Þjóðviljinn - 01.12.1962, Side 9

Lausardagur 1. desember 1962
ÞJÓÐVILJINN
SÍÐA 9
i
Ritstjóri: UNNUR EIRÍKSDÓTTIR —
Snati og slökkviliðið
Það var slökkvistöð rétt
hjá þar sem Bóbó átti heima,
og þar var stór hundur. sem
hét Snati. Hann var flekk-
óttur á lit, hvítur og svartur.
Greyið hann Snati var svo
latur og værukær. að slökkvi-
liðsmennirnir kölluðu hann
aldrei annað en svefnpurkuna.
Haon lá nefnilega oftast og
svaf allan liðlangan daginn
fyrir framan slökvistöðina.
Þegar stóra brunabjallan
hringdi svo glumdi í öllu.
sneri Snati sér bara á hina
hliðina og hélt áfram að hrjóta
“ins og ekkert hefði í skorizt.
Hann nennti eiginlega aldrei
að vaka nema þegar Bóbó
kom að leika sér við hann
Þá hljóp hann um allt op
gelti og lék á alls odrU. Snati
n« Bóbó voru miög góðir vln-
ir
Einn daginn. þegar aU>r
slökkviliðsmennirnir sátu og
voru að tefla skák. byrjaði
brunabjalian allt í einu að
hringja. Gline-giing-gló.
Mennirnir fleygðu frá sér
taflinu og fóru í slökkviliðs-
fötin sín
— Komdu, svefnpurka, kall-
aði foringinn til Snata. —
'Stattu nú upp og
komdu með okkur, þú getur
vel hjálpað okkur að slökkva
e’dinn
En Snati leit bara á hann
syfjuðum augum. s?ðan hélt
hann áfram að sofa.
— Blessaðir verið þið ekki
að tala við hann. sagði bíl-
stjórinn. hann nennir hvort
sem er ekki að hreyfa sig.
Svo brunaði brunabillinn
af stað á fleygiferð með alla
slökkvfnflsmennina. En Snati
lokaði augunum og lét fara
vel um sig. letinginn sá arna
Allt í einu vaknaði hann
við einhverja óveniulega lykt
Kkrist brunalvkt. Hann opn-
aði vinstra augað og sá að
bað lagði reyk úr t.uskuhrúgu
rétt hiá körfunni hans. Snati
rauk á fætur og h’.jóp út að
dyrunum og gelti eins hátt
og hann gat. En slökkviliðs-
mennirnir vnru. aHir í burtu
svo enginn heyrði til hans.
Þá hljóp hann út og gelti, en
það var enginn maður sjáán-
legur.
.Rétt i.þessu kopi,.Bóbp; hejm,
úr skólanum, Snati hljóp á
móti honum og glefsaði í erm-
ina hans til þess að reyna
að fá hann til að koma með
sér. Bóbó hélt að Snatí væri
bara að leika sér og sagði:
— Nei, Snati minn, ég þarf
fyrst að fara heim með skóla-
töskuna mina, svo skal ég
koma og leika við þig.
En þá tók hann eftir þvi
að það lagði reyk út um dyrn-
ar á slökkvistöðinni. Hann
flýtti sér þangað inn. náði i
fötu og fyliti hana af vatni,
en Snati sýndi honum hvar
eldurinn átti upptök sín. Bóbó
tókst að slökkva eldinn. og
síðan bar hann rjúkandi
tuskuhrúguna út, til þess að
vera viss um að hvergi leynd-
ist eldsneisti eftir. því þá gat
húsið brunnið til kaldra kola.
Þegar slökkviliðsmennirn-
ir komu loksins aftur eftir að
hafa slökkt sinn eld, sáu þeir
Bóbó og Sná.ta. fýrir utan
slökkvistöðina. Þeir höfðu
báðir fundið sér gamlar ein-
kennishúfur, og sátu nú þarna
hreyknir á svipinn.
— Hvað eruð þið að gera
hér? spurði foringinn.
— Við erum líka í slökkvi-
liðinu, sagði Bóbó. — Það
kviknaði í slökkvistöðinni
meðan þið voruð í burtu,
Snati tók eftir því og lét mig
vita, siðan slökkti ég eldinn,
Og þið skuluð aldrei oftar
kalla Snata svefnpurku, því
hann sefur sannarlega ekki
þegar eitthvað reynir á.
Snati sat og dinglaði róf-
unni af ánægju. Hann hafði
líka ástæðu til að vera glað-
ur, því þar sem hann sat
barna með einkennishúfuna á.
ská á höfðinu, var hann alveg
eins og het.ia sem unnið hef-
ur mikið afrek.
A laxveiðum
Alli, Palli og Erlingur fóru á
Iaxaveiðar. Þeir köstuðu út
færunum sínum og voru i
miklum veiðihug. En þeir
mösuðu svo mikið og hlógu
að þéir gættu þess ekki að
færin flæktúst öll saman.
Þegar þeir drógu færin ujpp,
kom í ljós að einn hafði veitt
ál, annar hjól, og sá þriðji
gamlan skó.
