Alþýðublaðið - 28.06.1969, Síða 6

6 ATþýðublaðið 28. jú-n'í 1969
NÆTURFERD TIL
NILGIRI
f;inn nær dauða en lífi úr tiungri
út ú götu, en hún ihefur einstaklega
gott lag á að hafa upp á hálfdauð-
um eða lemstruðum kykvendum
sem hún svo teíkur í fóstur. Kisa
heifur aidrei ferðazt með lest, a.m.k.
ekki á fyrsta plássi, og þarf nú að
KVÖLD — rök ihitamolla, gola
sem svíður en ekki svalar.
A járnbrautarstöðinni í Madras
er óskapleg þvaga og troðningur
eins og vanalega, maður við mann,
döklk andlit, hafsjor af dökkum
andlitum sitjandi oná skrokkum
sem pakkað er inní hvíflc; allir eru
að flýta sér, rása til og frá eins og
sauðfe í réttum — sumir þó setztir
utn kyrrt húkandi í hvirfingum á
pimklum sínum og pökum, jafnvel
lagztir til svefns á harðan brautar-
paWirtn með sömu ró og Jakob forð-
um er hann fleygði sýr á grýtta
jörðina og sá himnana opnast.
Akspikaður kúlíi ber töskurnar
inn efrir pallinum. Hann er þar að
aufki með vikustaðið gráyrjótt
sltegg svo allur er hann mikill og
ferlegur ásýndum, og auðvitað er
, hann í þeirri ratiðu mussu sem ein-
kennir alla sanna ikúlía.
Nei, ég leyfi honum efcki að hera
ritvélina mína, fyrir því verkfæri
trúi ég engum nema sjálfum mér.
Ég er guðsfeginn að fcomast inn
í fclefann úr kæfandi svækjunni.
Hann-er rúmur, toftikæildur, þægi-
Jegur, með slórum glugga.
Það fcostar ævinlega mifcið stapp
að fcomast á sinn stað í lest tí þessu
ílandi, allir staðir sem fólfc sækir
að eru að springa utan af fjöldan-
ium, alltaf fcomast færri en vilja; á
þriðja plássi er fólfcið eins og síkl
í tunnu. Að vísu má ikail'la vel rúmt
* Jofltkældum fclefa á fyrsta plássi
þegar in,n er komið, en fast að dyr-
unum verður maður að olnboga sig,
ataður í framan af svita, ryfci og
■sóti, þótt 'hann hafi þvegið sér vendi-
lega fyrir lítilli stundu.
Mtr verður ósjálfrátt hugsað til
hinna gömlu góðu daga sem mér
er sagt að einu sinni ihafi rífct í
ferðamálunt í heiminum fvrir sHríð
er all'taf var hægt að fá miða hvert
sem var með skipi eða lest, um
arvnað var ekfci að ræða, hótelher-
bergi nóg, enginn óskaplega mifcið
að 'flýta sér. En allir gamlir dagar
eru góðir; þá gátu líka færri ferð-
azt.
Um það bil sem ég er búinn að
þvo mér í framan fer eimvagninn
að tafca andfcöf og tosa lestinni út
af stöðtnni. •
Við hjónakornin fcomum ofcfcur
fyrir í fclefanum. Okkar bíður nú
aðeins einn vandi, fyrjr utan það
að láta fara vel um ofcfcur sem er
einfa'It mál. Við höfum meðferðis
Ma svarta kisu sem dótrir okkar
Cypress gnæfi yfir veginum og sporabrautinni, þar sem fariS er út úr
berkkunum inn í gegnum Coonoor skarð til samnefndrar borgar.
Útsýn yfir brekkunum fyrir neSan Hampton Hotel, annaS af tveimur helztu
hótelum Coonoor borgar.
læra'-gð Ihaga sér eins og hver ann-
ar siðmenntaður túristi þó hvorki
eigi hún myndavél ué stráhatt. —
Það er einkum hreinJattispróblemið
sem 'ilhyggjum veldur, en sú litla
reynist hin kurteisasta og hegðar
sér í engu verr en. mannakepnurnar
svona upp og ofan; er meira að
segja svo fíngerð dama að ’húni
verður sjóveík fynst í stað. I öðrum
fclefa er svo dóttir okikar og itengda-
sonur með stóran hund, svo stóran,
að þegar hann er búinn að koma
sér fyrir á gólfinu þarf hreinasta
nettleikamann til að geta tyilt nið-
ur fæti án þess að stíga oná greyið,
Og lestin silast áfram vestur yfir
myrka sléttuna.
Þessi lest er einstaklega 'íaus á
sporinu, vaggar meira en góðu hófi
gegnir, engin furða þótt fint föl-
ende fcisur verði sjóveifcar. En rugg-
ið svæfir mig notalega og það er
helzt er lestin nemur staðar að ég
rumska, 'byrja að vita af mér þegar
hún hemllar og ískra fer 1 teinunum.
A sumufn stöðvanna rís ég upp og
^kyggnist út nm gluggann — Per-
amlbur, Vdlore, Ambur, Vaniyam-
badi, Tirupattur, Morappur, Sa'Iem,
Erode eða hvað þær nú heita allar
saman; á sumum en efc'ki öl'lum var
víst stanzað.
