Sunnudagur fylgirit Þjóðviljans - 04.06.1939, Blaðsíða 7

Sunnudagur  fylgirit Þjóðviljans - 04.06.1939, Blaðsíða 7
áUNNUDAGUR leynist eldur í kirkjunni. Enn cr vonandi hægt aS slökkva hann. Þegar þeir komu aS kirkj- unni var þar l'yrir fjöldi íólks, og bættist þó slöSugt i'leira og l'leira í hópinn, karlar, konur o'á börn. Menn höfðu komiS mcÖ brennandi blys og ljósker. Allir höfSu séS, er eldingunni sló niður í kirkjuna og vildu nú gæta að því,iivorl hún hefði ekki valdiö skemmdum. lægar Cípríanó hafSi lokiS upp kirkj- unni þyrplusl allir inn lil þess að líla eftir því, hvort þar væri ' nokkursslaSar eldur. En eng- inn varS nokkurs elds yar. Eng b merki voru sjáanleg eflir oldinguna. T'aS leiS fram til miðnællis og enn var fólkiS ó- I l'ariS. ASur en tCípríanó loksins bjóst lil þess aS loka kirkjunni, l'ór 1'ólkiS enn eina umferS til þess aS ganga vandlega úr skugga me5 þaS, hvorl ekki leyndist nú eldur einliversslaS- ar. Loksins voru þó allir sann- la'i'Sir um, aS ekkðrt væri aS ótlasl og héldu heimleiSis til þess aS taka á sig náSir. Morguninn eftir lauk Cíprí- anó upp kirkjunni á venjuleg- um líma. Kórdrengirnir liringdu til líSa. Cípríanó kveikti ljósin. Nokkrir komu til þess að gera bæn sína — ílest konur og sumar ])eirra meS börn. Bráðum var bjarl af degi. Tvær konur ganga inn aS altarinu til þess að bera i'ram l'yrir hina heilögu jómfrú sér- slaklega innilegar bæriir. Cípríanó er i'ram viS dyr og bætir vígðu vatni í skálina. Allt í cinu hrópá báðar konurnar upp, signa sig báðar í senn, cins og þæi' hel'ðu verið slegn- ar cldingu. Cípi-íanó verður lostinn óg- urlegri skelfingu. Líka hann signir sig og les Ave Maríá í sí- fellu. Hann veit, að nú hefur alll komizt upp og þegar presU urinn kemur lieim, ályktar hann aS sinn lími sé liðinn. Konurnar' inni við allariS vcrða stöSugl háværari og allar konurnar, sem í kirkjunni cru, flvta sér til þess að sjá, l)vaS orðið er. Allar l'alla þær á kné og signa sig. Kirkjan er ekki slór og Cíprí- anó veit vel, hvaS er á seiSi. En hann vill ekki lieyra þaS né sjá, því þaS er hans eigið ó- happ, hans óbætanlega niður- læging. Og þó verSur hann aS heyra — bara án þess aS skilja: — Ó, heilaga, hreinasta, hreina! Ó, heilaga jómfrú! Hví- líkt undur! Hvilíkt undur! Hví- líkl undur! Hvílíkt hvílikt und- ur! Konurnar snúa sér allar til Cípríanó, þar sem hann slend- ur viS skálina meS vígSa vatn- inu i'rammi viS dyr. Hann finn- ur kné sín skjálfa, hann veit ekki sitt rjúkandi ráS. Helzt er honum í hug aS flýta sér beim. fleygja sér upþ í rúm og segj- asl vera fársjúkur. En hann fær engan tíma til þess aS laka nokkrar ákvarð- anir. Konurnar hlaupa til hans og draga hann upp aS allarinu. Hann er orSinn algerlega sljór, lionum er orSiS sama um alll. Konurnar taka undir hönd hans og hrópa allar í einu: — SérSu, ekki Cípríanó? Sérðu ekki hvílíkt undur hefur gerzt? Eldingu sló niSur í nólt, henni sló niSur hér íkirkjunni! Sérðu ekki brotnu þakhellurn- ar þarna uppi? Cíprianó lítur upp í hvelfing- una, drepur höl'Si, hneigir sig. — IJndur! Mikið undur af Herrans náð! Hin lieilaga jóm- l'rú hefur gripið eldinguna á lo'fti! Hðnd sína hefur hin heil- aga lálið fyrir að verja kirkj- una eldi, fyrir það að vcrnda líkama og blóS Herrans, sem varSveitl er í altarinu. Undur! MikiS heilagt undur! AS þremur dögum liSnum höl'Su þúsúndir manna heim- sött kirkjuna, konur og menn og börn, Indíánar, Meslízar og livítir menn. — Cípríanó gat nú ekki breytt þvi sem þegar var orð'- iS! Hann var farinn aS trúa því, aS lil væri æSri \ilji, sem stýrSi því, sem verSa vildi. BrauSiS var orSiS lekjumikið. l5að er ágæll brauS enn i dag. I^aS er mannlegt, aS Cípríanó sagð'i aldrei frá því, sem gerS- ist. Hvernií; átti hann, einfald- ur Indiáni, sem hvorki kunni, aS lesa né skrii'a, aS fara aS því aS segja biskupunum og öSr- um stórhöfSingjum kirkjunnar, sem komu þangaS til þess að" lcsa ))icssu og taka menn til allaris — já, hvernig átti hann aS segja þessum miklu heilögu mönnum upp í opið' geSið', aS hér væri um að ræSa ofurlítinn misskilning. Biskuparnir — og þau önnur stórmenni kirkjunn ar — mundu hlæja að honum, segja aS liann taici nú aS ger- ást gamall og svona ofmiítiö hinseginn. Og sem sannur Indí áni kunni hann aS þegja, þegar ekki var nauSsynlegt aS tala. Enginn gat nokkurn hag af því haft, að hann færi aS rugla spil- unum fyrir þeim báu trúarinn- arinnar herrum, sem voru þús und sinnum vitrari en hann um guSleg málefni. Ekki var þaS hans hlutverk aS leiSrétta trúarbrögöjn. Samkvæmt gam- alli og góSri lífsreglu Indíána l)ugði l)ann aS réttast væri að lofa málunum aS ráSast eins og verkasl vildi, ef þaS væri hon- um sjálfum ekki til mikilla ó- þa^ginda. HvaSa óþægindi gat liann svo sem bafl af þvi aS þegja? KirkjuvörSur í góSu brauSi hefur þó ætíS minni á- hyggjur en kirkjuvörSur í fátækri Indíánasókn. Cípríanó var löngu hættur aS höggva skóg og brenna til kola. Hann þurfti ckki framar aS prútta við kolakaupmennina, seni sóttu á aS nota svikna vog og þrýsla niður verSinu. Og það hai'Si Cíprianó lengi vitaS, aS skógarhögg og kolagerS í steikj andi sólarhita var allt annaS en jarSnesk sæla og hinmesk bam- ingia. þaS vissi hann mörgum ái'iun áður en hann fann fyrsl lil ofurlílillar samúðar með Júdasi ískaríot. Arnór Sigurjónsson, þyddi. Ábyrgðarmenn: Ritstj. Þjóðviljans og Nýs lands Víkingsprent h.f.

x

Sunnudagur fylgirit Þjóðviljans

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnudagur fylgirit Þjóðviljans
https://timarit.is/publication/261

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.