Þjóðviljinn - 11.12.1943, Blaðsíða 7

Þjóðviljinn - 11.12.1943, Blaðsíða 7
Laugardagur 11. desember 1!>43 ÞJÓÐVILJINN N^tww^^MMtfl^M^wi^Mti^rf^^ii^Mrf^^MtMW^^iiii *0m0kt0m 4*0*m0*m0mm*)t0!*í*w*&ia&i RISINN, SEM EKKI KUNNI AÐ LESA (Lauslega þýtt). Einu sinni var risi, sem bjó aleinn inni í háu fjalli. Það var þéttur skógur kringum f jallið á alla vegu. Ris- anum leiddist ákaflega, því að hann hafði engin tröll til að tala við. Það vantaði ekki tröll á þessum slóðum hér áður fyrr. Þá bjuggu þau í hæðum og hólum allstaðar í kring, en tröllakóngurinn bjó sjálfur í fjallinu og stjórnaði öllu- Það ríkti friður og farsæld meðal tröllanna og þau höfðu nbg að bíta og brenna. En svo komu menn og settust að í nágrenninu. Þeir voru svo hávaðasamir, að tröllin fóru að verða tauga- veikluð og þoldu ekki þessi læti til lengdar. Þau fluttu búferlum, hvert á fætur Öðru, og settust að í rólegri lands hluta. Tröllakóngurinn var þolinmóðastur. En seinast flutti hann, eins og allir aðrir, og hafði með sér konu sína og börn. Hann fór með mest öll auðæfi sín, en þó urðu eftir fáeinir pokar af gulli. Hann hafði svo mikið að flytja. Verra var það, að hann flýtti sér svo mikið, að hann gleymdi galdrabókinni sinni. En verst af öllu þótti hon- um þó, að hann gleymdi einum krakkanum. Annríkið og óðagotið var svo mikið, þegar hann fór. Krakkinn hafði sofið úti í horni og enginn tók eftir honum. • Þegar tröllakóngurinn loksins sá, að einn krakkann vantaði, var hann kominn svo langt, að vont var að snúa við. Hann sagði þá við sjálfan sig, að hann ætti mörg börn samt og hélt áfram. J^^ÞETTA ELÍogRÓAR * SAGA EFTIR NORSHÍU SKÁLDKONUNA NINI ROLL A N K E R. UR SKARÐSÁRANNÁL 1616 Það bar til vestur í Gufu- dal, að þrír menn þar deyöu í bólu og sýndust vera á ferli og sáust almennilega. Þao voru tvær konur og höíöa þær heitast hvr»~ viö aðra. Þriöji var einn ungur maöu;'. sem hét Steindór. Hann hafði haft leik og glens við stúlku eina þar þá lifði. Aö henni sótti hann. Allir þessir spilltu verki og vefnaði með skrækjum og skellum og ýmislegum iátum, stóðu að messu og lestri bæði úti og inni. Það tíðkaðist á fimmtándu öld, að hver hefðarkona þótt ist því betur klædd sem hún bar lengri kjólslóöa. En em- hvers staðar varð samkeppn- in aö ná hámarki. í Saxlandi skárust yfirvöldin í leikinn og leyfðu engri konu aö draga lengri slóöa en tvær álnir. VjSár í Evrópu létu löggjaf- arriír þetta mál til sín taka. í borg einni í Italíu var til frekari leiðbeiningar reist á aðaltorginu standmynd af konu. Bar myndastyttan slóða af þeirri lengd, sem lög mæltu fyrir. * Þess eru mörg dæmi frá miðöldunum, að auðmenn hafi kunnað sér lítt hóf í klæðaburði. Það er- sagt, aö þegar Karl djarfi, • hertogi frá Burgund, fór til fundar viö Friðrik keisara í Prier, hafi hann haft átta þúsund manna fylgdarlið, og bar hver stríösmaður silkikápu utan yfir herklæðunum. Þess er og getiö um hertogann sjálfan að hann hafi flutt með sér hundraö gullsaumaðar skykkj ur til bardagans við Granson. * Þegar Katrín II. var við- stödd hersýningu, er klæðn- aði