Mér finnst alltaf jafn sérstafct að
fcoma snöggvast á jánnbrautarstöð,
vera þessi sem fcemur við og fer;
það er alhaf nýtt og vekjandi, stutt
stund sem er herl rnynd í sjálfri
sér — nokkrum andlitum bregður
fyrir og svo eru þau ihorfin af því
maður sjálfur er á brott; gömul
kona vestræii(, gnílltærð með gler-
atigii, heldur á lítilli tösku, ófóleg
á svip; ungur Jndverji í eivrópskum
fötum; þrír garnlir menn sitja á
beklk, með vefjarhött, í lendafclæð-
unt eimun saman, þó með einhverja
spjör yfir öxlina, díklega bændur.
Sölúmaður ikaMar uppi á brautar-
pallinum:
— Coffee, tea, cold drinfcs.
Annar hleypur við fót, er óða-
má'la:
— Vadai, vadai, vadai.
Marger-durtefcur það sem hann
scgir ein.s og títt er í tamil.
Vadai eru hringir á stærð við
kleinii'hringi, eins fconar blanda úr
brauði, grænsneti og fcryddi, — hið
mesta lostæti.. . .
Sá þriðji er fjær, tnér heyrist
hann kalla:
— Tglis, samba, púri, masala.
iTglis eru gufusoðnar hrísgrjóna-
Ixilhir, samba þnnn 'fcryddsósa, púri
•litlar steifctar ihveitifcökur og tnasala
víðfræg fcássa úr kartöflum, lauk og
fcryddi.
Þetta indversfca snarl er bæði gott
og ódýrt, alltaf nýkoniið af eldin-
um og því frítt við þarin hafcteríu-
gróður sem Jifir hér í vatni og öllu
sem vatn er í, svo varasamur að
einsfcis má neyita sem ekki er soðið,
nema ávaxta.
Ég er of syfjaður til að nenna
að fara úo í Jiitann að bragða á ein-
hverju. (
Og köhin deyja út um leið og
lestin sígur másandi af stað.
Um það bil er morgnar yfir slétt-
unni ríf ég upp glyrnurnar. Þetta
er grár morgun, noikkurt skýjafar,
enda monsúnin að hella regni yfir
héruðin vestan í fjöllunum.
Uti fyrir er sviðin gróðurlaus
sléttan, eins og maður sé að fara
tfir eyðimörik gráa eða rauðleita,
varla stingandi strá, annars staðar
þyrfcingslegir visnir brúskar; samt
er þetta ekfci sanidur, þetta er gróð-
urmold, að vísu leir- og sandborin,
en dauð af sól og þurrki.
' En áður en' Vá'rir rennir Iestin 'í
boga yfir græna a'kra og ávaxta-
lúndi.
Þetta er mun'urinn á því að ná
í vato og ná ekfci í vatn.
Og nú ráðgera þeir að grafa
2000 míilna 'langán skurð' alla leið
norðan úr Ganges og:suður í Cau-
vary, á, sem við fónum yfir seint
um nótitina, en nú er að vísu að
fcalla þurr.
Megi tæknin og hamingjan, bjálpa .
'Indverjum til að vinna það þrek-
virki, það mundi 'bjarga miklu: Og
sennilega tdkst það af því að það
er hartnær ómögulegt. En Tndverj-
ar eru svoleiðis kynþáttur að þeim
mistekst allt sem er enginm vandi
að gera, en heppriast með prýði
Ihiít sem er öldungis óframkvæman-
legt.
Naa*t fcomum við tíl Tiruppur
og svo tíl Coimbatore þar sem ég
fæ minn morKunmat, auðvitað gi-
lis, vadai, púri og masala, og sv»
þetta fræga . suður-indversfca fcafifi,
seni er nákvæm'lega eins og fcaffi
á að vera.
Coi'mbatore er ein af hinum ham-
ingj-iis<>imi borgum sem fijinur náð
fyrir aitgum stjórnarvaldá — því
ein's og aMir vita er aðahnunurinn
á nútímanum og fyrri tímum sá,
nð áður blessuðu guðirnir sumar
lxjrgir, cn nú hafa rífcisstjórnir tek-
ið við Jwlí hlutveriki með góðurrt
árangri. Þar rísa verfcsmiðjur, þar
búa rí'kir menn. Banigaiore er önn-
ur slífc ihorg á SuðurTndlandi sem
vex og þyfcir fín.
En ferðinni er efcki lieitið ril
fínna borga. Mínum vagni er krækt
aftan á eimvagn sem heldur áfram
eina fclufc'fcustunid tiil viðbótar, til
þorps sem heitir Mettupalaiyam, við
rætur fjalilanna.
Mettupallaiyam þýðir „staðurinn
sem 'liggur hærra.” Það stendur í
tmdarlcgri nálægð við mikil fjöll
íem tilsýndar eru blá upp á tinda;
það er Nilgiri sem þýðir Bláfjöll.
Þar er venjúlega skipt um lest, sér-
stök 'lest fer upp í fjöllin, fjaJla-
hraðlestin svóköMuð sem þó kemst
litilu Ihraiðar en gangartdi maður,
sniglast tipp brefckurnar á tanna-
spori, því annars mundu hjólin
sfcrika á teinunum.
En við kjósum að fara með bíl
síðastá spolinn upp á 'brúnir há-
lendisins sem hér eru í 1700 m. hæð
yfir sjó og 1000 m. yfir sléttunum.
Fræmh á bls. 9.