Næst ætla þeir að tala
minna og hugsa meira um
veiðiskapinn.
Það er svo sem auðvelt að
sjá það á myndinni að færin
era öll í einni flækju. Viljið
þið hjálpa • þeim að finna út
hvaða hlut hver fékk á öng-
ulinn sinn?
Gleraugun
hans afa
Til himins upp hann afi fór,
en ekkert þar hann sér,
því gleraugunum gleymdl
hann
í glugganum hjá mér.
Hann sér éi neitt á bréf né
bók
né blöðin, sem liann fær,
hanþ fer í öfug fötin sín
svo fólkið uppi hlær.
Þótt biblíuna hafi hann,
sem hæst f skápnum er
hann finnur ekki augun sín
og enga Ifnu sér.
Á himnum stúlka engin er
hjá afa, lík og ég ^
sem finni stafi fyrir hann
og fylgi út á veg.
Hann afi sögur sagði mér
um svartán Skógarbjörn,
sem ætti fylgsni úti’ skóg
og æti stundum börn.
Því birnir ætu óþekk börn,
en ekki Nonna og mig,
en þægu börnin þyrftu samt
á þeim að vara sig.
Ó, flýtt’ þér mamma og
færðu mig
í fína kjólinn minn
svo verð ég eins og cngilbarn
fer upp í himinninn.
Og reistu stóra stigann upp
og styð við himininn,
svo geng ég upp með gler-
augun,
sem gleymdi hann afi minn.
Frá lesendum
Árni Hrólfsson sendir okkur mynd, sem sýnir líf og fjör
á Tjörninni
Kær.a Óskastund.
Ég sendi þér mynd, sem ég
hef teiknað. Mér finnst gam-
an að lesa þig. Ég vpna að þú
birtir myndina. Kær kveðja.
Hinrik Halldórsson, Neskaup-
stað (10 ára) — Myndin heit-
ir Fyrirsætan.
MATTI
Á hverju kvöldi fór Matti
á hjólinu sínu inn í borgina.
Þar bragðaði hann á öllum
ostunum, merkti þá siðan og
sagði fyrir um hverju þyrfti
að breyta. Og næsta dag kon'
svo ostagerðarmaðurinn o"
fylgdi ráðleggingum hans.
Verzlunin varð meiri og meir'
með degi hverjum. Fólkið
París tók nú þessa °sta fram
yfir al)" "-ðra. Kaor-ma’’—'
varð að stækka búðina og
hann hækkaði laun starfs-
fólksins.
15. Kaupmanninn langaði
mjög mikið að vita hvaða mús
það væri, sem merkti ostana
hans. — Hvers vegna lætur
músin aldrei sjá sig? sagði
hann við einkaritara sinn. —
Ég á þessari mús velgengni
mína að' þakka, og vildi
gjarnan launa henhi'og sýna
þakklæti .mitt.v . . /
Hann skri.faði bréf, og ba^
músina að hitta sig. Bréfið
skildi hann eftlr á borðinu
hjá ostunum. Matti skrifaði
honum annað bréf og sagðist
heldur kjósa að vera óþekkt-
ur. En kaupmaðurinn var ekki
ánægður með þetta. Næsta
dag lét hann einkaritarann
skrlfa svohljóðandi bréf:
— Kæra. ókunna mús. Ép
hakka þér kær’.ega fvrlr að
merkja ostana mlna. Mér þyk-
ir leiðinlegt að geta ekki feng-
ið að sjá þig, en það verður
að vera eins og þú vilt. En
af því ég veit að þér þykir
ostur mesta sælgæti, ætla ég
að biðja þig að taka eins mik-
ið af osti og þú vilt héma í
búðinni minni. Ég ætla líka
að láta dálítið af brauðl og
súkkulaði á ostaborðið. Þetta
á að sýna þér þakklæti mitt.
Með vinsemd og virðingu.
Ostakaupmaðurinn.
Þegar Matta sá þetta bréf
varð hún himinlifandi. —
Þú ert gáfaðasti músapabbi
í öllu Frakklandi, sagði hún
16. Bíbí o.g Bóbó. Labbi og
Lóa, Palli og Pála klifruðu
öll upp í stólinn til pabba
síns, og hrópuðu: — Þú ert
áreiðanlega bezti og dugleg-
asti músapabbi í öllum heim-
inum.
17. Matti bað Gotta vin sinn
að vera sér til aðstoðar i
starfinu. Síðan fóru þeir alltaf
saman í ostabúðina og merktu
ostana af mikilli samvizku-
semi. og leyndarmálið var vel
geymt hjá þeim. Enginn fékk
nokkru sinni að vita hvaða
mýs það voru sem merktu
ostana og gáfu góðu ráðin.
En ef þið skylduð einhvem-
tima koma til Parísar, og sjá-
ið mús leita sér ætis í rusla-
haug eða skúmaskoti, þá get-
ið þið verið viss um að það
er ekki Matti músahöfðingi,
því hann á betri kosta völ.
ENDIR.