hennar lýst þannig: Hún reiö arabiskum hesti. Beizlið var skreytt smarögðum og rúbínsteinum. Söðuláklæðið var alsett gimsteihum. Reiö- föt drottningar voru perlu- skreytt. Hún hafði rauöa slæöu á herðum, og var hún næld saman með stjörnu, gerðri úr demöntum. mat og vín. Hún lagði af staö á undan honum og hjálpaói þernunni til að bera á borð. Þernan var syfjuð. Þær komu hvor á eftir annari eftir þröngum ganginum og inn í borðsalinn með rétti og vín. Hjónin settust til borös. „Skál fyrir framtíð okkar", sagði Elí og lyfti glasi sínu. Framtíðin var svo voldug og svo nálæg, að varla var hægt að láta hugann ná út yfir hana. Hann átti að fá um fangsmikið starf, vísindastyrk frá Ameríku — því ekki það? Qg svo yrði hann doktor einn góðan veðurdag. Hann var áuðvitað oröinn æði gamall j — fljótt á litið. En ungur var | hann samt, hugsaði Elí. Og 1 þegar Litli er kominn á legg, verður gaman að fara til Par- ísar! Öll þrjú, og búa á Mort- marte. Sjá aftur fornar stöðv- ar! Róar Liegaard hallaði sér aftur á bak í stólnum. „Mér Mefur fundizt þessa daga, að ekkert vont get' gert mér mein framar".. Hann klökknaði en hló til að leyna því. Elí tæmdi glasið og hugs- aði með sér: Það er ekkert illt í aðsigi. Þegar við komum heim, bíöa Ingrid og Sverre á bryggjunni — og allt hitt var bara vondur draumur og hug- arburður. --------En Ingrid var ekki. á bryggjunni. Aftur á móti voru ýmsir aörir mættir: Pryser yf- irlæknir, lögreglustjórinn og Sturland kaupmaður. Þeir sögöust vera komnir til að óska Liegaard til hamingju Hann hafði gert garðinn fræg an, sagði Sturland. Albrecht konsúll mætti líka. Hann hafði, sem sjúklingur, ekki brugöizt Liegaard og hann gerði það ekki heldur sem vinur. Albrecht konsúll lét ekki hrekja sig af hólmi með títuprjónum. Hann leit svo á, að nóg böl væri það fyrir Lie- gaard lækni, að vera giftur kvenskassi, þó að vinir hans yfirgæfu hann ekki. Þess vegna beið Albrecht konsúll á bryggjunni til aö fagna Liegaard. Sverre reyndi að halda jafn vægi á festarstólpa á bryggj- unni. Hann horfði stöðugt á frakkakraga pabba ¦ síns' og spurði strax og þau lögöu af stað heim: „Fékkstu ekki heið ursmerkið, pabbi?" „Jú, víst fékk ég það, dreng j ur". „Hvers vegna nælirðu það ekki á brjóstið?" „Hún er hér". Róar leitaði að heiðurspeningnum í vest- isvasa sínum og rétti Sverre. „Svona stór og fallegur. Og svona þungur. Er það gull?" „Skírt gull, drengur". Elí gekk þegjandi viö hlið Róars. Sverre hafði sagt, aö Ingrid lægi í rúminu. Méira vissi hann ekki. ¦-¦-------Um kvöldið gekk Ró- ar í annað sinn inn til dóttur sinnar og lokaði dyrunum. Hún horfði á föður sinn stórum, starandi augum og svaraði-spurningum hans ým- ist með „já" eða „nei". Þegar hann snerti hana fór um hana skjálfti. „Finnurðu til?" „Nei". „En finnst þér þú vera veik?" „Ja . „Geturðu risið upp?" „Nei". „Svimar þig?" „Ja . Róar stóð framan við rúm- ið, athugull og hugsandi Hann spurði og spuröi en varð engu nær. Hún lá á bak- inu með hendurnar ofari á sænginni. Það bar mikið á augunum í veiklulegu andlit- inu. Hún 'hafði ekkert á