Lesbók Morgunblaðsins - 07.05.1933, Blaðsíða 6

Lesbók Morgunblaðsins - 07.05.1933, Blaðsíða 6
134 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS Skrúðganga þjóðernissinna undir íslenskum í'ána á Kalkofnsvegi sunnudaginn 23. apríl. (Yarðarhúsið í baksýn) Dýralíf í Norðurhöfum, iii. Bjarndýr. A landi eru ísbirnir hræddir við menn, hunda og úlfa- En þeir, sem hafa alið aldur sinn úti í ísn- uin eru öðru vísi. Þar hafa þeir enga óvini að óttast. Þar þekkja ]ieir ekki nema þrjár tegundir dýra, selina, sem þeir lifa á, hvít- refi, sem þeir fæða með leifum sínum, og mávana, sem flökta garg andi í kring um þá meðan þeir eru að eta, til þess að reyna að ná sjer í bita. Dýrafræðingar vita ]>að, þótt almenuingi sje það ó- kunnngt, að hvítrefir eru eins mikið sjávardýr og björninn. ög að um 90$ af þeim munu lifa norður í heimskautshafi Þeir geta ekki sjálfir aflað sjer fæðu þar, og þess vegna elta þeir birnina i hón- um. Þeirar b.iarndýr drepur sel, etur það lyst sína, venjulega fjórða hlut eða helmihg af selnum. Oft snertir ]>að ekki við megrunni, heldur etur riokkurn hluta af spik- inu og skinniuu. sem fylgir því. Þegar }iað hefir fengið nægiu sína legtt það til hvíldar undir ein- bverjum jaka og lætur refunuiii eftir leifarnar af selnum. ¦ Ef bað skyldi koma aftur til að vitja leifanna, mundu refirnir ])jóta burt og mávarnir hef.ia sig garg- andi til flugs. Bjarndýrið veit ])ví að þessar skepnur eru ekki heettu- legar, en ómögulegt að veiða ])ær. Einu sinni vorum vjer teptir á ísjaka og þá kom bjarndýr í heim- sókn til vor. Hundarnir voru bundnir eins og venjulega, en vjer vorum alþr fjarverandi- — Storkersen og Óli voru á sleða- báti úti á vök pð leita að dauðum sel, sem lá í íshrönglinu. en jeg stóð uppi á háum jaka með sjón- auka minn og benti þeim, hvar þeir gæti fundið selinn. Jeg sneri baki að bækigtöð vorri, en Stork- crsen tók eftir því að b.iarndýr var komið í námunda við hund- ana og stefndi á þá. Jeg tók til fótanna heimleiðis Og í sama bili tók biarndýrið eftir hundunum, sem það eflaust hefir ætlað að væri selir og bjóst til að hremma einhvern. Hundarnir höfðu ekki tekið eftir því. Það lagðist flatt á ísinn í sk.ióli og mjakaði sier áfram á kviðnum. — Jeg vissi a8 l>að mundi innan skams si ökkva á fætur og gera árás. Þeg- »t b.iarndýr ræðst á sel, grípur það hann milli hrammanna og bít- iii- hann til bana nær samtímis. Þetta verður með svo skjótri svip- ;ui. að biarndýrið hefði alls ekki unngötvað ]>að að hundurinn var ekki selur. fyr en ]>að hefði drepið hann. Biarndýrið bióst nú til árásar. Je<r var þá uni 120 fet frá því o<r lafmóður af að hlaupa í ófærð. Jesr fleysrði mier niður og studdi alnboganum á ísinn. en ,ieg var svo sk.iálfhendur að ])að var að- eins tilviljun að jeg skyldi hæfa bjarndýrið rjett aftan við hjartað. I5að Imeig niður og teygði frá sjer hausinn. Jeg sá að það var lifandi, ])ví að það fylgdi mjer með aug- unum. Það var um tíu metra frá vökinni og vegna þess að það er siður særðra bjarndýra að fleygia sjer í vök, ætlaði jeg að koma í veg fyrir það og var nógu heimsk- ur til að hlaupa á milli bjarn- dýrsins ©g vakarinnar. Mjer virðist nú að bjarndýrið hafi sýnt nær mannlegt hyggjuvit í því sem ]>að gerði. Þótt því blædd; m.iög, og hefði líklega blætt út á f'imm eða tíu mínútum. liafði }>að .iaf'nað sig nokkuð eftir skotið. Það horfði stöðugt. á mig og hreyfði sig ekki í svo seni uiíniitii, og saina iiiundi jeg hafa gert í }>ess sporuiii. Þegar }>að hneig niður hafðj það sigið aftnr á bak svo að afturhrammarnir lágu undir því, og það lá í þeim stellingum sem ljón setur sig í áð- ur en það stekkur. Alt í einu tókst bað á loft og stefndi beint á mig. Jeg helt riflinum miðuðum á það og ósiálfrátt mun jeg hafa tekið í gikkinn. Og ef kúlan hefði ekki molað hauskúpu þess, er hætt við ;'ð illa hefði farið fyrir mier, því ;ið bað fell svo nærri mier að blóðið úr því spýttist á stígv.ielin mín. Margir birnir heimsóttu oss ])arna en framferði hins þriðia. var einkennilegast. Nýi ísinn var svo bunnur, að hann bar ekki biarndvrið. en of þykkur til bess að það gæti synt. nema í kafi- Það mnn hafa verið að koma úr Jrafí. er ie<r sá bað fvrst. því að bað var í kafi að aftan. en hafði la<rt fremri hrammana uon á Kt- inn o<r tevti'ði nnp h^u^inn til bess ;'X siá spm lentrst. spnnilp<ra veyia 1>"'« að ísinn bol<1i pkl'i me'ri ]uui<ra pii framhluta liess. Eftir svo sem eina mínútu hóf bað bramminn oít braut ísinn fyrir framan siir o<r banniir synti það áfram líkt o<r kraflsund svo sem fimm eða át*;' metra. En þá leiddist bví bóf ]ietta og stakk sier. og eftir fáar sekúndui' kom bað imn um ísinn svo sem 20 metrnm nær. Þar hvíld- i«t það eins og áður og teygði upn

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.