Sunnudagur fylgirit Þjóðviljans - 29.11.1964, Qupperneq 3

Ingvar með vinnudagbækur sínar i 30 ár.
Já, þið lásuð rétt: hann vann 393 átta stunda vinnudaga á ári. Það
gerðist í fyrra, árið 1 963. Þetta var afmælisár. Hann varð 65 ára
það ár. Og á árinu 1943 vann hann 482 átta stunda vinnudaga.
Hann man tvenna tvenna tímana. Fyrstu vikuna sem hann dvaldi
í Reykjavík, fyrir 30 árum, fékk hann vinnu í 4^2 tíma og tekjur
hans þá vikuna voru kr. 6,44.
Hann hefur haldið vinnutímadagbók í 30 ár. Við skulum fá að
sk-yggnast í hana.
Hann kom til Reykjavíkur
á nýbyrjuðu árinu 1934.
Næstu 6 árin var hann einn
í hópi hundraðanna sem röltu
um við Reykjavíkurhöfn í von
um einhverja vinnu. Suma
daga urðu það nokkrir tímar,
aðra daga engin vinna.
Slíkt ástand: tugir og
hundruð allslausra manna í
leit að vinnu, þekkir ungt
fólk á íslandi ekki í dag —
sem betur fer. Og það hvarfl-
ar fráleitt að því að slíkt geti
nokkurn tíma komið aftur,
ekki fremur en skrítnu for-
íeðurnir sem vöguðu á kú-
skinnsskóm — og eru gengn-
ir að eilífu. Raunar segir
gamalt spakmæli að sagan
endurtaki sig. Eða keppa t. d.
ungir menn ekki í því nú að
verða eins loðnir um túlann
og framast er unnt? Slíkt var
einu sinni virðingartáJkn bú-
andmanna á kúskinnsskóm,
en fyrir tæpum mannsaldri
þótti fátt jafn sóðalegt og úr-
elt. Jú, sagan endurtekur sig,
— þótt allt önnur lögmál
gildi um atvinnuleysi en tízku.
Atvinnuleysi þekkist ekki á
Islandi nú. 1 þess stað er kom-
in vinnuþrælkun, — jafnvel
barnaþrælkun. Og til er það
fólk sem er hreykið af barna-
þræl'kuninni, og ber ekki skyn
á mismuninn á nauðsyn þess
að æskan kynnist atvinnulífi
þjóðarinnar og skilji það og
því að þrælka börn og ung-
linga, — ekki frekar en venju-
legur stofuköttur skilur í
stjörnum himinsins.
Og margur mun halda að
atvinnuleysi geti eklti komið
aftur á Islandi. En atvinnu-
leysi er ekki tízkufyrirbæri
heldur einn af mörgum sjúk-
dómum allra auðvaldsþjóðfé-
laga, jafnvel í gósenlandi auð-
valdsins, Bandaríkjum Norð-
ur-Ameríku eru um 5 milljón-
ir manna stöðugt atvinnulaus-
ar.
Trygging gegn atvinnuleysi
er aðeins ein: að hverfa frá
þvi úrelta siðleysi i samfé-
lagsháttum er nefnist auð-
valdsþjóðfélag.
Ef til vill man einhver enn
að fyrir fáum árum töluðu
málsvarar atvinnurekenda-
stéttarinnar í landi okkar op-
inskátt um draum sinn:
„mátulegt atvinnuleysi". Og
óneitanlega er töluvert annar-
leg hin sára löngun sumra
manna eftir stóriðju sem mal-
ap eigendum sínum mikið gull
— en þarfnast lítils vinnuafls.
Sömu manna er lítt þola að
mínnzt sé á stóriðju sem
tryggir afkomu fjölda manna.
Ekki meira um þetta að
sinni. Við ætlum að hitta
manninn sem vann 393 átta
stunda vinnudaga árið sem
hann varð 65 ára.
Við komum inn 1 skraut-
lausa stofu; í henni er traust-
ur legubekkur og stólar af
sömu gerð, hvorttveggja smíð-
að áður en tízka varð að
setja vaðfuglslappir undir öll
húsgögn.
Það er enginn heimsmanns-
sláttur á húsráðanda, en hann
virðist vita hvað hann vill.
Við berum upp erindið og að
nok'kurri stund liðinni hefur
hann náð í bókastafla — þar
eru skráðir vinnutímar hansi
og tekjur í 30 ár.
Hver er þessi maður? Hann
heitir Páll Ingvair Guðmunds-
son.
— Segðu okkur, Páll, hvar
ertu fæddur og uppalinn?
— Ég er fæddur í Litlu-
vík í Borgarfirði eystra árið
1898. Ég missti föður minn
ungur og lenti þá til Borgar-
fjarðar og ólst þar upp. Hing-
að til Reykjavíkur fór ég al-
farmn árið 1934.
— Og hvenær byrjaðirðu á
vinnutímadagbókinni ?
— Þegar ég kom hingað.
Og þessu held ég áfram með-
SUNNUDAGUR — 447