Vísir - 31.03.1973, Page 6

6
Vísir. Laugardagur 31. marz 1973.
vísrn
Otgefandi: Reykjaprent hf.
Framkvæmdastjóri: Sveinn R. Eyjólfsson
Ritstjóri: Jónas Kristjánsson
./ Fréttastjóri: Jón Birgir Pétursson
Ritstjórnarfulltrói: Valdimar H. Jóhannesson
Auglýsingastjóri: Skúli G. Jóhannesson
Auglýsingar: Hverfisgötu 32. Simar 11660 86611
Afgreiösla: Hverfisgötu 32. Slmi 86611
Ritstjórn: Síöumúla 14. Simi 86611 (7 línur)
Askriftargjald kr. 300 á mánuöi innanlands
I lausasölu kr. 18.00 eintakiö.
Blaöaprent hf.
Skammarleg tregða
Ráðherrar vilja drepa á dreif frumvarpi þing-
manna úr öllum flokkum um að staðfesta tilveru
landshlutasamtaka sveitarfélaga i lögum. Frum-
varpið var flutt vegna eindreginna tilmæla
stjórnar Sambands islenzkra sveitarfélaga og
sveitarstjórnarmanna um landið allt. Ráðherrar
nefna, að endurskoða þurfi sveitarstjórnarlög-
gjöfina i heild, og sumir vilja, að landshlutasam-
tök á Norðurlandi verði tvö, sitt fyrir hvort
kjördæmið. Hvort tveggja er fyrirsláttur i þessu
tilviki.
Vandalaust væri að samþykkja nú lögin um
landshlutasamtök með heimildarákvæði um tvö
samtök á Norðurlandi, ef i ljós kæmi siðar vilji
heimamanna um það. Jafnframt væri þörf að
endurskoða sveitarstjórnarlög og -skipun, án
þess að þurfi að fresta staðfestingu landshluta-
samtakanna.
En málið er athyglisverðast fyrir þær sakir, að
svo virðist sem að baki afstöðu ráðherra liggi
öðru fremur tregðan á að viðurkenna dreifingu
valds frá miðstjórn til héraðanna. Hjá fulltrúum
rikis gætir stundum ótta við slika dreifingu, sem
auðvitað mundi skerða völd rikisvaldsins.
Tregðan á einnig rætur að rekja til sjálfs óttans
við breytingarnar, i rauninni ótta við framfarir.
Það er nú viðurkennt um heim allan, að efla beri
lýðræði og stemma stigu við hinu yfirþyrmandi
rikisvaldi með þvi einmitt að flytja meira vaid til
héraða og þannig nær fólkinu sjálfu.
Landshlutasamtök sveitarfélaga sem hafa
sprottið upp hvert af öðru siðustu árin, gegna ein-
hverju hinu mikilvægasta hlutverki við varð-
veizlu og eflingu lýðræðis i landinu. Þau hafa
orðið til i tengslum við landshlutaáætlanirnar,
enda reynslan verið ólygnust um kosti þess, að
heimamenn hafi veruleg áhrif á slikar áætlanir,
fremur en framandi embættismenn ráðstafi
þeim. Skipulagning landshluta og héraða með
byggðakjörnum, sem megni t.d. dæmis i fram-
tiðinni að stöðva fólksflótta til Suðvesturlands,
hlýtur að vera i senn áhugamál og viðfangsefni
heimamanna fyrst og fremst með þeim stuðningi
af almannafé, sem réttlætist af hagkvæmni þess
að byggðin sé dreifð. Landshlutasamtökin hafa
unnið gott starf, en þau eru þó enn sem komið er
fyrst og fremst visir að þvi, sem siðar verður.
Ráðamenn gera sér ljóst, að margir sveitar-
stjórnarmenn stefna að miklu meiri dreifingu
valds en orðin er. Það verður hins vegar verkefni
seinni tima, rikisstjórna og þingmanna i fram-
tiðinni, að skipa þeim málum. Á þessu stigi er
aðeins beðið um, aðjjróunin sé ekki hindruð með
fyrirslætti. Um það hafa sveitarstjórnarmenn um
landið allt beðið, en ekki annað.
