Lesbók Morgunblaðsins - 31.12.1949, Blaðsíða 2

Lesbók Morgunblaðsins - 31.12.1949, Blaðsíða 2
598 LESBÓK MORGUNBLADSINS »-^fc«mns.i»' i^i ¦t'i.iiinmmgwcip inu og helt að hryggurinn hefði brákast eitthvað. En það var ekki fyr en nokkrum dögum seinna að jeg leitaði læknis. Hann ráðlagði mjer ljós og nudd. En það bætti ekkert, heldur fóru kvalirnar í bak- inu vaxandi. Hinn 1. april var jeg svo slæm- ur, að jeg gat ekki verið á fót- um. Þa fannst mjer tími kominn til þess að láta taka Röntgen-mynd af mjer Læknirinn leit á myndina og honum brá: — Tólfti hryggjarliðurinn hefir brotnað í mola, sagði hann. Hrygg- urinn er í sundur. Nú voru settar á mig stálspelk- ur og bundið rækilega um, en það dugði ekkert. Þá var jeg settur í enn öllugri umbúðir, en það fór á sömu leið. Jeg varð að fá ópíum þriðju hverja klukkustund til þess að lina kvalirnar. Á einum mánuði ljettist jeg um 12 kíló. Ungur læknir þar í nágrenninu ljet sjer mjög umhugað um mig og kom oft til mín. Hann var greind- ur maður og fylgdist vel með öllu, sem gerðist. Einhverju sinni spurði hann konu mína: — Er ekki maðurinn yðar upp- gjafa hermaður? Hún svaraði því játandi. — Það er gott, sagði hann. Jeg hefi heyrt að þeir hafi gert krafta- verk með atomgeislum á hermanna sjúkrahúsinu í Bronx. Og jeg held að það sje seinasta úrræðið fyrir mann yðar að reyna að komast þangað. Eigum við ekki að spyrj- ast fyrir um hvort hann geti ekki fengið þar inni? SJÁLFUR VAR jeg nú orðinn svo, að mjer var sama um alt, en Dorothy vildi er.dilega reyna betta. Þremur vikum seinna var okkur tilkynnt að nú gæti jeg komist í sjúkrahúsið. Og hinn 28. júlí, rjettu ári áður en jeg skrifa þessa grein, var jeg tluttur í Kingbridge sjúkra- húsið Fjóldi lækna kom til að líta á mig. Þeir voru ákaflega vingjarn- legit, en þeir spurðu mig ótal spurn inga, sem mjer fanst ekkert koma við veika hryggnum. Þeir rannsök- uðu mig frá hvirfli til ilja, ekki einu sinni, heldur mörgum sinnum. Þeir rannsökuðu blóðið, nýrun, efna- skiftingu, og síðan tóku þeir aftur Röntgen-myndir af mjer. Einu sinni fóru þeir með mig inn í skurð lækningastofu, svæfðu mig og skáru í hálsinn, einmitt þar sem áður hafði verið tekinn úr mjer kirtill. Þegar hjer var komið var jeg sem lifandi lík, og varð veiklaðri og magrari með hverjum deginum sem leið. Hinn 16. ágúst, eða 19 dögum eftir að jeg kom í sjúkra- húsið, var mjer ekið þangað er geislalækningarnar fóru fram. Þeg- ar jeg kom, þangað rjetti ung og broshýr stúlka mjer pappabikar. Hún hafði gúmmíhanska á hönd- um og hjelt bikarnum langt frá sjer. — Þetta eigið þjer að drekka, sagði hún. — Hvað er það? spurði jeg undr- andi. — Það er „Hiroshima-cocktail" — atomioð, sagði hún. Jeg drakk það. Að útliti og bragði var það eins og vatn. — Og nú skuluð þjer skola munninn, sagði hún. Á þennan hátt komst jeg í kynni við kjarnorkuna. Jeg komst seinna að því að stúlk- an var doktor í heimspeki og við- urkendur eðlisfræðingur. Hún sagði mjer, að þetta væri aðeins reynsludrykkur, til þess að sjá hve miklu geislamagni líkami minn gæti tekið við. Næstu þrjá sólar- hringa tóku læknarnir mjer blóð þriðju hverju klukkustund, til þess að sjá hve geislavirkt það væri. Áður en sólarhringur var liðinn frá því að jeg fekk fyrsta drykk- inn, skeði það ótrúlega, að kval- irnar fóru að minka í bakinu á mjer. Og þá var eins og því væri hvíslað að mjer að mjer mtindi batna. Þremur dögum síðar var far ið með mig aftur í geislalækninga- stofuna og þar var jeg allur mæld- ur með Geigermæli, en það ?r á- hald til að mæla ósýnigeisla. Jafn- hliða máluðu þeir með rauðleitu „merkurchrome" allskonar hringa, ferhyrninga og tigla á kroppinn á mjer, svo að jeg var eins og villi- maður sem býst til bardaga. Allir þessir merktu reitir voru tölusett- ir. Sums staðar varð ekki vart við neina geisla-útstöfun. Annars stað- ar tók Geiger-mælirinn viðbragð og þegar hann var borinn að brota- löminni á hryggnum, þá hoppaði hann og skoppaði. Jeg sá að stúlkan og læknarnir litu ánægjulega hvert á annað. Það var svo sem auðsjeð að hið geisla- virka joð hafði einmitt leitað þang- að, sem þess var mest þörf. SNEMMA í september fekk jeg atomjoð-blöndu af fullum styrk- leika. En þótt í henni væri 80 sinn- um meira af geislavirku joði held- ur en í fyrsta drykknum, fanst mjer þetta aðeins vera vatn. En jeg tók eftir því að læknirinn og stúlkan sættu lagi að standa sem fjarst mjer. Næstu fimm daga var jeg í ein- angrunarstofu og á hurðinni stóð spjald með þessu á: „Ósýnigeislar — aðgangur bannaður". Það voru aðeins elstu hjúkrunarkonurnar, sem hugsuðu um mig, og þær sett- ust aldrei á rúmstokkinn hjá mjer. Altaf dró úr verkjunum og iafn- framt jókst mjer lífsþrek og á- nægja. Jeg setti það ekkert fyrir mig þótt jeg væri með brotinn hrygg. Og þegar einangruninni var

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.