Lesbók Morgunblaðsins - 24.09.1978, Side 15

«r
hugskoti
%Vood«
*ll*n
1 BG FéKK FyœsTAHUSA 'a stelpum
ptGftfZ ÉG MK 20 'AZA OG FÓf? í
,l/eknisle:ik"\/ie> stelpuma r'
WOOPy FR/EUPt,
SEGPU MÉR EITTHVAP UM
STApREYNPIK HSSlNS. >
ÉG veit; EN
(?AO ER SKEMMTI-
LEGRA, ÞEGAR |=>a
7-2L
..NEMA Þe.lM KAFLA, pEGAf?
ÞÚ FÆRP GLAMPA í AUGJN
OG PEPP AP FLISSA - __/
ERTU EKKI ORPINN
LElPUR "A Þvi'?
- Kostgangarar hjð
Guörúnu ö
Bökhlööustig 10
Framhald af bls. 5.
nám erlendis. Jón hefur reist sér og
fjölskyldu sinni bústaö á Helgastöðum í
Biskupstungum og unir þar þegar tóm
gefst frá störfum. A hesta og hefur gaman
af þeim. Kona Jóns er Þóra Friðriksdóttir,
þekkt leikkona. Óefaö er Jón meö mestu
bassasöngvurum sem nú eru uppi, enda
hefur hann sungið viö jafn fræga óperu og
Stokkhólmsóperuna. Jón er léttur í máli
og Ijúfur í viökynningu.
Kjartan Jóhannsson. Varö frægur
hlaupari á tímabili. Stundaöi verzlunar-
nám. Maöur lipurlega vaxinn og léttur í
hreyfingum.
Kristinn Björnsson, nemandi í 6. bekk
M.R. Maöur stilltur vel. Fálátur. Lauk
stúdentsprófi um voriö. Hlaut verðlaun úr
gullpennasjóöi skólans fyrir námsafrek. Er
greinarhöfundi í minni, er Guörún mat-
selja óskaöi Kristni til hamingju meö
þennan sigur. Kristinn miklaöist ekki af
þessu, enda gáfaöur maöur. Hann lauk
kandídatsprófi í sálarfræöi viö Oslóarhá-
skóla og stundaöi síöar nám í sálsýkis-
fræöi barna viö Ríkisspítalann í Osló.
Hefur nú starfaö í mörg ár sem sálfræö-
ingur viö Sálfræöideild skóla í Reykjavík.
Hefur haft mörg störf á hendi af skyldum
toga.
Kristján Georgsson frá Vestmannaeyj-
um. Hann var viö nám í Verzlunarskólan-
um. Kaupmannssonur. Stilltur maöur. Er
nú nýlega látinn, langt um aldur fram.
Théódór bróöir Kristjáns boröaöi þarna
einnig, og kemur síðar aö honum.
Leifur Haraldsson. Þjóökunnur maöur
á sinni tíö og mun þar mestu hafa valdið
persóna hans og ytra fas. Hann var
fljúgandi greindur, málamaöur góður,
skáldmæltur og ritfær. Um þetta leyti var
Leifur prófarkalesari hjá Helgafelli. Eitt
sinn var Leifur i fæöi á Ingólfskaffi.
Einhverju sinni var hann fjarverandi frá
matsölustaðnum. Þegar hann fékk reikn-
inginn yfir síöasta mánuöinn haföi ekki
veriö dregiö frá vegna daganna, sem hann
boröaöi ekki. Þótti Leifi þaö aö vonum
hart, og varpaöi hann þá fram þessari
vísu, sem margir kunna:
Ungu skáldin yrkja kvæöi
án þess aö geta þaö.
Á Ingólfskaffi er ég í fæöi
án þess aö éta þaö.
Stundum fylgdist sá sem þetta ritar
meö Leifi eftir mat, út í bæ. Eitt sinn barst
í tal frumvarp þaö, sem Jónas frá Hriflu
flutti á Alþingi um þessar mundir varöandi
titil íslenzkra kvenna. Lagöi Jónas til aö
þær yröu allar titlaöar frúr, til þess aö
komast hjá aö fara í manngreinarálit. Datt
þá Leifi í hug eftirfarandi vísuhelmingur:
Nú eru allar orðnar frúr,
sem áöur voru piparmeyjar.
Baö Leifur undirritaöan aö botna:
Svona er allt í sama dúr,
sem þeir vinna, þingsins peyjar.
Leifur var ræöinn maöur, þó aö hann
væri nokkuö málhaltur, stamaði mikiö.