móti því, að hann hlustaði hana. Hann færði hlustarpípuna til og frá um líkama hennar. Það færðist roði í andlit hon- um. Hann beygði sig enn nið- ur að henni, hlustaði einu sinni enn. Svo breiddi hann sængina ofan á hana og starðí þegjandi á hana. „Hvað er það pabbi?" spurði hún lágt. „Svo þú veizt það ekki Ing- rid?" Hún svaraði engu en augu hennar störðu á hann í þög- ulli angist. Faðir hennar byrgði andlitið í höndunum. ÞaU' heyrðu Sverre blístra frammi á ganginum. Róar Liegaai'd settist á rúm stokkinn. „Hvers vegna sagðirðu ekki frá þessu fyrr?" Hún svaraði engu. „BarniÖ hlýtur að vera þriggja mánaöa. Það er svo stórt". Ingrid greip í hand- legg hans í ofboði og settisí upp í rúminu, og hljóðaöi: „Það getur ekki verið. Það getur ekki verið. Þaö getuv ekki verið". Svo fleygði hún sér á koddann aftur. Róar Liegaard hreyfði sig ekki. Hann gat ekkert hugsað. Það hringdi fyrir eyrum hon- um. Hann ætlaði að rísa á fæt- ur, en þá.greip Ingrid enn í handlegg hans og hélt honum kyrrum. „Pabbi, hjálpaðu mér. Hjálp aðu mér. Hjálpaðu mér". Hann tók hana í faðm sér og hún strauk andlit hana. Hann grét. Pabbi grét. Hún vaggaði höfðinu á ýmsa vegu. Síðast hallaöi hún sér mátt- vana að brjósti hans. Hann reyndi aö tala, hvísl- aöi niður að ljósa, úfna hár- inu: ¦ „Ingrid. Er þaö Thore Tofte?" Hann kreppti hnef- ana. Hann varó aö beygja höfuðið enn dýpra til að heyra svarið: Og það var nei. „Hver er það?" „Adolf Andersen". „Óþokkinn!" Róar Liegaaid varö dökkrauður í framan. „Hjálpaðu mér, pabbi. Hjálpaðu mér", veinaði hún. Hann strauk hendinni niö- ur bakið á henni nokkrum sinnum og vissi hvorki í þenn an heim né annan. Loksins lagði hann hana niöur á koddann og breiddi vel ofan á hána. „Eg ætla að gefa þér veronal, svo að þú getir sofnað. Við tölum'sam- an á morgun". „Geturðu hjálpað mér, pabbi?" Hann þoldi ekki lengur að mæta augnaráði hennar. „Eg skal hugsa um það til morguns". Það fór skjálfti um stúlK- una í rúminu. Hún snéri sér til veggjar og lokaði augun- um. Elí sat við stofugluggann, bein í baki með knýttar hend ur. Taugar hennai' slöknuðu, þegar hún loksins heyi-ði dyrnar opnast. Hún snéri sér við og leit á Róar. Hann gekk þegjandi inn ? skrifstofuna. „Komdu", sagði hann og sneri sér við í dyrunum. Hann staðnæmdist á miðju gólfi. Hann leit ekki a Elí. Augu hans hvíldu á pálman- um í hornglugganum. Blöðin voru visin og rifin í toppinn, en niðri við rótlna voru Ijós- gi-æn blöð að gægjast upp úr moldinni. Pálminn stóð á van skapaðri dóriskri súlu. Róar hafði ekki viljað, að Eli fleygöi honum, því að hann hafði komið á heimiliö daginn, sem Ingrid fæddist. „Róar", hvíslaöi hún. Hann sneri sér að henni. Þá brá hún ósjálfrátt höndun um fyrir augun. Andlit hans var á svipstundu orðið elii- legt. „Hún gengur með barn', sagði hann. Hann gekk að skrifborðinu, settist og byrgöi andlitið í höndunum. Elí stóð í sömu sporum. Hún horfði úrræðalaus á herð ar hans, sem kipptust til, og heyrði niðurbældan ekka. Hún fann hjartslátt sinn og hjart-

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.