Dagblaðið Vísir - DV - 11.07.1997, Blaðsíða 2

Dagblaðið Vísir - DV - 11.07.1997, Blaðsíða 2
16 %vikmyndir * FÖSTUDAGUR 11. JÚLÍ 1997 k y i k m r fi.o a Msmm Háskólabíó - Einræðisherra í upplyftingu: Brambolt í Slóvesíu Fran Drescher er gamanleikkona sem skotist hefur upp á srjörnuhim- ininn vegna frammistööu sinnar í sjón- varpsþáttaröðinni Barnfóstrunni (The Nanny) sem meðal annars hef- ur verið sýnd á Stöð 2. Óhætt er að segja að Drescher hafi sér- stakan leikmáta sem byggist á miklum ofleik, bæði í tali og líkamsrjáningu. Þetta gerir það að verkum að annaðhvort líkar manni við hana sem leikkonu eða fær grænar bólur við það eitt að sjá hana. Best er að taka það fram strax að leikur Drescher í Einræðisherra í upplyftingu (Beautican and the Beast) er nánast eins og í sjónvarpsþáttunum svo að aðdá- endur hennar verða örugglega ekki fyrir vonbrigðum. Og með því að láta hana leika kennara og barnfóstru þá er ekkert verið að fela það að róið er á sömu mið. Myndin hefst í New York þar sem Drescher er snyrtisérfræðingur- inn Joy Miller sem einn dagimi verður alþýðuhetja. Útsendari ein- ræðisherrans í Slóvesíu er að leita að einkakennara fyrir börn eins- ræðisherrans og vegna misskilnings heldur hann að Joy Miller sé hinn fullkomni kennari og fær hana með gylliboði til að taka að sér kennslu fjögurra barna. Eftir þetta tekur myndin á sig nokkurs kon- ar öskubuskuævintýri þar sem Miller gerist bjargvættur alþýðunn- ar í Slóvesíu, sem er fyrrum kommúnistaríki, og nær einnig að hreyfa við löngu kulnuðum tilfmningum einræðisherrans. Einræðisherra í upplyftingu er dæmigerð gamanmynd þar sem húmorinn liggur í einstökum og oftar en ekki ólíkum atriðum. Þess á milli koðnar myndin niður og verður þreytandi. Fran Dreschér og Timothy Dalton eru mjög ólikir leikarar. Dalton með sína klassísku þjáfun brýnir raust sína í tíma og ótíma eins og hann sé staddur í miðri Shakespearesýningu á meðan Fran Drescher notar alla sína takta sem hafa gert hana vinsæla í Bandaríkjunum og vlsar stund- um í bröndurum sínum til amerískra staðhátta sem aðeins innfædd- ir þekkja. Útkoman er því nokkuð ruglingsleg og langdregin gaman- mynd sem nær sér stundum á strik en hefur þegar á heildina er lit- ið aðeins ósköp einhæfan fimmaurabrandarahúmor til að státa af. Leikstjóri: Ken Kwapis. Handrit: Todd Graff. Kvikmyndataka: Peter Lyons Collister. Tónlist: Cliff Eidelman. Aðalleikarar: Fran Drescher, Timothy Oalton, Lisa Jakub, lan McNeice og Patrick Malahide. Hilmar Earlsson Regnboginn - Some Mother's Son: í nafhi móðurinnar Það fer lítið fyrir írsku myndinni Tog- streitu (Some Mother's Son) sem ótextuð læðir sér inn í íslenskt kvikmynda- hús í sömu viku og bandaríska stórmynd- in Men in Black er frumsýnd eftir margra vikna fjöl- miðlafár. Leikstjðr- inn, Terry George, hafði áður skrifað handritið að In the Name of the Father en hún, líkt og Togstreita, fjallar um átök írskra fanga við breskt réttarkerfi. í nafni föðurins var dæmigerð óskars- framleiðsla og langt í frá gallalaus mynd. Some Mother's Son er mun vandaðra verk og ætti enginn sem ann vönduðum kvikmyndum að láta hana fram hjá sér fara. Leikstjórn- in er afbragðsgóð, tónlistin áhrifamikil, kvikmyndatakan lævíslega látlaus í áhrifamætti