Dagblaðið Vísir - DV - 08.02.1986, Blaðsíða 3

DV. LAUGARDAGUR 8. FEBRÚAR1986
47
Trúlega kemur seint að því að ís-
lenskur þorramatur slái í gegn í
Frakklandi. En maður á víst aldrei
að segja aldrei.
Mikluverra
enhér!
Frú Thelma Hawkins, sem býr í
smábæ einum í Nebraska í Banda-
ríkjum N-Ameríku, fékk um daginn
póstkort frá vinum sínum sem búa í
sama bæ. Á kortinu stóð að þau (vin-
irnir) hefðu eignast barn.
Ástæða þess að Breiðsíðunefndin
sér ástæðu til að skýra frá þessu á
prenti er sú að barnið, sem tilkynnt
var um á kortinu, er nú 51 árs.
Enginn hjá póstþjónustunni í þess-
um bæ í Nebraska hefur getað skýrt
hvernig á því stendur að kortið var
51 ár á leiðinni á milli húsa.
Há unglingslaun
Þegar Friðrik. krónprins Dana,
verður 18 ára þann 26. maí næstkom-
andi á hann að fá 4,6 milljónir kr. í
árslaun. Paul Schlúter, forsætisráð-
herra Dana, hefur lagt svo til í frum-
varpi.
En daginn sem Friðrik flytur að
heiman og þarf að fara að borga
leiguna sjálfur þá hækka þessi laun
upp í 7 milljónir.
En það er dýrt að búa miðsvæðis í
Köben. Ætli hann fái nema tveggja
herbergja íbúð fyrir árslaunin?
Nema hann geti fengið einhvern
til að skipta við sig - skipta á sví-
tunni sem hann hefur nú í höllinni
og lítilli einstaklingsibúð í bænum.
Kínversk snjólist
Fjórir Kínverjar unnu fyrstu verð-
laun á alþjóðlegu snjólistahátíðinni
í Grindelwald í Sviss.
Kínverjarnir bjuggu til konu sem
sat á hækjum sér í snjónum með
friðardúfu í höndunum.
Vestur-Þjóðverjar fengu önnur
verðlaun fyrir að gera líkan af meg-
inlöndunum fimm í snjóinn.
Itölum hafði dottið í hug að gera
skúlptúr af deyjandi fiðrildi í snjóinn
- og fengu þriðju verðlaun.
Breiðsíðunefndin er þeirrar skoð-
unar að þessi snjólist hljóti að vera
eitthvað fyrir okkur íslendinga að
huga að.
Frægar dósir
seldar
Richard Stanley, sonarsonur Hen-
rys með sama eftirnafn, ætlar að selja
gjafirnar sem afi hans hlaut úr hendi
bresku konungsfjölskyldunnar eftir
að hann fann Livingstone í frum-
skóginum og mælti hin fleygu orð:
„Doktor Livingstone, geri ég ráð
fyrir.“
Gylltar neftóbaksdósir settar dem-
öntum, vindlakassi úr silfri og ótal
medalíur verða meðal þess sem bjóða
áupp.
Ameríkanar geta áreiðanlega
keypt dótið, sagði Richard, - þeir
eiga nóg af peningum og betri að-
gang að bönkum en aðrir menn.
Breytingar til batnaðar
Nú eru alþingismennirnir okkar
aftur farnir að slást við verðbólg-
una með sínu lagi í stað þess að
taka upp þær aðferðir sem Egill á
Borg notaði forðum daga, en hann
drap alltaf fleiri en einn mann í
einu ef hann fór að stunda mann-
dráp á annað borð.
Ef ríkisstjórnin sem nú situr hefði
verið uppi á dögum landnáms-
manna hefði hún hins vegar sjálf-
sagt drepið menn í áföngum og
talið fólki trú um að þegar til lengri
tíma væri litið væri það besta að-
ferðin í þessum efnum.
Einnig munu þingmenn, ef að
vanda lætur, semja nokkur lög sem
hægt verður að dæma menn eftir
þegar þar að kemur en munu á
hinn bóginn ekki vera gjaldgeng í
júróvisjónkeppnina enda engin
þörf á því þar sem dómnefnd hefur
nú þegar fengið mörg hundruð lög
frá fólki úti í bæ sem má ekki láta
nafns síns getið nema í sérstöku
umslagi.
