Morgunblaðið - 26.01.2004, Side 20

MINNINGAR
20 MÁNUDAGUR 26. JANÚAR 2004 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Þorsteinn Sveins-son fæddist á
Sauðárkróki 25. júlí
1955. Hann lést í
Reykjavík 14. janúar
síðastliðinn. Foreldr-
ar hans voru Helga
Ingibjörg Jónsdóttir,
f. á Sauðárkróki 27.6.
1919, d. 24.9. 1999,
og Sveinn Þorsteins-
son, múrari frá
Stóru-Gröf í Skaga-
firði, f. 3.7. 1912, d.
23.1. 1991. Systur
Þorsteins eru Jór-
unn, f. 26.9. 1948,
óskírð stúlka, f. 7.12. 1949, d. 2.1.
1950, Mínerva, f. 23.3. 1951, og
Ástríður Jóna, f. 16.11. 1956.
Þorsteinn kvæntist 7. apríl 1979
Helgu Björgu Helgadóttur kenn-
ara, f. í Reykjavík 4.1. 1956. For-
eldrar hennar eru Björg Pálsdótt-
ir, f. 12.6. 1925 og Helgi
Guðmundsson, f. 19.1. 1897, d. 22.
5. 1957. Börn Þorsteins og Helgu
eru Kolbrún Björg, f. 2.1. 1979,
unnusti hennar er Andri Magnús-
son, f. 27.1. 1978, Hildur Inga, f.
21.5. 1981, og Helgi Már, f. 1.7.
1982.
Þorsteinn og Helga hófu bú-
skap á Ránargötunni 1978 og
fluttu á Kóngsbakka 1981 þar sem
þau bjuggu til ársins
1992 þegar fjöl-
skyldan flutti í Jaka-
sel. Þorsteinn ólst
upp í Álfheimunum í
Reykjavík og gekk í
Langholtsskóla og
síðan í Vogaskóla,
þaðan sem hann lauk
landsprófi. Leið
hans lá síðan í
Menntaskólann við
Tjörnina þar sem
hann útskrifaðist
sem stúdent 1975.
Þorsteinn hóf nám
við Kennaraháskóla
Íslands haustið 1977 og útskrifað-
ist þaðan sem kennari vorið 1980.
Haustið 1980 hóf hann kennslu við
Hólabrekkuskóla í Reykjavík þar
sem hann starfaði til dauðadags.
Á sumrin sinnti hann garðyrkju-
störfum til margra ára. Þorsteinn
sinnti félagsstörfum, fyrst í
Smíðakennarafélagi Reykjavíkur
og síðan tók hann þátt í starfi list-
og verkgreinakennara í Reykja-
vík. Hann gekk í Oddfellowregl-
una 1999. Þorsteinn var síðustu
árin prófdómari við smíðadeild
Kennaraháskóla Íslands.
Útför Þorsteins fer fram frá
Langholtskirkju í dag og hefst kl.
15.
Elskulegur bróðir minn Steini var
kallaður burtu úr þessum heimi á
svipstundu, það gafst ekkert ráðrúm
til að kveðja. Hann hafði ekki kvartað
um veikindi, var fullfrískur til hinstu
stundar. Fjölskyldan er harmi slegin,
eftir situr sorg og söknuður. Þú varst
góður bróðir, traustur, réttlátur og
sanngjarn, mjög hjálplegur og ósér-
hlífinn. Þú hafðir svo mörg áhugamál,
varst mikill aðdáandi íþrótta, stund-
aðir fótbolta alla tíð, einnig varst þú
fær á skíðum. Þú hafðir mikinn áhuga
á tónlist, spilaðir á gítarinn til að slaka
á frá amstri dagsins eða hlustaðir á
tónlist. Ég minnist þess þegar þú
komst með Helgu Björgu inn í fjöl-
skylduna, hún var þér alla tíð svo kær,
enda yndisleg manneskja. Þið fóruð
samtíða í Kennaraskólann og lukuð
námi 1980. Í ársbyrjun 1979, 20. jan-
úar, eignuðust þið Kolbrúnu, og gift-
uð ykkur um leið og hún var skírð í
apríl sama ár, það var hátíðleg stund.
Síðan fæddist Hildur Inga og Helgi
Már ári síðar. Þau hafa stundum talað
um að þau væru eins og þríburar, það
var svo stutt á milli þeirra. Þið Helga
voruð svo samstiga í lífinu, lifðuð fyrir
börnin ykkar og kennsluna, þar gátuð
þið borið saman bækur ykkar og stutt
hvort annað. Seinni árin, þegar börn-
in stækkuðu, voruð þið dugleg að
ferðast bæði innan lands og utan.
