Dagblaðið Vísir - DV - 22.07.1989, Side 11

LAUGARDAGUR 22. JÚLÍ 1989.
11
Á stundum fékk Hildur Hauksdéttir, förðunarmeistarinn, vart frið til að halda
áfram vinnu sinni. Atli lifði sig svo vel inn í nýja hlutverkið að viðstaddir lág’u
í krampa af hlátri. Hér lætur hann einn flakka.
„Er hægt að gera hana garnla?" Það virðist flest hægt i þessum efnum.
Hér er verið að setja lag af hrukkumyndandi efni yfir andlit Unnar og það
þurrkað á. Hún er strax farin að láta á sjá og verkið rétt að byrja.
Þegar Unnur tók til við að „rífa af
sér gamla andlitið“ þá mætti Atli á
staðinn; frekar dapur eftir að hafa
horft á félaga sína í Val tapa leik á
móti KR. En hann var tilbúinn að
verða gamall fyrir alvöru því eins
og hann sagði sjálfur þá væri hann
nú alltaf kallaður „gamh“ af strák-
unum sem spila með honum í Val.
lifði sigvel
inn í hlutverkið
„Nú fyrst verður þetta réttnefni
sagði Atii og var hinn spenntasti. „Ég
sé mig nú alveg í anda sem gamlan
karl, keyrandi um á sportbíl og elt-
andi ungu stelpurnar."
Og hann lifði sig vel inn í nýja hlut-
verkið, svo vel að á köflum átti Hild-
ur í erfiðleikum með að halda áfram
störfum. En það reyndist erfiðara að
koma hrukkum fyrir í andhtinu á
Atla en á Unni. Þar sem húð Unnar
er mun mýkri er þægilegra að
strekkja á henni og búa th hrukkur.
Ath var auðvitað hæstánægður með
þá uppgötvim að hrukkur ættu í erf-
iðleikum með að festast í andhtinu á
honum. Unnur var að vísu farin þeg-
ar hér var komið sögu en þar sem
Ath hafði séð hana „áttræða" og gert
kannski smágrín þá sagði hún hon-
um bara að bíða og hta á sjáifan sig
í spegh á eftir.
„Unnur ætti að vita af þessu,“ sagði
Ath.
Hrukkumar
komu
En með þolinmæðinni komu
hrukkurnar og Ath tók að eldast
snögglega. Enda fór hann að fá í bak-
ið og var allur farinn að skekkjast.
Þá var hárið eftir.
„Það þarf nú ekki að úða miklu í
hárið, er þaö nokkuð?“ sagði hann
og benti á gráu hárin sem eru farin
að láta sjá sig í vöngunum.
En það var ekki nóg og því var
hárið gert vel grátt. Hvorki pípan né
vasaklúturinn mátti missa sig. Pípan
var tottuð af snilld og Ath virtist
kunna þá hst að snýta sér eins og
áttræður, ef ekki níræður.
„Verst að Unnur er farin heim, það
hefði verið rosalegt að bregða sér á
ball á Hrafnistu," sagði Ath, „við
hefðum örugglega slegið í gegn.“
-RóG.
„Nefið er ónýtt," sagði Hildur og þá var ekkert annað að gera en að „taka það af“ og búa til nýtt, hrukkótt nef.