnar
þreyttust voru þær leystar af af
öðrum samskonar þotum, þannig
að aldrei voru færri en 70 á lofti
tilbúnar til árásar og með full-
fermi af vetnisvopnum.
Þegar sagan hefst hafði helm
ingur þessa viðbúnaðar-loftflota
farið frá Burpleton flugstöðinni
fyrir nokkrum klukkustundum.
Vélarnar tilheyrðu spréngjusveit
„herfræðilegu flugstjórnarinnar"
(SAC). Vélar deildarinnar voru
dreifðar allt sunnan frá Persa-
flóa til Víðáttumikilla ísauðna
Norðurskautssvæðanna.
Aðeins ein landfræðileg stað-
reynd var þeim sameiginleg:
Þær voru allar í u.þ.b. 1300
mílna fjarlægð frá hinum ýmsu
skotmörkum á landsvæði óvin-
anna. Sprengjumagnið var einnig
sameiginlegt. Hver þeirra hafði
innanborðs tvær sprengjur, sam
tals 40 megatonn að sprengiafli.
Þar af leiðandi var farmur hverr
ar sprengjuþotu jafngildi 40
milljón tonna af TNT sprengi-
efni. Taka má fram, að þetta er
fimmtán sinnum meira sprengi-
efni en notað var í seinni heim
styrjöldinni og 2500 sinnum
meira en notað var í árásinni á
Hiroshima.
Ein af sprengjuþotunum, sem
áhöfnin hafði skírt „Holdsveikra-
nýlenduna” var að nálgast Tak-
mörkin. Þegar þangað var komið
myndi hún snúa við og taka
stefnuna heim. Þetta var auð-
vitað ein af þeim varúðarráð-
stöfunum, sem varkárir, en á-
kveðnir menn höfðu fundið upp
til að koma í veg fyrir leiðin-
leg slys.
Áhöfn Holdveikranýlendunnar
var skipuð þrautþjálfuðum og
mjög færum mönnum, sem höfðu
verið sérstaklega valdir úr.
Þetta voru stoltir menn, reiðu-
búnir og fullir sjálfstrausts, en
þó var hver þeirra undir sívax-
andi spennu og taugaálagi. Þetta
voru menn, sem ekki máttu
slappa af, því afslöppun gat ógn-
að heimsfriðnum.
Sagan hefst, þar sem Hold-
veikranýlendan nálgast Takmörk
*n.
HOLDSVEIKRANÝLENDAN.
Fagurfræðilega séð var útlit
flugvélarinnar einkar ánægju-
legt. Aftursveigðir vænglrnir
gáfu hugmynd um mjúkan hraða
örvarinnar, glampandi skrokkur-
inn um birtu og hreinlæti; 8
máttugir hreyflar um afl, full-
kominn hreyfanleika og orrustu
hæfni. Áreynslulaust og eðlilega
lagði Holdveikranýlhndan nærri
700 rnílur að baki á hverri
klukkustund, hæddist að fjar-
lægðunum og stytti hnattflugið
niður í nokkrar klukkustundir.
Mennirnir sex inni í vélinni
hlökkuðu til að snúa aftur við
Takmörkin. Að vísu yrðu þeir
að halda sig á svæðinu stundar
korn í viðbót, en þegar þeir voru
búnir að snúa, var þó það versta
að baki. Þessir menn urðu að
taka á sig erfiði framvarðanna.
Þeir voru trúir og dyggir og
einkunnarorð þeirra: „Friðurinn
er vort fag”.
Innrétting flugvélarinnar var
tiltölulega einföld, miðað við
margbreytni hennar. Fremst
sátu flugstjórinn og aðstoðarflug
maðurinn, þá varnarkerfísforing
in og ratsjár-radíóforinginn
með öll sín flóknu og hugvitsam
legu tæki. Þeir snéru aftur. Aft-
ar og neðar voru svo siglinga-
fræðingurinn og sprengjukastar-
inn, hvor með sín flóknu stjórn-
tæki innan seilingar. Dálítið aft
ar og enn neðar var svo sprengjú
lestin og þar var komið fyrir
tveim vetnissprengjum, hvorri
20 megatonn að sprengjuafli.
Flestar SAC áhafnir gáfu sprengj
unura gælunöfn og krítuðu þau
á sprengjurnar sjálfar. I Holds-
veikranýlendunni höfðu sprengj
SÆNGUR
Endurnýjum gömlu sængurnar.
Seljum dún- og fiðurheld ver.
NÝJA FIDURHREINSUNIN
Hverfisgötu 57A. Síml 16738.
unum vei’ið gefin Kenndy nafn.
Þær hétu „Halló þarna" pg
„Lolita".
í stjórnklefa vélarinnar v^r
flugstjórinn, Kong major, þekk<-
ur meðal áhafnarinnar undlr
nafninu King, að japla á braua-
samloku og fletta letilega í gegh
um nýtt eintak af tímaritinju
„Playboy". Vinstra megin við jjf
irhlaðið mælaborðið var þriskipt
ur rammi með fjölskyldumyn<|-
um. Frá vinstri til hægri: Faðir
Kings, afi hans og langafi, allijr
með viðeigandi giftingargrettu' já
andlitinu og sveipaðir brúðkaups
klæðum fortíðarinnar. King
geispaði og fletti við síðu í Plaý-
boy. Sjálfstýringin hélt vélinni í
beinni stefnu i háloftunum.
Hægra megin við King, sat
G. A. Owens. þekktur undir nafn
inu Ace, og .starði án afláts á
heimskautaloftið framundah,
Þar var ekkert sem vakti áhuga
hans, fremur en nokkuð slíkt
fyrirfannst innan vélarinnar. Af
tveimur þrautleiðingum fyrir-
brigðum tók hann loftið fram-
yfir. Hann nartaði öðru hvoru 1
stórt epli.
H. R. Dietrich liðsforingi, yfir
maður varnarkerfisins, lék sér
að spilastokki. Hann bjó til sam
hangandi harmónikku, sem hann
var óánægðu.r með og reyndi aft-
ur. Síðan bauð hann B. Gold-
berg liðsforingja, yfirmanni rat-
sjár og radíókerfis að draga spil.
Goldberg lyfti brúnum lítil-
lega, en í því hafði hann æft sig
undanfarna sex mánuði og not-
aði það sem mótleik við spila-
göldrum Dietrichs, sem hann
varð að viðurkenna að væru
fjandi sleipir. Hann lét eftir sér
að þiggja eitt spil, en lét sem
hann væri ekki hið minnsta á-
hugsamur um þessa meðhöndlun
plastþynna, hversu sleip sem hún
annars var. Rétt eins grafalvar-
legur á svip og Dietrich, lagði
hann spilið á grúfu á borðið hjá
sér og teygði sig eftir kaffinu
sínu og bókinni. Greinin í „Read
er‘s Digest" var mikilvægari ea
Dietrich og þessir hjánalegu
spilagaldrar hans. Hann saup
ALÞÝÐUBLAÐtÐ - 30. janúar 1965
T -