Margar góðar stundir höfum við átt
með ykkur í sumarbústaðaferðum og
fjölskylduboðum.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Héðan skal halda
heimili sitt kveður
heimilisprýðin í hinsta sinn.
Síðasta sinni
sárt er að skilja,
en heimvon góð í himininn.
(Vald. Briem.)
Elsku bróðir, ég kveð þig og þakka
þér fyrir góðar samverustundir á lífs-
leiðinni.
Ég bið Guð að geyma þig. Minning
þín mun lifa með okkur fjölskyldu
þinni.
Elsku Helga Björg, Kolbrún, Hild-
ur og Helgi Már, ég votta ykkur mína
dýpstu samúð.
Þín systir
Mínerva.
Elsku Steini frændi.
Það eru fá orð sem geta lýst því
hvernig okkur líður núna. Við áttum
ekki von á því að þurfa að kveðja
svona góðan frænda. Okkur systrun-
um hefur ávallt þótt gott að koma til
ykkar Helgu. Þið tvö eruð okkur svo
kær og hafið alltaf verið til staðar
þegar okkur vantaði stuðning, hjálp
eða góð ráð. Það er svo erfitt að sjá
fjölskyldu þína án þín, sérstaklega
Helgu, því þið tvö voruð svo ham-
ingjusöm og ástfangin. Okkur systr-
unum þóttu þið fyrirmyndar fjöl-
skylda. Heimilið ykkar stóð okkur
ávallt opið og fyrir það erum við svo
þakklátar.
Elsku mamma, Minný og Ásta. Við
vitum að þið hafið misst mikilvægan
hlekk úr Svenson-ættinni, góðan
bróður sem þið voruð vanar að
treysta á.
Elsku Helga, Kolla, Hildur og
Helgi. Okkur þykir svo vænt um ykk-
ur og það er sárt að horfa á ykkur í
þessari miklu sorg. Sagt er að hver
raun geri okkur sterkari. Við tökum
einn dag í einu.
Elsku Steini. Þú skilur eftir góða
konu og yndisleg börn. Við munum
reyna eftir okkar bestu getu að styðja
þau á þessari sorgarstundu. Hér með
kveðjum við góðan frænda.
Helga Kristrún og
Sigurborg Anna.
Það eru blendnar tilfinningar sem
takast þarf á við og erfitt að upplifa
þegar maður er minntur með kröft-
ugum hætti á hversu stutt er milli lífs
og dauða, gleði og sorgar.
Þriðjudagurinn 13. janúar rennur
upp, fullur af gleði og hamingju.
Kvöldið áður höfðum við Gerður upp-
lifað þá sælu að eignast okkar fyrsta
barnabarn. Ekki skyggði á gleðina að
allt hafði gengið vel og ákveðið er að
nota síðdegið til að kaupa sængurgjöf.
Þar sem við stöndum inni í barnafata-
verslun síðdegis koma Helga og Kolla
til að samgleðjast okkur þar sem þær
af tilviljun eiga leið framhjá. Um
kvöldið er síðan eitt af umræðuefn-
unum í Jakaselinu hið nýja líf sem
komið er í heiminn í Álfaheiðinni.
Miðvikudagurinn 14. janúar renn-
ur upp og þær fregnir berast um
morguninn að Steini hafi látist við
kennslu í Hólabrekkuskóla. Fyrstu
viðbrögð eru vantrú, þetta getur ekki
verið. Hraustur og fullur lífsgleði,
engin veikindi, engin viðvörun. Svona
getur ekki gerst. Síðan reiði yfir tak-
markalausri ósanngirni, söknuðurinn
og sorgin verður öðrum tilfinningum
yfirsterkari.
Við nafnarnir kynntumst þegar ég
hóf kennslu við Hólabrekkuskóla fyr-
ir um 20 árum. Steini var kennari af
lífi og sál og einn af þeim sem kenndu
flestum þeim nemendum sem farið
hafa í gegnum Hólabrekkuskóla til
margra ára. Honum var einkar lagið
að eiga við nemendur sína sem lærðu
framar öðru nákvæm og góð vinnu-
brögð um leið og hann miðlaði til
þeirra af sinni miklu kunnáttu. Það
voru ekki lætin í kringum hann held-
ur róleg og yfirveguð vinnubrögð sem
nemendur hans kunnu að meta og eru
ómetanlegur þáttur þegar unnið er
með börnum. Mikilvægt þótti honum
að í starfsmannahópnum væri góður
andi og þar var hann ákveðinn kjöl-
festa. Tók þátt í flestu því sem tekið
var upp á og oftar en ekki hrókur alls
fagnaðar. Þá var oft ekki langt í gít-
arinn og sönginn sem hann hafði
mikla ánægju af.
