Lesbók Morgunblaðsins - 31.12.1949, Blaðsíða 8

Lesbók Morgunblaðsins - 31.12.1949, Blaðsíða 8
604 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS ^jria orafo k Helgi Sigurðsson (siðar prcstur á Melum og stofnanr.; Þjóðminjasafnsin.s) og Þorsteinn mál- ari voru þá i Höfn (þ. e. fyrir 100 ár- um) og bjuggu saman í útbyggingu við Kristjánsborgar-slot; voru þau her- bergi ljót og leiðinleg og enginn gluggi á svcfnherberginu; jeg veit ckki hvcr lcigði þeim cða hvernig þeir fengu að vera þar. Helgi hafði stundað læknis- fræði og samið verðlaunarit, sem raun- ar ekki fekk sjálf verðlaunin, en Helga hafði vcrið lofað styrk sem viðurkenn- ingu; en um þann styrk var hann svik- inn. svo mikil kergja kom í hann, en hann var þrályndur og sjervitur. Síðan lagði hunn sig eftir málaralist, en var orðinn of gamall og stirður, svo alt, sem hann málaði, varð mjög stirt og mönnum varla líkt, eins og sjá má dæmi til af myndinni af Hannesi bisk- upi, framan við 9. ár Fjelagsritanna (jeg held hann hafi og málað undir steinprentun myndina af Jóni Vídalín, 7. ár; hún er einnig mjög stirð). Seinna tók Helgi fyrir að daguerrotvpcra (Fotografía var þá ckki fundin) og gcrði það illa. Þá hafði hann aðsetur í garði nokkrum í Stóru-Kóngsinsgötu; þangað fóru einu sinni nokkrir íslend- ingar í hóp og Ijetu hann mynda sig, þar á meðal var Konráð (Gíslason). Hann lagði eplaskurn yíir annað augað í sjer, en Helgi sá það ekki og sKiidi ckkert i þvi er myndin kom þannig af- skræmd (Ben. Gröndal). Marglæti að steikja fisk. Eggcrt Hanncsson lögmaður á Bæ a Rauðasandi tók oft vctursetumcnn, cins og aðrir stórbændur. Eitthvcrt haust kom til hans útlcndur maður, Jón Nesten að nafni. Hafði hann verið „fálkafangari" undanfarin sumur og bað nú Eggcrt að taka við sjer seni vetursetumanni. Varð það úr að Jón fór til Eggerts. Latur þótti hann til vinnu, en heimtaði þó óspart að vel væri við sig gert og var matvandur mjög. Eggert krafðist þess að hann tæki sjer eitthvað fyrir hendur, og skipaði honum að róa með vinnumönn- um sínum um haustið. Jón fór í róður. en nauðugur þó. Er þess ekki getið að vinnumönnum hafi orðið mikill stuðn- ALDREI hefur veist jafn erfitt að velja jólagjafirnar eins og núna fyrir jólin. Það var sökum þess hvc fáskrúðugt var í búðunum. Helstu jólagjafirnar munu hafa orðið bækur og íslenskir leirmunir. Af leirmunum var nú til meira og f jöl- breyttara úrval en áður, enda munu þeir hafa selst vel. Þessi iðnaður er tiltölu- lega nýr í landinu. Guðmundur frá Miðdal byrjaði á honum fyrstur manna. — Myndin hjer að ofan er úr vinnustofu hans og sýnir nokkrar stúlkur, sem eru að utl)ii.i og skreyta leirmuni núna fyrir jólin. (Ljósm. ÓI. K, Magnússon). ingur að liðscmd hans. Þegar úr róðri kom tók hann upp á því að steikja fiskinn og krydda á ýmsan vcg, en það þótti hin mcsta nýlunda, og gerðu menn óspart gabb að. ekki síst Eggert. Öðru sinni var það að Eggcrt mætti Jóni með tvo fiska. Sagði hann þá í háði: „Sjóddu annan og steiktu hinn!" (Frá ystu nesjum). Þuríður formaður kom mjög oft að Litla-Hrauni á hcim ili Þórðar sýslumanns Guðmundsson- ar. Henni þótti kaffi mjög gott og mæltist stundum til þess að fá kaffi- sopa. Gerði hún það jafnan með þcss- um orðum: „Heitt, fljótt, sterkt, litið" (ísl. sagnaþættir). Þilskip i Hafnarfirði I cftirfarandi kvæði cru talin bau þilskip, er gcngu úr Hafnarfirði 'irið 1884: Úr Hafnarfirði þilskip þá þ.ióta um karfagrund ósljetta, firðar oft skoða flolann nctta; yndi makalaust cr að sjá. Á borðum freyðir bólgin alda, byrstur Hræsvelgur þenur falda; en samt ei hræðast höldar hót, hugdjarfir Ægi stríða mót, „Örninn" þá meður mannval best mjallhvítar leysir sigluvoðir, fleiri því dæmi í'ylgja gnoðir, „Hafliði" brátt og „Hanne" sjest, „Hcbrides", „Alpha", „Eining", „Geysir", „Auður", „Sveinn", „Lilja", „Roker" þeysir og „Otto" á bláum ýsumel. Öll skipin fiska mætavel. (Saga Hafnarfjarðar). Ferming: í Reykjavík 1810. Sir G. W. Mackenzie, sem ferðaðist hjer 1810, var við fermingu í dómkirkj- unni og lýsir henni. Segir hann að stólræðan hafi vcrið flutt með mikilli áherslu og látbragði. Sönginn, eða rjett ara sagt öskrið, hefði annast 10—12 menn, scm stóðu hjá altarinu. Allir kirkjugestir hafi vcrið búnir í sitt besta skart og hafi konur setið öðrum megin í kirkjunni, cn karlmenn hinum megin. Engir Danir hafi verið viðstaddir, því að það sje ekki vani þeirra að vera við íslcnskar guðsþjónuslur. Biskupinn (Geir Vídalín) hafi komið í kirkjuna rjctt áður cn athöfnin hófst, og ..cst við altarið, en hann hafi ckki gcrl ann- að en taka i ncfið og tyggja tóbak. Skólavörðustígur. Á almcnnum borgarafundi í Rcykja- vík 23. scpt. 1835 var Skólavörðustíg- urinn tekinn í vegatólu bæarins og um • leið ákveðið, að hann skyldi vera til skemtigöngu fyrir bæarbúa, og þess vegna var bannað að fara með hesta um hann. Óvíst er að því banni hafi nokkru sinni verið aí ljett formlega.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.