- Er ekki bannað að senda svona
mörg lög í júróvisjónkeppnina?
segi ég við poppsérfræðing heimil-
isins.
Sérfræðingurinn segir mér að
keppnin heiti ekki júróvisjón, sem
sé útlenska, hann hafi lesið það i
blaði um daginn að nú sé búið að
snara þessu á íslensku og heiti
keppnin evróvisjón.
- En verður keppnin ekki dálítið
löng ef við sendum til dæmis tvö
hundruð lög? spyr ég popparann.
- Það á að senda eitt lag, segir
hann og finnst greinilega fávíslega
spurt.
Bara eitt? En ef það er nú ekki
vinningslagið? spyr ég og þykist
hafa nokkuð til míns máls.
- Væri ekki vissara að senda svo
sem eins og tíu úr því að nóg er til
af lögum á annað borð?
- Besta lagið verður auðvitað
valið, segir sérfræðingurinn og slít-
ur samtalinu löngu áður en ég hef
fengið svar við helmingnum af
þeim spurningum sem mér liggur á
hjarta um þetta mál
Breytingar
Þótt ég sé ekki alveg klár á regl-
unum varðandi evróvisjónkeppn-
ina er ég hrifinn af þessu framtaki
sjónvarpsins og raunar fleiru sem
hefur verið gert á þeim bæ frá
áramótum.
Til dæmis er mér sagt að nú snúi
þulirnir sér að myndavélinni með
aðferð sem var fundin upp i Amer-
íku og telja sérfróðir menn í þess-
um efnum að ameríska aðferðin
taki þeirri íslensku fram í öllum
greinum.
Og ekki má gleyma áramótadans-
leiknum í sjónvarpssal sem varð
öllum til ánægju á mínu heimili.
Konan mín sagði að hann væri
alveg milljón og eins og komið
hefur í ljós hafði hún hér um bil
rétt fyrir sér.
En eitt get ég ekki fyrirgefið
sjónvarpinu og það er að skilja
aumingja JR eftir í eldhafinu, ólg-
andi, logandi því að ef viskídrykkja
hans í þáttunum er ekki bara plat
hlýtur hann að vera með eldfimari
mönnum.
Og úr því að ég er farinn að tala
um sjónvarpið get ég ekki látið hjá
líða að koma á framfæri þökkum
til þess frá konunni minni fyrir að
leggja niður beinar útsendingar frá
ensku knattspymunni.
Hún segir að það sé mikil guðs-
blessun að þurfa ekki að hlusta á
hana lengur því að ef eitthvað geti
gert sig vitlausa á annað borð séu
það skrækirnir í aðdáendum lið-
anna.
- Hvernig í ósköpunum farið þið
eiginlega að því að borfa á þessa
vitleysu? var hún vön að segja
BENEDIKT AXELSSON
klukkan fjórtán fjörutíu og fimm á
laugardögum með hneykslun í
rómnum. '
- Það er enginn vandi, svaraði
ég þá. - Maður sest bara í stól og
snýr honum í áttina að sjónvarpinu
og
Aður en ég komst lengra í útskýr-
ingunum á hvernig farið væri að
því að horfa á ensku knattspyrn-
una í beinni útsendingu var konan
mín venjulega komin fram í eldhús
og farin að sinna heimilisstörfun-
um.
Og það brást ekki að hún stillti
árás tvö eins hátt og hægt var því
að hún vissi að ég þoli ekki einu
sinni þá tónlist sem spiluð er þar
þótt það sé slökkt á útvarpinu.
Þannig náði hún að hefna sín á
ensku knattspymunni en verður
jafnframt að bíta í það súra epli
að sitja uppi msð mig eins og ég er.
Kveðja
Ben. Áx.

MéR Fitfr/ST B£5T AÐ
' " Le"<ii A err;R.
Sparðatmingur
Um jólin leit dagsins ljós í fyrsta
sinn á íslandi algerlega ný týpa af
óþolandi fólki. Það er fólk, sem er
algerlega ósigrandi í Trivial Pursu-
it, hinum vinsæla leik sem auðvitað
ætti að heita Sparðatíningur á ís-
lensku.
