Alþýðublaðið - 15.02.1968, Side 5

í kvölda spilakeppni Alþýðuflokksfélaganna í Hafnarfirði
heldur áfram í Alþýðuhúsinu, fimmtudagskvöld kl. 20.30
stundvíslega.
FÉLAGSVIST
ÁVARP: Jón H. Guðmundsson, skólastjóri flytur
KAFFIVEITINGAR
SKEMMTIATRIÐI
Munið hin vinsælu spilakvöld Alþýðuflokksfélaganna í
Hafnarfirði — Pantið sætamiða í síma 50499.
Öllum er heimill aðgangur meðan húsrúm leyfir.
SJPILANEFNDIN
OKUMEHN
Látið stilla í tíma.
Hjólastillingar
Móíorstillingar
Ljósastillingar
Fljót og örugg þjón-
usta.
BÍLÁSKOÐUN a
SIILLING
Skúlagötu 32
Sími 13-100.

Trúfófunar-
Sendum gegn póstkröfu.
Fljót afgreiðsla.
Guðm.
Þorsteinsson
gullsmiður,
Bankastræti 12.
Þrælar sjálfvirkninnar?
ÞÓ AÐ starf mannanna, sem sjást sitja aðger'ðarlausir á þessari mynd, virðist eins einfalt o%
það lítur út fyrir að verða við fyrstu sýn er ekki öll sagan sögð. Þeir stjórna eða réttara sagt líta
eftir framleiðslu og vélstjórn í sykurverksmiðju í Suður-Þýzkalandi, en þar er öll verksmiðjan
sjálfvirk. Allt eftirlit fer fram í einum sal og hér eru mennirnir í rauninni að líta eftir vél-
um, sem stjórna. Til þess þarf mikla og vakmdi athyglisgáfu.
LEIKHUS
Með bófum og dækjum
Herranótt 1968 :
BETLARAÓPERAN
eftir John Gay
Þýðandi texta: Sverrir
Hólmarsson
Þýðandi söngva: Böðvar
Guðmundsson
Tónlist: Atli Heimir
Sveinsson
Leikstjóri: Erlingur
Gíslason
Herranótt er jafnan skemmti-
Ieg, og sé rétt á haldið er hún
einnig ómissandi þáttur í leik-
listarlífi höfuðstaðarins. Ómiss-
andi vegna þess að Herranótt er
eini reglulegi vettvangur klass-
ískra gleðileikja á íslenzku. Auk
gildis síns fyrir nemendur sjálfa
sem taka þátt í leiknum gefur
hún leikhúsgestum færi að kynn-
ast lauslega leikjum og leik-
list sem annars væru íatíð á
íslenzku sviði. Og dæmin sanna
að einatt koma fyrsta sinni fram
á Herranótt leikarar sem síðan
eiga eftir að láta að sér kveða
„í alvöru” á sviðinu.
í ár hefur vel tekizt að velja
viðfangsefnið. iVÍergjaðir gam-
anleikir 18du aldar eru enn fá-
tíðari á íslenzku leiksviði en
réttbornar klassískar kómedíur
þótt þeir kunni margir hverjir
að vera enn betur við smekk
nútíðarmanna. Og Betlaraóper-
an eftir John Gay er skemmti-
Hafnarfjörður
Hafnarfjörður
pilakvöld
legt verk í sjálfri sér og á sér
fræga sögu síðan; hún er efni-
viðurinn sem Bert Brecht vann
upp úr Túskildingsóperu sinni
sem allir kannast við. Það sann-
ast enn sem fyrr að meðan
Menntaskólinn velur sér við-
fangsefni af þessu tagi, og af
meiru en nógu er að taka, er
Herranótt hans hin þarflegasta
viðbót við aðrar Ieiksýningar í
bænum. En augljóslega mætti
skólinn ennfremur sinna hin-
um elztu íslenzku leikritum,
sem einmitt voru samin handa
skólapiltum í upphafi, leikritum
Sigurðar Pétui-ssonar, Matthías-
ar Jochumssonar, Indriða Ein-
arssonar......