sínum og handritið yfirvegaðra en ég hefði bú- ist við í mynd sem í raun er pólitísk málsvörn IRA. í Togstreitu leikur Hellen Mirren móður eins af IRA-föngunum sem 1981 fóru í hungurverkfall en 10 þeirra létust áður en komið var til móts við kröfur þeirra. Málið vakti gríðarlega athygli og leiðtogi þeirra, Bobby Sands, var kjörinn á þing áður en hann lést eftir um 60 daga svelti. Mæður fanganna höfðu vald til þess að neyða ofan í þá næringu en með þeirri akvörðun hefðu þær svipt þá réttinum til þess að deyja fyrir pólitíska sannfæringu sína. Það er ekki oft að raunverulegar persónur standa frammi fyrir vali sem ætti helst heima í klassískum harmleik og það er í raun ótrú- legt hversu vel leikstjóra myndarinnar tekst að forða myndinni frá þeirri uppblásnu dramatík sem flestir hefðu fallið fyrir. Leikurinn er að sama skapi agaður. Mirren sýnir stórleik en það sama mætti segja um alla aðalleikara myndarinnar. Pólitískur boðskapur myndarinnar er augljós. IRA-skæruliðarnir dóu hetjur og fórnardauði þeirra má aldrei gleymast. Myndatakan áréttar þessa skoðun með því að lýsa lífi þeirra í fangelsinu með trúarmyndmáli sem vísar í síðustu kvöldmáltíðina, dauða Krists, o.s.frv. Sumir gætu séð þetta sem galla á annars yfirveguðu lista- verki, en þetta er svo vel gert að fyrir mörgum áhorfanda verða þetta eftirminnilegustu senur myndarinnar. Myndin dregur ekki upp hlutlausa mynd af baráttu kaþólikka fyrir sjálfstæði. Ég sé þó ekki hvað það kemur listrænu vægi myndarinnar við eins og haldið hefur verið fram. Siðan hvenær varð hlutleysi helsta einkenni góðr- ar listar? Leikstjóri: Terry George. Aðalhlutverk: Hellen Mirren, Fionnula Fla- nagan, Aidan Gillen og John Lynch. Guðni Elísson Wesley Snipes, aðalleikari Murder at 1600: Frá kvennagulli til hasarhetju Fyrsta kvikmyndin sem Wesley Snipes lék í heitir Wildcats og er um fátt eftirminnileg. Hann vakti þó at- hygli Martin Scorsese sem fékk hann í hlutverk í myndbandinu við lagið Bad með Michael Jackson. Þar lék hann krimma sem er að abbast upp á herra plastfés sem svarar með því að syngja I Am Bad. Honum áskotnaðist síðan hlutverk hins sprettharða kjaftasks, WiUie Mays Hays, í Major League og var þá skyndilega orðinn frægur. Hann lék í tveimur myndum í röð fyr- ir Spike Lee. Fyrst kvensama saxófón- leikarann í Mo' Better Blues og svo sem kvensama dópistabróðurinn í Jungle Feaver. Barry Michael Cooper skrifaði þá handrit sérstaklega fyrir Snipes með illskulega glæpamanns- hlið hans i huga. Afraksturinn varð hm geysilega vinsæla New Jack City. Heimsfræg stjarna Eftir New Jack City var Wesley orð- inn heimsfrægur og hann farinn að bera uppi myndir á nafninu einu. Myndir eins og White Men Can't Jump, Rising Sun, Passenger 57, Drop Zone og To Wong Foo, Thanks for Everything, Julie Newmar ýttu enn undir frægð hans. Það sem sýnir kannski best hversu stórt nafn hann er var þeg ar honum stillt upp sem jafn- ingja leikið hasarhetju en samt virkað sannfærandi þegar hann er að gera eitthvað örlítið gáfulegra en lumbra á óþokkunum. Sjálfur segir hann að honum hafi fundist hlutverkið spennandi þvi að spennan sé rek- in áfram af öfl- ugri og snjallri 1 t I I ¦ I I I é

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.