Lesbók Morgunblaðsins - 24.09.1978, Side 3

daga, en fólk vissi hvaö þaö hafði. Nú var allt
á ferö og flugi og peningar reyndust verölausir
þegar til þeirra átti aö taka, og þaö var kannski
bezt aö láta þá í strákhítina. Þaö var bara svo
erfitt aö skilja þetta.
Björn klappaöi móöur sinni á vangann og
hvíslaöi aö henni blíðuorðum. Brynjólfur heyröi
ekki hvaö þeim fór á milli. Loks tók Þorbjörg
til máls:
— Eg veit, Brynjólfur minn, að þú sérö þetta
viö drenginn. Hann er nú aö koma undir sig
fótunum.
— Já, pabbi, ég er eiginlega búinn aö kaupa
mér lítið bílaverkstæði, á bara eftir aö borga
þaö. Það er svo þreytandi aö vinna alltaf hjá
öörum og hafa aldrei neitt handa á milli. Þaö
er víst hægt aö þéna mikiö á bílaverkstæðum.
— Þú getur fengiö þaö sem ég á og þá er
þér vonandi borgiö, sagöi Brynjólfur gamli og
nefndi upphæö.
Þaö dimmdi yfir svip Björns. Hann sat um
stund hugsandi og nagaöi á sér neglurnar. Svo
sagöi hann:
— Þetta hjálpar heil mikiö en þaö er bara
ekki nóg, ég varö aö fara og reyna aö slá í
bönkunum til viöbótar. Mig vantar bara
uppáskrift.
— Ekkert þýöir aö ég skrifi upp á, ég hef
ekkert nema ellistyrkinn til aö lifa á og ekki er
hægt aö klípa af honum, sagöi Brynjólfur.
— Já, en húseignin skuldlaus, sagöi Björn
flaumósa.
— Já, ég hef nú ekki ráö á aö tapa henni,
svaraði Brynjólfur mæöulega.
— Þetta eru nú ekki nema nokkur blöö bara
til aö losa mig úr verstu klípunni. Svo dreifi ég
þeim milli bankanna svo aö ekki veröi of há
summa í neinum þeirra. Um aö gera aö fá bara
lítið á hverjum staö, þannig er auöveldara að
fleyta því áfram. Þegar ég fer að græöa á
bílaverkstæöinu þarf ég auövitaö ekki á svona
smáviöskiptum aö halda, heldur hef einn
bankastjóra fyrir mig, sem sér um bankamálin
fyrir mig. Eg sendi honum auövitaö eitthvaö fínt
á jólunum eöa labba upp á skrifstofu til hans
meö dýrt viskí eöa konjak. Þá veröur maöur
oröinn þekktur í viöskiptalífinu og veröur aö
haga sér eftir því.
Þetta var oröin lengri ræöa en Björn haföi
ætlaö aö halda, en hann varð að vinna fööur
sinn á sitt mál. Þaö gat ekki skaöað aö mála
hlutina Ijósum litum.
Brynjólfur hnussaöi og hristi höfuðið. Margt
haföi hann heyrt um dagana, en aö múta
bankastjórum hafði hann aldrei heyrt minnst á.
Hann tók seinlega til máls og spuröi: Hversu
miklu varöar þig, drengur minn, aö ég veröi viö
óskum þínum?
—Mig varöar þaö öllu, skuldirnar eru komnar
mér langt yfir haus og ég sé enga leiö út úr
þessu nema meö þinni hjálp til aö kaupa
verkstæöiö. Þaö var komiö holhljóö í röddina
og Björn leit til móöur sinnar í von um aðstoð.
— Viö veröum aö gera þetta, Brynjólfur, viö
ólum drenginn og viö berum ábyrgö á honum
á meöan viö lifum. Viö getum ekki liðið þaö aö
nokkur af okkar fólki veröi bendlaöur viö
fjárpretti — meðan viö eigum eitthvað til. Og
þetta er nú yngsti sonur okkar og hann spjarar
sig ef hann fær hjálp til. Ekki trúi ég ööru.
— Ertu meö víxlana? Spurningin skall eins
og holskefla yfir mæöginin.
— Já, já, svaraði Björn, ég ... ég tók þá
svona meö mér, þeir eru hérna.
Brynjólfur fletti víxlunum og lagöi saman
upphæöirnar í huga sínum. Jú, húsið myndi
duga, en hvaö svo? Hann teygði sig seinlega
eftir pennanum, sem lá á boröinu til hliðar viö
hann, og skrifaöi á víxlana sem útgefandi. Hann
var lengi aö því, vandaöi skriftina og virti hana
lengi fyrir sér. Þaö skyldi enginn segja aö
rithöndin hans Brynjólfs Jónssonar væri ekki
læsileg á víxlum.
Björn þakkaöi fööur sínum geröan greiöa og
sagöi aö hann ætti ekki eftir aö sjá eftir þessu.
Þar meö stóö hann upp og kvaddi foreldra sína
ástúölega.
Brynjólfur gamli geipsaði meö ólundar
nagghljóöi og prjónar gömlu konunnar tifuöu án
aflátsv Hvorugt þeirra sagöi nokkuö langa hríö.
Þaö var eins og einhver ósýniieg greip héldi
þeim í dauöa taki. Þau höföu slökkt á
sjónvarpinu þegar Björn kom og ekki hirt um
aö kveikja á því aftur.
— Þaö er bezt aö fara aö hátta, umiaöi
Brynjólfur.
— Hvaö liggur á, drengurinn rétt nýfarinn,
ekki þarftu svo snemma á fætur aö morgni.
Þorbjörg gamla átti bágt meö aö samsinna
manni sínum í þessum efnum sem öörum. Hún
vildi gjarna tala um yngsta son þeirra og óska
honum gengis, en Brynjólfur gamli mátti ekki
heyra á hann minnst, einn sérvizkuþankinn enn.
Þaö var annars alveg furöulegt hvaö karlinn
haföi alltaf veriö afundinn viö Björn, eins og
dyldist eitthvaö í svip hans sem espaði hann
upp. Þaö vissi víst enginn.
— • —
Nokkur tími leiö og dag nokkurn fengu gömlu
hjónin póstkort frá Svíþjóö. Þau veltu því fyrir
sér, litu á skriftina og svo á undirskriftina,
BJÖRN.
„Þaö var ekki hægt aö þverfóta fyrir
rukkurum heima svo aö ég varö aö fara hingað
til aö vinna. Þaö er miklu betra aö vinna hér
en heima. Síöustu viku hef ég unnið hjá
heildsölu. Eg er búinn aö fá íbúö, aö vísu ekki
eins góöa og heima, og Stína er komin meö
krakkana og allt gengur vel. Þiö skiljið aö ég
varö aö fara leynt meö þetta svo aö ég yröi ekki
stöövaður. Eg vona að þiö skiljiö þetta. Kveöja,
Bjössi.“
— Og lýgur aö foreldrum sínum, orgaöi
Brynjólfur gamli hamslaus.