Lesbók Morgunblaðsins

Ulloq
Ataaseq assigiiaat ilaat
Saqqummersitaq pingaarneq:

Lesbók Morgunblaðsins - 16.11.1985, Qupperneq 5

Lesbók Morgunblaðsins - 16.11.1985, Qupperneq 5
Ingvar Sverrisson Umgjörð alls Seintlaus undan áþján -t-í-m-a-n-s- fn gelsisorða ( oki hins viðtekna ) þér — eri ndi sle ysu nni. En samtfrjáls að tjaldabaki þessa veglausa lífs — í björtu athvarfi hinskvika bleks .. .en skyndilega þessi óvænti tregi þetta undarlega tóm — Höggmyndir Miðnætti Yfirgefnar ímiðjum klíðum hinar ófullmótuðu sviplausu höggmyndir lífs þíns. — þögulvitni þess sem aðeins að hálfu var. En þrátt fyrir iðrun þina nú skal því að eilífu aldrei breytt grafljóði þínu : Meitill og hamar óþjál verkfæri í höndum hins svikula manns. — Saklaus hnífur í krepptum hnefa þessi blinda hreyfing — undrandi styður máttvana hendi á hrjúft hörund malbiks hnígur líkaminn allur í kólnandi rekkju kvalinn þreifar sviðið brjóst iðar í augum slokknandi líf ogsíðankomu blaðamennirnir ljósmyndararnir samviska þjóðar. „Nei, við höfum óbilandi trú á bókinni. Hún mun lifa. Spurningin er frekar sú hvort menn standist kröfur bókarinnar. Hún flytur lesendum efni sem maður fær hvergi aðgang að annars staðar. Það er ekki það að við hötumst út í myndbönd, kvikmyndir. Þær eru stórkostlegur miðill eins og kvikmyndir á borð við „Apocalypse Now“ ber vitni um (Wilhelm er mjög hrif- inn af þessu verki Coppola), en bókin rær á önnur mið. Við höfum verið svo heppnir að njóta íþökubókasafnsins hér við Menntaskólann í Reykjavík. Það er frábært safn og þar eru bækur sem opna manni nýjar víðáttur í tilverunni." „Er það þá smásögu- og skáldsöguformið sem höfðar mest tilykkar?“ „Form og ekki form. Við eigum það allir sammerkt að gefa okkur grófustu reglur áður en við byrjum að skrifa, og enginn okkar er hrifinn af beinni frásögn. Wilhelm blandar ýmsum formum saman. Arnór Gísli segir ekki sögu, er frábitinn hefð- bundinni frásögn. Ingvar, sem bæði hefur heillast af smásagnaforminu, en yrkir einnig ljóð, — hans viðfangsefni er sú reynsla sem maðurinn felur og á einn með sjálfum sér, það sem hann vill ekki bera á torg. Þorsteinn Siglaugsson EKKI vertu ekki að horfa svona alltaf á mig einsog ég sé ekki til nema í augum þínum og aðeins spegil- mynd þin stökktu útúr speglinum og brjóttu hann á eftir þér horfðu ekki svona á mig þú ert aðeins spegilmynd mín s-úr-no-1 brjálæði tímans hefur sett upp aðra grímu en vandi var til fyrir byltingu þó hefur það enn auga og er fastgróið í enni þess á þartilgerðum stilk laungum hann sveiflast sýnu meir í roki umrætt auga er hvítt blóðhlaupið sprungið fljótandi í sýrum saltra tára Þorsteinn Siglaugsson er nemandi I Menntaskólanum á Akureyri Ég skrifa um þennan vegg sem er milli fólks og þrána til að brjóta hann niður, komast yfir hann, segir Ingvar. — Ég hef áhuga á þeirri kvöð sem lögð er á einstakl- inga til að upplifa vissa hluti án þess að vera búnir undir það á nokkurn hátt. Viðbrögð mannsins við áreiti eru líka áhugaverð." „Eg sé fegurð í undarlegum hlutum, segir Wilhelm. Samskipti fólks og húmor þess er áhugasvið mitt. Ég legg mig eftir manngerðum sem eru öðruvísi en til hafa verið áður, sem skora allt á hólm. Ég vil skapa nýjan heim. Enginn okkar er núróm- antíker. Þó við kunnum vel að meta náttúr- una lýsum við henni ekki á hefðbundinn hátt. Við leitum að ferskum leiðum til að lýsa umhverfinu. Rigningin og skýjafarið er orðið svo gamalt. Það er búið að segja allt um þessa eldgömlu fegurð. Okkar umhverfi mótast meira af hlutum. Þar er fegurð. í steinsteypunni er fegurð. „Hafið þið í hyggju að gerast rithöfund- ar?“ „Við erum allir að fikta við þetta núna. Tíminn á eftir að skera úr um þáð hvort að maður skrifar, hvort þörfin verður það sterk. Það er lengi hægt að skrifa fyrir | sjálfan sig og skúffuna. Þetta er líka spurn- ing um aga. Það þarf mikinn sjálfsaga til þess að sitja einn daginn út og daginn inn og skrifa. Það er ekki á hvers manns færi. Fæstir gera sér grein fyrir því heldur hvað betta er mikil vinna. En vinnan í sjálfu sér réttlætir ekki neitt. Hæfileikarriir verða líka að vera fyrir hendi, þó þeir séu ekki nema fá prósent af öllu ferlinu, eins og Halldór Laxness hefur einhvers staðar sagt. En við ætlum allir í háskólanám. Ingvar hyggst nema lögfræði, Arnór Gísli ætlar að leggja germönsk fræði fyrir sig, og Wilhelm hefur áhuga á ensku, listasögu og bókmenntanámi, en er jafnframt að velta því fyrir sér að fara í Handíða- og myndlistarskólann." „Að Jokum. Hverjir eru helstu áhrifa- valdar í hugarheimi ykkar um þessar mundir?