Lesbók Morgunblaðsins - 07.05.1933, Blaðsíða 7

Lesbók Morgunblaðsins - 07.05.1933, Blaðsíða 7
LESBÓK MQRGUNBLABSÍNS 135 álkuna til þess að svipast um, braut svo ísinn nokkra metra og stakk sjer aftur. Bjarndýrið komst upp á sköi'- ina svo sem 50 metra frá bústað voriim og tók þá fyrst eftir hon- um. Það stóð nokkra stund og snuggaði, og kom svo röltandi í hægðum sínum. Hundarnir höfðu sjeð það og byi'juðu að gelta æðis- lega og rífa í bönd sín. En bjarn- dýrið skeytti ekkert nm þenna há- vaða og læti, gaf hundumim þó auga við' og við og strunsaði fram hjá þeim þangað sem vjer geymd- um selakjöt vort. Jeg lagði það að velli með einu skoti þegar það var komið nógu nærri. Þetta var feitur björn, og s;Y stærsti sem vjer höfðum veitt, nokkuð ;'t annað þúsund pund. Langloka. Hrygg er mín lundin, hrærist hjarta J)reytt. Aðeins getur einveran unað mjer veitt. Seint því jeg gleymi er saklaust barn jeg var. Hugurinn á sveimi með hendingar. Margt gott ieg geymi um gamlar minningar. Nú er kömin önnur öld, Öllu breyta tímans völd- Líður undir æfikvöld. Jeg er þreyttur. Lundin köld; því mörg hefir skollið skúr á mig í heimi. Rróður byrgir leiði. Fer að rofa fyrir nýrri heiði? Stundir áfram streyma hratt, styttist mótgangs kífið. Seinast koma launin fyrir lífið. Dagarnir dvína; daprast lífsins fjör. Glötuð æfi mæðir lundu mína. Jeg var þó í anda frjáls, engin snara mjer um háls. En allir mega æsku sinni týna. Meðan hrærist hjartablóð, hlýir geislar skína — unaðsblítt ur~ æskudaga mína. Hugurinn reykar hjer og þar, horfið er það sem áður var; siglir út á andans mar, með æskuvon í stafni. Sækir þangað seim í drottins nafni. Jeg vil kveða' og yrkja Ijóð, ef óðargyðjan leyfir. Guð er sá sem hörpustrengi hreyf- ir. — Kveða vildi jeg kraftaljóð, knýja' úr mínum strengjum hljóð; syngja kjark og kraft í þjóð, svo kvöl ei lengur dafni. Því er best jeg böli og kvíða hafni. Sárt er það. að sj;t ei neinn sólargeisla skina- Enda þannig æfigöngu sína. Það er grátlegt gæfu sinni að týna. Hristi jeg af nrier hugarkvöl herði á strengjum su.jöllum. Nú skal líka bjóða byrginn öilum. Því er best að herða upp hug. hefja sál ;i andans flug, sýna hreysti' og sannan <lug, syng.i' A hörpur snjallar; áðnr en dimimir daiiðinn burt mig kallar. — Syrtir að haustið. Sól á lofti hnígur. , Allir dagar eiga kvöld". Æfin btirtu d.vgiir. Svona líður kr og <">hl. alt í djnpið sígur. Ríiðull þó af rökkri dauðans stígur. VaJur. lidskólafyrirlcstrar um hjónabönd. Hjónaskilnaðir fara mjög í vöxt í Bandaríkjunum og þykir sumum liorfa til hreinna vandræða út af því. Þess vegna hefir nú Butler- háskólinn í Indianapolis hafist banda um það að reyna að afstýra þessum faraldri og kenna fólki hvernig það á að búa saman, svo að hjónabandið geti orðið farsælt. Hefir verið stofnaður þar sjer- stakur kenslustóll i þessum fræð- um og fengnir til hans frægir kennarar og vísindamenn, svo sem prófessor Metzger, dr. Thurmann Riee, tveir nafnkunnir sálfræðihg- ar dr. Rosenstein og dr. Mary Young, og enn fremur Frank Wickes, dómkirkjuprófastur við „Allra sálna kirkju" Únítara. Að fyrirlestrum þeim, sem haldnir verða, hafa allir aðgang, bæði hjón og ógift fólk. Er þetta fyrsta tilraunin. sem gerð er í þessu efni, en biiist er við því að fleiri há.skólar í Bandaríkjum muni fara að dæmi Butler-háskól- ans, til þess að leiðbeina þeim. sem hikandi eru við það að leggjn úí á h.iúskaparbrautina, eða orðið fyrir vonbrigðum í hjúskaparlíf'- inu. — Pról'essor Metzger segir að far- sæll hjúskapur byggisl ekki ein- iriingu ;í ást og tilfinningum, lieldur ])urfi vísindi og hiigsjón ;ið hjálpa til ]>ess. Draugagangur í Tower. I'að ganga margai' draugasögur DfB Tou'er-kastalann í London. Lord (Iranwell hershiifðingi hei'ir sagt frá einni. Haim var |>;i ungur liðsl'oringi í varðliðinu í Tower <>g bjó í herbergi ]ivi |);ir sem Aima Boleyn var seiniisln nóttina, áðnr er luin \;ir tekin at' lífi. Fyrir ut- an glujjgann h ]>essu herber<ri var varðniHðiir á hverri nóttii. Ein hverju sinni l'anst vnrðtiiaðurinn nieðvitiindHflaiis. Þégtr hann rakn- aði við. skýrði hann l'rá l>ví, að hann hefði sjeð einhverja hvít- klædda veru koma til sín. Hann kallaði og skipaði henni að stað- næmast, en er hún hlýddi því ekki, rjeðist hann í móti henni og rak byssustinginn af iillu afli í hana. En þar varð ekkert fyrir, og brá varðmanni þá svo, að það leið yfir hann. Var hann níi dreginn fyrir herrjett og dæmdur fyrir það að hafa verið ölvaður. Granvell hyggur að dótnurinu hafi ekki verið rjettlátur. Marfíir aðrii- varðmenn hafi sjeð þessa hvítu veru og kvað svo ramt að liræðslu manna við hana að til vandræða horfði að f'á nokkuru varðmann til að vera þarna. Sag- an hefir stöðugt endurtekið sig og nú fyrir skemstu er sagt afi varðmaður hafi orðið var við hvíttl veruna. * » •-------- — En, Kalli minn, það er sfund- um sannarlega erfitt að þefrja um leyndarmál. — Hvað veistu um það, kona ? Þú hefir aldrei reynt það.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.