Dagblaðið - 17.12.1979, Qupperneq 10

10
DAGBLAÐIÐ. MÁNUDAGUR 17. DESEMBER 1979.
Litur: Blátt
leður
Lftur: Svart lakk
Stærð: 36 til 41
Stœrð: 36 til 41
Verð: 17,800.-

Litur: Svart loður
Stærð: 36 til 41
Verð: 17,800.-
Verð: 17,800.-
Skóbúðin Suðurverí
Stigahlíð 45. - Simi83225.
VOL VO eigendur
athugið!
Vegna vörutalningar verða varahlutadeild-
ir okkar lokaðar dagana 27., 28. og 31. des-
ember.
VELTIRHF.
Gluggagæ&r og
Kertasníkir
koma í heimahús
og gefa góðu börnunum jóiapakka, efhríngt
erísíma 31421 eða 38294, ki. 19,-21.00.
Einnig mœta þeir á jólatrésskemmtanir.
„Skrifa ekki um höfuð-
atvinnuvegí þjóðar-
innar, skólarannsókn-
ir og fiskveiðar”
— segir Jónas Guðmundsson
Nýverið kom úl bókin Farangur eftir
Jónas Guðmundsson. Hún er 16. bók
höfundar. í örstuttu samtali við Dag-
blaðið sagði Jónas að þetta væri skáld-
verk, að minnsta kosti innan þess
ramma síðdegisblaðamennsku að
oftast væri fótur fyrir hlutunum, þótt
enginn fyndist i ráðuneytum landsins
til að staðfesta,” en svo er komið fyrir
sannleikanum á Islandi að hann þolir
ekki dagsins Ijós og felur sig i hinum
dularfullu embættum stjórnar-
ráðsins.”
— Er þetta saga um verkamenn?
— Nei. Ég skrifa ekki sögur um
höfuðatvinnuvegi þjóðarinnar, skóla-
rannsóknir og fiskveiðar. Þetta er unt
einhverja fugia, þar sem vængirnir eru
byrjaðir að gefa sig. Um manninn sem
misskilur lífið af því að honum hefur
láðst að lifa því.
— Nú ertu þú listmálari og gagnrýn-
andi. Fá gagnrýnendur góða gagnrýni?
— Já, þetta er yfirleitl dálítið útibú
frá samtryggingu islenzkra botnvörpu-
skipaeigenda, en venjulega tekst þó að
finna einhvern sem hatar mann nægi-
lega til að dómararnir verða am.k.
læsilegir.
— Er gagnrýni lært fag? Þarfnast
menn ekki mikillar reynslu?
— Ég er almenningur og búinn að
missa niðrum mig sálin fyrir löngu. Að
vísu hefi ég ekki lært að skrifa um
myndlist hjá KGB, en ég næ til
alntennings samt, eins og KGB. Nú, ég
er venjulegur lesandi bóka og skammta
vondar bækur og hef góðar bækur til
skýjanna.
Þetta passar að visu ekki ávallt við
mynstrið sem búið er til af háskólan-
um, sem annars er þekktastur fyrir að
hafa skrifað fornsögurnar. Annars er
viðskilnaður almennings við bók-
menntirnar orðinn svo hrikalegur að
Jónas Guðmundsson með konu sinni og einu barna.
handbók bænda gengur orðið betur en
Jónas Hallgrimsson, nenta hvað ntikið
er blásið upp af smokkum út af öðrum
bókum.
— Nokkuð að lokum?
— Ja hérna. Þú ert bara að verða
klassiker og kemur með frumlegar,
leiðandi spurningar.
— En hermálin. Það er dálítið verið
að minnst á þau núna. Hver er
afstaða þin til varnarliðsins?
— Ég stend með Alþýðubanda-
laginu. Ég er svakalega mikið á móti
vamarliðinu, en mest þó á móti því að
herinn verði látinn fara.
-BS.
„Mmn félagsmálapakki
á jólamarkaðinn”
Þorsteinsson
— segir Indriði G
Nýlega kom út bókin Unglings-
vetur eftir Indriða G. Þorsteinsson.
Enda þótt Indriði sé sívinnandi er
talsvert hlé orðið á skáldsagnagerð
hans þar til nú. Eins og verða vill var
nokkur eftirvænting í mönnum og
ýmsár-spurnir, þegar af bókinni frétt-
ist. Fréttamaður hitti Indriða að máli
og átti við hann stutt spjall um ein-
hver brot af honum sjálfum og bók-
inni.
— Já. Þú spyrð mig um bókina.
Það er svo sem ekki mikið um hana
að segja eftir að hún hefur verið
skrifuð. Að minnsta kosti ekki af
minni hálfu. Við höfum kvaðzt á
vissan hátt, bókin ogég.
— Um hvaða fólk skrifarðu?
— Þetta er fyrst og fremst saga um
það, hvernig er að verða fullorðinn.
Sumir verða það með skyndilegum
hætti. Aðrir eru eins konar börn
fram á háan aldur.
— Er þetta rétt einu sinni fólk,
sem allir telja sig þekkja?
— Svo er nú það. Já, vissulega
sumt að minnsta kosti. Atvik og ein-
staklingar sem koma fyrir í þessu
verki hafa leitað á mig í nokkurn
tíma, af ástæðum, sém mér eru ef til
vill fyrst Ijósar nú.
— Flyturðu einhvern boðskap?
— Nú eru miklir félagsmálatimar
og það var kannski tilhlýðilegt að ég
kæmi með minn félagsmálapakka á
jólamarkaðinn. Það ætti að minnsta
kosti ekki að setja nein kerlingar-
sköss úr augnakörlunum, þótt ég
njósnaði nokkuð um samlifs- og
félagsmálasviðið. Nú eru njósna-
timar, eins og Anthony Blunt-deildin
ykkar á Dagblaðinu veit bezt, segir
Indriði og hlær innilega eins og
hrekkjalómur eftir vel heppnað
prakkarastrik.
— Þú ert talsvert fyndinn, Indriði.
— Ég bið forláts, ef þetta veldur
misskilningi. En ég kemst nú varla í
Fleira fólk út á þetta. Annars reynum
við rithöfundar að vera grandvarir
menn í flóknum heimi.
— Er hann flóknari nú en þegar
þú byrjaðir að skrifa?
— Það eru alltaf að koma ný öfl
til sögunnar, sem krefjast þess að
höfundar skrifi bækur, sem þessum
öflum fellur við. Sumir sinna slikum
pöntunum. Aðrir lenda úti í limbó.
Ég held mig hins vegar við að vera
þessi sami „male chauvinist pig”,
sem ég hef alltaf verið. Og meðan
mér er ekki bannað það með lögum,
verðursvoaðvera.
— Ertu heimsádeilumaður?
— Nei, blessaður vertu. En ég
rekst stundum illa og kann ekki að
vera aftaníoss. Annars er allt gott af
mér og bókinni að frétta. Ég held hún
lifi vertíðina af. - BS