“ Ingvar: „Ólafur Haukur, Kafka, Einar Már, Camus, Tarkowski. Arnór Gísli: „Bochert, Guðbergur Bergsson. Laxness hef ég lesið en forðast að láta hann hafa áhrif á mig. Wilhelm: „Vonnegut, Eunesco, Kafka, gríski heimurinn, Wilde, Hundrað ára einsemdin, Apocalypse Now.“ Sigríður Matthíasdóttir Skáld Við höfum aldrei verið skáld erum ekki skáld en viðgetum samtekki bara þagað þagað þunnu hljóði ogþó er eins og við fáum svo lítið aðgerthérna þarsem égminn ræður ríkjum ogsíðan... svo að líklega erum við skáld munum alltaf verða aðeins skáld. Að kvöldi Hver var nú aftur óður þessa dags sem tekinn var af lífi klukkan slær tólfhögg ogþaðerbleik sumarnótt á glugganum engin tiðindi urðu utan hjörtu sem slógu í takt. Morgunn Grár morgunn hrá rigningin sleikir rúðuna atburðirnir frá kvöldinu áður þyrpast eins og vofur baugar undir augum persónuleikinn eins og undin borðtuskan í eldhúsvaskinum. Sigríðurerungstúlka á Seltjarnarnesi Kristín Jónsdóttir KVÖLD í JANÚAR Þó ég gangi í myrkrinu óttast égekki. Frostið er ekki lengur biturt. Nóttin ekki lengur dimm. Jafnvel malbik götunnar ermjúktundirfæti — þegar maður elskar. Kristin Jónsdóttir er ung stúlka i Hlið i Lóni. Ljóö eftir hana hafa áður birzt i Lesbók. Bárður Jónsson UÓÐ Hugur minn opið sár nýtursvala kvöldgolunnar. Með nærfærnum fingrum núir þú smyrslum sam verunnar í sálina. Öskrandi af ótta ' hleyp ég. Til að koma aftur þar sem ég get ekki, get ekki farið. Vertu láttu mig ekki einan. Eilífðin er fyrir einveru. Bárður Jónsson er nemandi i Reykjavík. Arnór Gísli Ólafsson Sandkassinn að var eitt sinn stór sandkassi og í honum léku sér þrír strákar. Stund- Þum fengu litlu krakkarnir meira að segja að leika sér með. Einn strák- anna var stór og sterkur og hann vildi fá að hafa allan sandkassann út af fyrir sig. En hinir tveir lömdu stóra strákinn í sameiningu. Mikið urðu þá litlu krakkarnir fegnir. En er þessir tveir höfðu ráðið niðurlög- um stóra stráksins urðu þeir ósáttir. Báðir vildu þeir leika sér í þeim hluta sandkassans sem mestur sandurinn var. En af því að þeir voru jafnsterkir þorði hvorugur að ráðast á hinn. Og nú sitja þeir ennþá í sandkassanum, sinn í hvoru horni og stara hvor á annan. Hvor um sig vonast til að verða stór og sterkur svo að hann geti eignast allan sandkassann. En þeir kunna ekki að leika sér lengur og enginn skilur hvað þeir eru að gera í sandkassanum. Litlu krakkarnir fá ekki neitt að leika sér í sand- kassanum og því eru þeir hræddir og daprir. Wilhelm Emilsson Kannski á morgun ann hélt út í óbyggðirnar til að hitta guðina sem ríktu yfir heiminum. HHann gekk klukkutímum saman þar til hann kom að ævagömlum, gráum múr. Há, kræklótt tré teygðu lauflausar greinar upp í nætur- himininn. Skuggar trjánna afmynduðust á sprungnum múrnum. Engir verðir voru sjáanlegir og undarleg þoka vall, ofurhægt, út um hálflukt borgarhliðið. Hann gekk inn en sá aðeins móta fyrir borginni í gegnum mistrið. Hann sá ekki stíginn, sem hann gekk eftir, fyrir rakri móðunni. Hann rétti fram höndina til að grípa um stöng sem var 1 vegi hans. En þá hvarf þokan skyndilega og borgin fylltist tæru sólskini. Hann hélt um spjót sem hafði verið lagt í gegnum guð er lá við fætur hans. Borg guðanna hafði verið eyðilögð og þeir lágu myrtir í mölbrotnum hofum, í lindum, á götum ... ... Nóttin skall á jafnskyndilega og hún hafði horfið. Skærgul ljós eldanna vörp- uðu bjarma á brotinn marmara og blönduðust síðan myrkrinu. A hellulögðu torgi fann hann líflausan líkama guðsins sem honum þótti vænst um. Saman höfðu þeir leyst ótal gátur í veislum, sem stóðu svo dögum skipti, í gylltum höllum. Hann minntist undarlega spádómslegra orða hins myrta. „Við munum ekki verða hér að eilífu. Ungir, villtir guðir munu koma,“ hafði hann sagt, brosað dapurlega og misst bikar í gólfið. Hann hafði ekki trúað honum þá en nú sá hann nýju guðina mölva styttur og bera eld að fornum helgidómum. Þeir lögðu borgina í rúst, einungis til að reisa hana að nýju, sveipa sig purpura- skikkjum og bíða annarrar innrásar ungra, ógnvekjandi guða. Hann gekk út um borgarhliðið án þess að líta um öxl og sagði við sjálfan sig: „Mér líkar ekki þessi endalausa hringrás. Hún er auðvitað óumflýjanleg en dálít- ið gamaldags." LESBÖK MORGUNBLADSINS 16. NÓVEMBER 1985 5

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.