Lýðræðið er meðal annars i þvi fólgið, að
einstaklingarnir i þjóðfélaginu geti sem viðast
látið til sin taka við úrlausn þeirra vandamála,
sem að þeim sjálfum snúa.
Einhver mesta hætta okkar tima er sú, að rikis-
valdið, rikisbáknið, verði ofurvald yfir einstak-
lingunum. Þessi hætta er nú orðið jafnvel viður-
kennd af mörgum f orsvarsmönnum sósialisma.
Dreifing valds út um landið er þvi i senn nauð-
synleg til að vernda lýðræði og efnahagslega far-
sæld landsmanna.
MEGRUN í ALÞJÓÐ-
LEGUM STÍL
„Það má gera sér mat úr öllu,”
er haft eftir einum gallhöröum
kaupahéöni, sem heföi jafnvel
getaö selt Eskimóum fsskápa.
Og þaö má nú scgja, — þegar
mönnum tekst aö gera sér mat úr
MEGRUN. Já, megrun er oröin
„Big business,” (svo aö gripið sé
til GULLaidarislenzku.)
Þaö gat svo sem hver sagt sér þaö
sjálfur, að i megrun lágu
GULLIN tækifæri. Þaö var bara
spurningin, eins og alltaf i öllum
viöskiptum, hver yröi fyrstur til
aö koma auga á þaö og notfæra
sér þaö.
Menn sjá það svo sem núna
eftirá — alveg eins og menn sáu
það, eftir að Kólumbus hafði sýnt
þeim það, hvernig átti að láta egg
standa upp á endann — að
markaður fyrir megrun er ótak-
markaður. Um heim allan má
finna fólk, sem hungrar i þennan
söluvarning. Það vantaði bara
einhvern til þess að selja þeim
hann.
Þessi einhver hlaut fyrr eða
siðar að skjóta upp kollinum.
Timaritið Newsweek segir ný-
lega frá samtökum, sem kalla sig
„Weight Watchers” (frjálslega
þýtt Þyngdargæzlan,) en þau
hafa um siðasta tiu ára bil brætt
spikið af Amerikönum með
matarkúrum og hvatningar-
orðum. Þau hafa starfað eins og
samtök öfgatrúarmanna, sem full
af eldmóöi berjast gegn einum
ákveðnum óvini — nefnilega of-
fitunni.
Newsweek segir frá þvi, að
samtökin hafi nú ákveðið að láta
ljós sitt skina á Vestur-Evrópu.
Þeim sé ljóst, að þessi óvinur sé
alþjóðlegur og hvarvetna hinn
sami, hvaða nafni, sem hann
nefnist: OFFITA á Islenzku, das
! FETT á þýzku, la GRAISSE á
frönsku il GRASSO á itölsku, the
FAT á ensku.
„Þyngdargæzlan” hefur sem sé
sagt úttútnuðum vömbum og
klessulaga mjöömum Evrópu-
manna strið á hendur. Hún er
lögð upp i hergöngu.
Samtökin opnuðu reyndar fyrst
„business” i Evrópu fyrir þrem
árum, þegar sett var upp skrif-
stofa i Dusseldorf i Vestur-Þýzka-
landi. En þetta fyrirtæki hefur
smám saman verið að færa út
kviarnar, svo að það má nú heita
allt að þvi alþjóðlegt. Ef áfram
heldur sem horfir verða varla
mörg ár þangað til aö það verður
sett undir sams konar mæliker og
oliufélögin, sem teygja arma sina
um heim allan.
I dag hafa samtökin á sjöunda
hundrað meðlimi I þýzkum
borgum, og fimmtán sölumanna-
flokkar fara þaðan vikulega yfir
til Sviþjóðar til þess að bjóða
þjónustu sina.
Parisardeildin byrjaði i siðasta
mánúði. I Milanó blómstra
viðskiptin svo, aö opnaö var úti-
bú i Monza I siöustu viku. Annaö
verður opnaö i Róm á næstunni.
„Ég hef ekki samanburöartölur
Anita Rieger fyrir....
og Anita Rieger eftir á.
minmm
Umsjón:
Guðmundur Pétursson
fyriritalska bakhluta miðaöa við
franska, eöa sænskar mjaðmir
gagnvart þýzkum,” játaði vara-
forseti útflutningsdeildar
„Þyngdargæzlunnar,” Russell J.