Þegar ég velti fyrir mér í dag hvað
varð til þess að við urðum jafn góðir
og innilegir vinir og raun bar vitni þá
man ég það ekki. Það virtist bara vera
þannig frá upphafi að ekkert var eðli-
legra þrátt fyrir að við værum nokkuð
ólíkir. En seinna átti eftir að koma í
ljós að einmitt hversu ólíkir við vorum
batt okkur kannski enn sterkari vina-
böndum og gerði báðum gott á upp-
byggilegan hátt í mörgum málum.
Það spillti ekki fyrir vináttu okkar að
konur okkar kynntust fljótt og milli
fjölskyldnanna þróaðist ekki einvörð-
ungu einlægur vinskapur heldur
miklu fremur innileg væntumþykja.
Við höfum getað fylgst að í uppeldi
barnanna enda þau á svipuðum aldri,
séð þau þroskast og verða sjálfstæðir
heilbrigðir einstaklingar og nú vorum
við saman að renna yfir á nýtt ævi-
skeið. Tíma barnabarna og jafnvel
aukins frítíma til að sinna tómstund-
um í auknum mæli og jafnvel enn
fleiri sameiginleg ferðalög möguleg
en áður. Ekki svo sjaldan höfðum við
rætt hversu frábær tími væri að baki
og skemmtilegur tími framundan.
Allt virtist ganga okkur í haginn.
Steini var sérstakur á margan hátt.
Hann var einlægur og opinskár en um
leið afar ákveðinn á sínu. Aldrei varð
okkur sundurorða þótt oft værum við
ekki sammála. Málin voru þá oftar en
ekki rædd því lengur þangað til við-
unandi niðurstaða fékkst sem menn
voru þokkalega sáttir við. Hann var
afar hjálpfús og oftar en ekki tilbúinn
til að leggja hönd á plóg þar sem þörf
var á slíku. Margar minningar á ég
frá þeim mörgu stundum sem við
unnum saman að ýmsu á kvöldin og
um helgar, hvort sem um var að ræða
málningarvinnu, smíðar eða eitthvað
annað sem sinna þurfti. Ofarlega
stendur mér nú í huga tíminn okkar
saman í sumar þegar ráðist var í
smíði verandar í Jakaselinu. Einstak-
lega ánægjulegur og skemmtilegur
tími þar sem tilhlökkunin við upphaf
hvers dags réð ríkjum og ánægjan að
góðu dagsverki loknu. Við vorum líka
ánægðir með okkur þegar verkinu
lauk og allt hafði gengið eins og lagt
var upp með í upphafi. Þarna kom
eins og oft áður í ljós hversu nákvæm-
ur og samviskusamur hann var. Allt
varð að vera óaðfinnanlegt og lagði
hann mikið á sig til að svo mætti
verða. Já, svona var Steini í hverju því
sem hann tók sér fyrir hendur hvort
heldur sem var út á við eða sneri að
heimilinu og fjölskyldunni.
Einhvers staðar segir að tíminn
lækni öll sár og án efa er það rétt. Hitt
er þó víst að við sem þekktum Steina
upplifum nú hversu stórt skarð hefur
verið rofið sem án efa verður erfitt að
fylla.
Elsku Helga, Kolbrún, Hildur og
Helgi. Missir ykkar er mikill en hugg-
un er þó til þess að vita að samheldni
fjölskyldunnar mun hjálpa ykkur til
að takast á við þann erfiða tíma sem
nú fer í hönd. Minningin um góðan vin
og ástkæran föður mun lifa í hjörtum
okkar allra.
Þorsteinn og Gerður.
Ég ætla með örfáum orðum að
kveðja hann Þorstein móðurbróður
minn eða Steina eins og hann var allt-
af kallaður í fjölskyldunni.
Þótt ég hafi þekkt Steina frá því ég
fæddist fannst mér ég ekki kynnast
honum almennilega fyrr en ég fór að
vinna hjá honum á sumrin. Meðfram
kennslunni starfrækti Steini nefni-
lega garðyrkjufyrirtæki ásamt tveim-
ur öðrum ágætismönnum, þeim
Héðni Péturssyni og Jasoni Ívars-
syni, einnig kennurum. Þessi sumur
sem ég vann hjá þeim má segja að ég
hafi lært að vinna. Og þá einna mest
af Steina. Steini var einn mesti forkur
til vinnu sem ég hef kynnst. Og auð-
vitað varð maður að reyna að halda í
við karlinn.
