Dagur - 01.04.1986, Side 9

1. apríl 1986 - DAGUR - 9
Nú fer í hönd tími vors og
væntinga. Ymsir vorboðar fara
þá á kreik að venju. í þeim
hópi eru oft taldir knattspyrnu-
mennirnir okkar sem nú búa
sig í óða önn undir átök
sumarsins. Flest lið hafa nú
þegar leikið nokkra æfinga-
leiki og það styttist óðum í
aðalátökin, sjálft íslandsmót-
ið. Víst er að margir bíða með
óþreyju eftir fyrstu kapp-
leikjunum og hlakka til að
fylgjast með sínum liðum.
Ýmsar breytingar verða oft á
liðunum frá ári til árs, nýliðar
bætast í hópinn og þeir gömlu
tínast úr. íslenskir knattspyrnu-
menn leggja margir hverjir ungir
skóna á hilluna og fæstir halda
þeir áfram keppni eftir að þrítugs-
aldri er náð. Þó eru nokkrir sem
halda áfram fram yfir þann aldur
og virðast óslítandi að eltast við
tuðruna. Einn af þessum mönn-
um hefur nú verið ráðinn þjálfari
þriðju deildar liðs Tindastóls á
Sauðárkróki, Eiríkur Þorsteins-
son fyrrum leikmaður með Vík-
ingi og landsliðinu.
Eiríkur sem nú er 35 ára, vakti
fyrst athygli með Víkingsliðinu
árið 1969. Á þessum árum var
venja í lok Reykjavíkurmóts, að
háð var bæjakeppni milli Reykja-
víkur og Akraness. Reykjavíkur-
úrvalið var þá yfirleitt skipað
leikmönnum úr stóru félögunum,
sem þá voru KR, Fram og Valur.
Leikmenn úr litlu félögunum,
Víkingi og Þrótti sem komust í
þessi lið voru teljandi á fingrum
annarrar handar. Einn af þessum
fáu var Eiríkur Þorsteinsson sem
þótti sjálfsagður í liðið á þessu
tímabili.
Eiríkur hefur undanfarin ár
dvalið í Svíþjóð og leikið með
annarrar deildar liðinu frá
Grimsás, sem er þúsund manna
bær skammt frá Gautaborg. Hef-
ur hann í tvígang verið kjörinn
leikmaður ársins hjá félaginu,
síðast á seinasta keppnistímabili.
Þegar Árni Stefánsson síðasti
þjálfari Tindastóls dvaldi í Sví-
þjóð var góður kunningsskapur
milli hans og Eiríks. Þessi tengsl
þeirra urðu til þess að forráða-
mönnum Tindastóls barst vitn-
eskja um að Eiríkur hefði hug á
að koma heim og fást við þjálfun
hér á landi. Þannig rak Eirík á
fjörur Sauðkrækinga og er vonast
til að þar hafi verið um góðan
hvalreka að ræða.
Skrásetjari Dags á Sauðár-
króki leit inn hjá hinum nýráðna
þjálfara um daginn, í þeim til-
gangi að eiga við hann stutt spjall
um það sem á daga hans hefur
drifið í fótboltanum og væntan-
lega veru hans hér á Króknum.
Þegar mig bar að garði, stóð Ei-
ríkur í stórþvotti, þar sem kona
hans kemur ekki til landsins með
synina tvo fyrr en skólum er
lokið. „Maður verður að bjarga
sér það þýðir ekkert annað,“
sagði hann og bauðst til að hella
upp á könnuna. Enski boltinn
rúllaði á skjánum og við horfðum
og spjölluðum í rólegheitum,
áður en við hófum formlegt
spjall. Eftir nokkra stund lét ég
svo fyrstu spurninguna vaða.
- Hvernig er þinn
knattspyrnuferill?
„Ég byrjaði í Þrótti þegar ég
var lítill strákur, en fór síðan í
KR og var þar til tólf ára aldurs.