Hann veröur ógleymanlegur þeim sem
honum kynntust. Leifur lézt sumariö 1972,
rúmlega sextugur aö aldri. Hann var
Samvinnuskólagenginn. Stundaöi skrif-
stofustörf og þýöingar. Síðustu árin vann
hann á pósthúsinu í Reykjavík — í
orlofsdeild og átti oft annríkt þar. Leifur
þýddi nokkrar bækur og smásögur, sem
birtust í blöðum og tímaritum. Gaf út
tímaritið Það bezta, en af því komu alls út
þrjú hefti. Leifur var ágætur íslenzku-
maður.
Magnús Torfi Ólafsson blaöamaöur viö
Þjóðviljann. Ekki veröur þaö sagt, aö
Magnús léti mikiö á sér bera þarna. Hann
gekk meö stúdentshúfu, enda skammt um
liðið síöan hann lauk prófi frá Menntaskól-
anum á Akureyri. Magnús hengdi frakka
sinn snyrtilega upp frammi í anddyrinu og
lagði stúdentshúfuna upp á hilluna þar
fyrir ofan. Þaö sem auðkenndi Magnús
Torfa öðru fremur var snyrtimennskan og
hæverskan. Hann ræddi lítt viö menn af
fyrra bragöi, en maöur komst ekki hjá aö
veita honum nokkra athygli.
Pétur Jóhann Magnússon, nam bók-
band, síöar verkstjóri í Sveinabókband-
inu. Glaösinna maður, þægilegur í
viðkynningu. Geröi sér ekki mannamun.
- Ur dagbök
Göbbels
Framhald af bls. 13
„Það er höfuðógæfa. Þjóðin
þarfnast þess nú fremur en nokkru
sinni fyrr að heyra í Foringja
sínum og mér finnst óréttlátt að
neita henni um það“ ... Það vekur
furðu manns við lesturinn að
Göbbles, virðist endrum og eins
hafa gert sér vonir fram á síðustu
stundu þrátt fyrir það, að þýzki
herinn bíður sífelldan ósigur og
herir bandamanna nálgast Berlín
óðfluga. Hann er að ímynda sér,
að hin eða þessi kraftaverk geti nú
gerzt — skyndilegur matarskortur
eða kjaradeilur verði á vesturlönd-
um, Þjóðverjum takist að semja
sérfrið við Sovétmenn o.s.frv.
Hann hvetur Hitler til þess að láta
þjálfa flugmenn til sjálfsmorðs-
ferða, stofna hersveitir kvenna
(„Ætli karlmenn mundu þá ekki
hugsa sig um tvisvar áður en þeir
hlypust undan merkjum", segir
hann), stofna herdeildir fanga
o.s.frv. Hann rifjar upp fyrir sér
mannkynssöguna og leitar með
logandi ljósi að dæmum þess, að
aðþrengdum þjóðum tókst að forða
sér við ósigrum á elleftu stundu.
Kemst hann að lokum að þeirri
niðurstöðu, að „enginn efi leiki á
því, að vér Þjóðverjar getum
sigrað ef heppnin er með“
Hann gerir sér að vísu ekki
vonir um algeran sigur. En hann
ímyndar sér, að Stalín muni
tilleiðanlégur að semja sérfrið
(„Stalín þarf ekki að taka neitt
tillit til almenningsálitsins.“) Þeg-
ar Þjóðverjar séu búnir að komast
að friðarsamningum við Sovét-
menn geti þeir snúið sér að
bandamönnum af fullum kröftum.
Fyrir kemur reyndar, að hann
talar af viti. Hann spáir því t.d.,
að Churchill muni velta úr valda-
sessi eftir stríðið. En mestan part
er dagbókin þrugl, og allbrjálæðis-
leg á köflum. „Gyðingar eru að
sækja í sig veðrið", ritar Göbbels
í marz. „Öllum, sem fá færi á því
be.r skylda til að drepa Gyðinga
eins og rottur hvar sem þeir
fyrirfinnast. Svo er guði fyrir að
þakka, að okkur Þjóðverjum hefur
orðið vel ágengt í því að útrýma
Gyðingum. Ég vona aðeins, að
aðrar þjóðir beri gæfu til þess að
taka okkur sér til fyrir myndar
...“ Tuttugu dögum eftir, að
Göbbles endaði dagbók sína óku
sovézkir skriðdrekar inn í Berlín.
Hitler hafði framið sjálfsmorð
daginn áður. Þá var öllu lokið.
Göbbels gerði sér engar vonir
framar. Hann gaf börnum sínum
sex inn eitur, skaut því næst konu
sína, og loks sjálfan sig.
- Úr TIME.