Varano, I viðtali viö fréttamann
Newsweek. „En þjóðernið skiptir
engu máli. Alls staðar liður feitt
fólk önn fyrir ásigkomulag sitt, og
það biður frelsunarinnar.”
„Þyngdargæzlan” rekur
nokkurs konar heimsvaldastefnu
imatarkúrum og þverskallast við
að breyta neitt amerisku upp-
skriftinni til aðlögunar fyrir
evrópskar átvenjur. Nefnilega
vegna þess, að það, sem sé gott
fyrir Amerikana, hljóti lika að
vera gott fyrir Evrópubúa. I
Bandarikjunum hefur WW ( eins
og Weight Watchers skammstafa
sig) haldið sig fast við, að
félagarnir borðuðu þrjár full-
komnar máltiðir á dag, þar á
meðal staðgóðan mat eins og kjöt
og fisk og kjúklinga. En galdurinn
viö lækninguna er sá að byggja
saðninguna að mestu leyti á
ávöxtum og hitaeiningarrýrum
matvælum.
Auövitað er það þó ekki allt og
sumt. Hinn hluti þjónustunnar,
sem samtökin bjóða upp á, er
félagsskapur. Um leiö og fitu-
kagginn er orðinn féiagi i sam-
tökunum, fær hann ekki bara ráð-
leggingar um mataræði, heldur
sækir hann reglulega fundi með
einum ákveðnum félagahóp. Þar
er andrúmsloftið kumpánlegt.
Menn eiga sér þarna eitt og sama
hjartansmál. Hugurinn er allur
bundinn við það, og ekki um
annað talað. Hver og einn hvetur
annan til afreka, og sá getur verið
hreyknastur, sem baðar sig i
aðdáun hinna vegna mestrar
framfaranna.
Þarna i þessum...tja, ætti
maður að segja vakningasam-
komum....liggur lykillinn að þvi
að skapa þá einbeitni, sem
megrunin krefst. Félagarnir
veita hverjir öðrum það aðhald,
sem vegur uppi skortinn á sjálfs-
aganum.
Og allt gengur þetta fyrir sig án
nokkurrar sjálfsfórnar. Menn eta
og drekka sælir og áhyggjulausir,
en ekki lengur i óhófi samt. Þýzku
meðlimirnir verða að visu að
neita sér um bjórinn. En þeim er
bent á einhvern annan drykk i
staðinn. Italirnir verða að sleppa
rauðvininu og ólivusósunni, en
þeim er kennt ráð til þess að búa
sér til bragðgóða sósu úr tómat-
safa. Og svona koll af kolli.
Að visi hefur þetta ekki gengiö
alveg eins og i lygasögum.
Þannig ráku forkólfar Þyngdar-
gæzlunnar sig á það, að hinir
seinteknu Þjóðverjar voru litt
hrifnir af hinni kumpánlegu am-
erisku aðferð, þar sem allir áttu
að vera dús strax á fyrstu
minútum. Og sumir frönsku
félagarnir földu sig á bak við
dökk sólgleraugu, og forðuðust að
segja sitt rétta nafn. — Það virtist
sem Evrópubúar blygðuðust sin
fyrir að segja ókunnugum til
þyngdar sinnar, eins og skylda
var á fundum.
Engu að siður hafa vonlausir
fitukeppir hópazt inn i „Þyngdar-
gæzluna”, þar sem hún hefur
skotið niður rótum.
Og nú þegar eru nokkrar af-
rekssögur komnar á kr'úk. Ein af
konunum i fyrsta italska hópnum
léttist um 16 pund i fyrstu vikunni
— þrátt fyrir að hún misskildi
fyrirmælin um mataræðið, og
borðaði á degi hverjum morgun-
verðarhitaeiningar, sem henni
áttu áð endast til heiliar viku.
1 Þýzkalandi sló Anita Rieger
(48 ára) öll met, enda er hún nú
fastráðin hjá „Þyngdargæzlunni”
til þess að kenna öðrum að njóta
lifsins „29 kilóum léttari.”
Einn, sem þyrfti að passa sig og komast I Þyngdargæzluna.