Þá fluttu foreldrar mínir í Bú-
staðahverfi og ég gekk í Víking.
Ég lék með Víkingi upp yngri
flokkana sem voru mjög sterkir á
þessum árum. Árið 1969 lék ég
minn fyrsta meistaraflokksleik,
en við unnum aðra deildina það
ár. Gengið var mjög misjafnt hjá
Víkingsliðinu á þessu tímabili og
við flæktumst milli deilda. Við
duttum niður strax næsta ár, en
unnum okkur aftur upp árið eftir
’71. við urðum einnig bikar-
meistarar það ár og erum eina
annarrar deildar liðið sem hefur
leikið það eftir. Og aftur duttum
við niður, en strax upp aftur ’73
og síðan hefur Víkingsliðið verið
í fyrstu deild, þar til það féll í
fyrra. Árið 1974 komst ég í lands-
liðið og lék þrjá landsleiki. Gegn
Finnum hér heima 2-2, gegn
Dönum úti 2-3 og síðan 1-1
leikinn fræga i Magdegburg gegn
A.-Þjóðverjum í Evrópukeppni
landsliða. Ég var síðan fyrirliði
Víkingsliðsins 1975, en meiddist
illa í fyrsta leik íslandsmótsins í
Vestmannaeyjum og var ekkert
meira með það sumar. Hafa þessi
meiðsli sjálfsagt orðið til þess að
mínir landsleikir urðu ekki fleiri.
Ég hóf síðan leik að nýju með
Víkingsliðinu næsta vor og lék
einnig með þeim árið eftir '11.
En síðan hélt ég til Grimsás í
Svíþjóð og hef leikið með þeim
síðan. Liðið er mjög þekkt í
Svíþjóð, vegna þess að það þykir
frábært að lið frá svona litlum
stað nái að halda sér í annarri
deild, en að vísu féll það á síðasta
keppnistímabili. Leikmenn liðs-
ins eru úr bænum, en einnig nær-
liggjandi þorpum og koma sumir
úr 60 km fjarlægð. Allt atvinnulíf
í Grimsás byggist á geysistórri
verksmiöju sem framleiðir raf-
magnskapla fyrir allan heiminn
og styður hún félagið gífurlega
mikið. Andinn í félaginu þykir
mjög góður og þetta hefur verið
mjög skemmtilegur tími. Ég hef
lært mjög mikið í sambandi við
knattspyrnuna sjálfa og þjálfun
þarna úti.“
- Varstu ekki aðstoðarþjálfari
hjá félaginu?
„Jú, á síðasta ári ætlaði ég að
hætta að spila og var þá gerður að
aðstoðarþjálfara hjá félaginu. En
þegar ég hafði spilað þrjá leiki
með varaliðinu var ég kominn í
aðalliðið aftur, sem var alls ekki
ætlunin og lék ég með allt síðasta
keppnistímabil.
Við fjölskyldan höfum undan-
farið verið að hugsa um að koma
heim og svo gafst mér þetta tæki-
færi að koma hingað að þjálfa,
sem verður mjög gaman að glíma
við.“
- Eiríkur Þorsteinsson, nýráðinn
þjálfari Tindastóls tekinn tali
- Fannstu ekki til heimþrár
fyrst eftir að þú komst út?
„Nei, það var svo mikið að ger-
ast í kringum fótboltann að ég
fann aldrei til þess og kunni strax
vel við mig. Það segja margir að
Svíar séu montnir og leiðinlegir,
en ég held að þeir séu ósköp líkir
okkur íslendingum. Kannski
bara svolítið lengur verið að
kynnast þeim.“
- Finnst þér vera mikill munur
að leika knattspyrnu í Svíþjóð og
hér á landi?