Það var á jóladag sem fyrsti full-
trúi þessarar undirtegundar íslend-
inga hallaði sér aftur, lygndi aftur
augunum og svaraði spurningunni
um það hver hefði orðið fyrsti fs-
landsmeistari í skautahlaupi árið
1906 á þá leið að þetta væri nú
alltof létt. „Hins vegar hefði verið
gaman að þessu hefðu þeir spurt
hver varð þriðji," sagði maðurinn
og brosti tilgerðarlega, meðan
aðrir þeir sem sátu við borðið
krepptu hnefana undir borðrönd-
inni.
Það var seinna sama dag sem
miðaldra kona í vesturbænum rak
upp dýrslegt siguröskur þegar hún
lenti á villunni með þá Waldheim,
U Thant, og Cuellar, og gat þannig
hætt þátttöku í spili, sem hún var
að tapa. Það kom manninum henn-
ar ekkert á óvart að hún tæki því
illa að tapa, en tengdasonur þeirra
hjóna varð ótrúlega óttasleginn og
feilaði á spurningunni sem hann
fékk næst en það var spumingin
um það hver hefði tekið ljósmynd-
ina af Hillary á tindi Everest. Og
tengdasyninum batnaði ekki
taugaveiklunin þegar hann heyrði
andstyggilegt tístið í tengdamúttu
sem dró enn frekar athygli að sér
með því að þykjast troða borð-
dúknum upp í sig í vonlausri til-
raun til að kæfa hláturinn.
Það kom fljótlega í ljós að óþol-
andi spilarar í Sparðatíningi skipt-
ast í tvo hópa. Annars vegar eru
þeir sem vita allt og finnst allar
spurningamar of léttar. Hins vegar
em þeir sem vita alltaf svarið við
spurningum sem aðrir fá og iða þá
á stólnum og bera sig aumlega en
geta aldrei svarað þeim spuming-
um sem þeir fá sjálfir.
Mönnum kann sumum hverjum
að finnast það óheiðarlegt og jafn-
vel illa gert, en engu að síður er
það staðreynd, að hinir minni
máttar í Sparðatíningi, hafa gripið
til sinna ráða til þess að bregða
fæti fyrir ofurmennin óþolandi. f
upphafi reyndu menn að gera það
með því einfalda ráði að gefa þeim
rangt fyrir þótt þeir svöruðu rétt.
En þessi leið reyndist auðvitað
ófær nema fyrir allra ósvífnustu
menn. Það þarf t.d. óvenjulega
kaldrifjaðan og ófyrirleitinn lyg-
ara til þess að halda því fram statt
og stöðugt að Per Álbin Hanson
hafi verið forsætisráðherra Bret-
Hyldýpið
Olafur B. Guðnason
lands, Frakklands, eða ftalíu, en
aldrei Svíþjóðar. Ég horfði þó á
mann nokkurn gera einmitt þetta.
Þegar ofurmennið heimtaði að fá
að sjá spjaldið át spyrjandinn sönn-
unargagnið umsvifalaust og vísaði
manninum úr keppni.
Það rann fljótlega upp fyrir
mönnum að betra væri að semja
nýjar spurningar en að reyna að
ljúga til um svörin. Einn ágætur
maður hefur t.d. lengi mátað ofur-
menni þau sem spilað hafa gegn
honum, með því að spyrja hver sé
meðalúrkoma í Timbúktú á árs-
grundvelli (þegar hann er spurður
hvort hann eigi við meðalársúr-
komu, svarar hann ákveðinn og
sterkur á svip að hann eigi við
meðalúrkomu á ársgrundvelli.)
Um daginn lá við að hann yrði
mátaður þegar andstæðingur hans
kastaði fram tölunni 21 mm á ári.
Spyrjandinn sagði svarið rangt því
meðalúrkoman væri reyndar 59
mmáári.
- Nú þeir nota tölumar frá
1930-1960, hvernig á maður að vara
sig á því? svaraði andstæðingurinn
þá og var svekktur.
Sjálfur nota ég gjama þessa
spurningu:
- Hvað hét faðir Gísla Súrssonar.