A Herranótt í ár kemur ckki
fram neinn einn leikari sem sker
sig úr hópnum, eins og stund-
um ber við, vegna augljósra
hæfileika umfrarn félaga sína;
enginn „stjörnuleikur” vei’ður
til að lyfta sýningunni heldur
er hún komin undir samanlögð-
lun kröftum leikendanna. Þeir
eru að vísu misjafnir, enda er
hópurinn stór, 27 leikendur í
sýningunni. En í sýningum sem
þessum njóta leikendur sín ein-
att bezt í ærslafengnustu, fjöl-
mennustu atriðunum; og má
rifja upp marga glaða sfund af
því tagi frá því Herranótt var í
Iðnó. Á sviði Þjóðleikhússins
eiga hinir ungu leikendur erf-
iðara uppdráttar eins og von-
legt er, hvort heldur hver fyrir
sig eða allir í hóp; það er ill
nauðsyn, komin til af fjölmenni
skólans, að leika Herranótt í
Þjóðleikhúsinu. En ekki varð
ýkja mikið gaman að hófum
Macheaths kapteins eða skyndi-
konum hans, sjö í hvorum flokk,
í sýningunni, og hefðu þeir án
efa notið sín betur á þrengra
sviði. Erlingur Gíslason leik-
stjóri hefur að vonum lagt mest
upp úr framsögn leikenda, að
textinn kæmist nokkurn veginn
til skila, og óþvingaðri fram-
komu; tekst það furðuvel, en
oft verður tómlegt kringum
leikendur á sviðinu þegar slepp-
ir ólátum bófa og skyndikvenna.
I stærri hlutverkum eru fjórir
piltar, fjórar stúlkur: Hilmar
Hansen, Grímur Þór Valdimars-
son, Guðmundur Einarsson og
Stefón Thors; Sjöfn Magnúsdótt-
ir, Aðalbjörg Jakobsdóttir, Sig-
ríður Egilsdóttir og Guðrún
Pétursdóttir; og virðast piltarnir
öllu meiri fyrir sér. Guðmund-
ur er knálegur og skemmtinn
Macheath kapteinn, og Hilmar
leikur Peachum svikahrapn af
töluverðri spaugvísi. í kvenna-
flokknum hafði ég mest gaman
af Aðalbjörgu, frísklegri stúlku,
og fór hún mjög spaugilega með
fyrsta brag sinn í leiknum „Að
bíða bana.” »
Tónlistina í leiknum hefur
Atli Heimir Sveinsson tekið sam-
an, útsett og æft; en hún er
sumpart flutt af hljóðfæraleik-
urum, sumpart af segulbandi.
Hefur Atli haft aðdrætti ví&s
vegar, og kennir furðu fjöl-
breytU'a grasa í þeim samtíning
hvað sem heildarblæ líður; en
flutningurinn er að vísu býsna
misjafn og fer ekki allténd sam-
an söngur og hljóðfærasláttur.
Söngvana hefur Böðvar Guð-
mundsson þýtt, og eru þeir að
vísu ekki beysinn kveðskapur á
prenti, en njóta sín allvel í
flutningi, þeir sem bezt takas't.
Hefði ekki verið ráð að ein-
skorða tónlistina við dægurlög,
bítlamúsik og þvílíkt? Þýðirig
textans er eftir Sverri Hólmars-
son og heyrðist mér það vera
munntamt verk. —■ Leiktjöld
hefur Ingólfur Margeirsson gerit,
en hann leikur einnig í sýning-
unni, einfalt og prýðilega snot-
urt verk. En af leikendum er
einnig vert að nefna Davíð
Oddsson og Hrafn Gunnlaugs-
son, betlara og leikara, sern
kynna leikinn í—upphafi óg
gegna síðan eins konar kór híut-
verki í sýningunni; koma þeir
báðir vel fyrir á sviðinu, ekki
sízt Davíð í hlutverki höfundar-
ins sjálfs. — Herranótt var að
vanda prýðisvel t^kið. — Ó.J.
15. febrúar 1968 - ALÞÝÐUBLAÐIÐ 5