„Það er auðvitað aðstöðumun-
urinn, sem er mikill. Grasvellirn-
ir eru mjög góðir og það er æft og
leikið á grasi, frá því yfirleitt í
apríl og þar til keppnistímabilinu
lýkur um miðjan október. Liðin
hefja æfingar strax í byrjun
janúar og æfa 3-4 sinnum í viku
allt til loka keppnistímabils. Síð-
an er haldið áfranr að mæta og
leika sér fram í miðjan desem-
ber. Þannig að menn eru í bolt-
anum megnið af árinu og fara
aldrei mikið niður í þreki og
tækni. Hér á landi myndast of
stór eyða yfir veturinn. Mér
finnst sænsku leikmennirnir
leiknari en þeir íslensku, en land-
inn er duglegri. Ég sá þrjá leiki
með Víkingi sl. sumar og þá virt-
ist mér tæknin hjá yngri strákun-
um hafa batnað og eflaust á
gervigrasvöllurinn mikinn þátt í
því. Eftir þessum leikjum að
dæma er ekki dekkað eins stíft
hér og í Svíþjóð. Þar er spilað
nánast maður á mann og finnst
mörgum það leiðinlegri fótbolti.
Þessi stífa dekking gerir aðstæður
miklu þrengri inni á vellinum og
leikurinn verður ekki eins opinn
fyrir bragðið. Þetta finnst mér
vera helsti munurinn."
- En snúum okkur nú að árinu
sem þú varst með landsliðinu
1974. Hvernig var að leika með
landsliðinu og hvernig kunnirðu
við Tony Knapp?
„Það var gaman. Það er alltaf
gaman að leika fyrir land sitt.
Hópurinn var sérstaklega sam-
stilltur eins og hann er sjálfsagt
líka núna. í liðinu á þessum tíma
voru t.d. Marteinn, Búbbi, Ás-
geir Elfasson, Ásgeir Sigurvins-
son o.fl. En því miður varð ég
fyrir þessum meiðslum sem urðu
sjálfsagt til þess að ég komst
aldrei í landsliðið aftur. Tony
Knapp líkaði mér vel við að
mörgu leyti. Hann var ákveðinn
og harður, en gat verið grimmur
og á rnóti mönnum. En ég held
að oftast hafi hann vitað hvað
hann var að gera. Kannski sem
þjálfari var hann ekkert sérstak-
ur, en mjög góður sálfræðilegur
uppbyggjari, að byggja upp
sjálfstraust og peppa menn upp
fyrir leiki. Aftur á móti finnst
mér mjög einkennilegt það sem
ég hef heyrt, að hann hafi búið í
öðru landi meðan hann var lands-
liðsþjálfari hér síðast. Það finnst
mér mjög einkennilegt fyrir-
komulag og held það hljóti að
hafa verið hægt að fá góðan
mann búsettan hér á landi."
- Að síðustu Eiríkur hvernig
líst þér á það sem framundan er
hjá þér hér á Króknum?
* „Mér líst vel á aðstæður hérna,
þó malarvöllurinn mætti vera
betri. Auðvitað á Sauðárkrókur
svona stór bær með slíka
aðstöðu, að vinna sig upp í aðra
deild og halda sig þar. Ég vona
að strákarnir setji ákveðna stefnu
á það. Ég er nú ekki búinn að sjá
alla strákana ennþá, margir eru
enn í körfuboltanum og aðrir í
skóla að heiman. En þá sem ég
hef séð, líst mér mjög vel á
marga hverja. Nú, ég þekki sem
sagt strákana lítið enn sem komið
er, en það verður mitt verkefni
að finna sterkasta liðið út úr þeim
hópi sem æfir með í sumar. Svo
þekki ég ekki hin liðin í þriðju
deildinni og verð að reyna að
stunda einhverjar njósnir áður en
mótið hefst. Að síðustu vona ég
að strákarnir mæti vel á æfingar,
taki vel á og standi saman í bar-
áttunni sem framundan er. Öðru-
vísi nær liðið ekki settu marki.“
-þá