En það var ekki aðeins dugnaður-
inn sem einkenndi Steina. Vandvirkni
og samviskusemi voru honum í blóð
borin. Fúsk var honum eitur í bein-
um. Enda ber fallegt heimili hans
þess vitni. Oft þegar eitthvað þurfti að
gera heima hjá okkur sem við feðgar
réðum ekki við þurfti oft ekki mikið
til, var hringt í Steina. Og hann mætti
og reddaði því óaðfinnanlega.
Þeir voru margir kostirnir sem
prýddu Steina. Þegar maður hugsar
til baka sér maður hversu heilsteypt-
ur, hreinn og beinn hann var. Það sem
Steini sagði stóð eins og stafur á bók.
Fals og tilgerð voru ekki til í hans fari.
Það eru eiginleikar sem eru alltof
sjaldgæfir.
Í einkalífinu átti Steini miklu láni
að fagna. Í Helgu á hann frábæra
konu og saman eiga þau þrjú frábær
börn, Kolbrúnu, Hildi og Helga. Í
þeim endurspeglast mannkostir
þeirra beggja, meðal annars styrkur
og æðruleysi sem á eftir að hjálpa
þeim á þessum erfiðu tímum. Ég
votta þeim öllum mína dýpstu samúð.
Minningin um Steina mun lifa.
Minning um góðan dreng.
Ragnar Steinn Guðmundsson.
„Skjótt hefur sól brugðið sumri.“
Þorsteinn Sveinsson kennari er lát-
inn aðeins 48 ára að aldri. Hann lést
árdegis hinn 14. janúar við kennslu-
störf í Hólabrekkuskóla.
Það var mér mikið áfall þegar mér
var tjáð þessi harmafregn þar sem ég
var staddur erlendis. Hvernig má það
vera að kær vinur, samstarfsmaður
og Oddfellowbróðir á besta aldri er
kallaður burt svo skyndilega og fyr-
irvaralaust?
Þorsteinn lauk kennaraprófi 1980.
Það sama ár réð Þorsteinn sig sem
smíða- og íslenskukennara við Hóla-
brekkuskóla og kenndi alla tíð við
skólann fram á hinsta dag eða í tæp
24 ár.
Veturinn 2001 – 2002 fékk Þor-
steinn námsleyfi og lagði stund á
tölvunám og var hann einmitt að
kenna 12 ára nemendum á tölvur er
hann varð bráðkvaddur.
Lengst af kenndi Þorsteinn fyrst
og fremst smíðar og þar naut sín hag-
leikur hans og vandvirkni sem end-
urspeglaðist í árangri nemenda.
Snyrtimennska hans í einu og öllu var
einstök og báru smíðastofur skólans
þess glöggt vitni.
Þorsteinn var ætíð boðinn og búinn
að taka að sér þau verkefni og störf
sem honum var trúað fyrir og sat
hann m.a. í kennararáði skólans, í
stjórn smíðakennarafélagsins og síð-
ustu árin var hann prófdómari í smíð-
um við Kennaraháskóla Íslands.
Þorsteinn var vinsæll kennari og
eftirsóttur æfingakennari af kennara-
nemum sem lögðu fyrir sig smíði og
eru þeir margir sem notið hafa leið-
sagnar hans í gengum tíðina.
En Þorsteinn sinnti ekki einvörð-
ungu smíðakennslu, í þau tæplega 24
ár sem hann starfaði við Hólabrekku-
skóla tók hann virkan þátt í félags- og
tómstundastarfi nemenda og veitti
þeirri starfsemi forystu um langt ára-
bil. Sú vinna var unnin að loknum
löngum kennsludegi og stóð oft langt
fram á kvöld en aldrei var minnst á
vinnuálag. Þorsteinn hafði vanist því
að litlu yrði áorkað ef ekki væri fyrir
því haft.
Fjölmargar voru ferðirnar sem
hann fór með nemendum á haustin í
Þórsmörk, á skíði á veturna og með
10. bekkinga á vorin til Vestmanna-
eyja.
Í þessi ferðalög varð að treysta á
reyndan, vinsælan og úrræðagóðan
kennara sem leysti þau mál er upp
gátu komið af festu og hógværð.
Mörg voru þau handtökin sem
hann lagði vinum sínum til við margs
konar vinnu enda með afbrigðum lag-
hentur. Honum fannst svo sjálfsagt
að rétta öðrum hjálparhönd ef með
þurfti að ekki væri hafandi orð á því.
Þorsteinn gekk í Oddfellowstúkuna
nr. 19, Leif heppna, hinn 1.11. 1999. Í
Oddfellowstarfinu reyndist Þorsteinn
góður og dyggur Oddfellowi sem
starfaði af einlægni í reglunni og var í
hópi þeirra sem aldrei vantaði á fund
enda voru honum fljótt falin trúnað-
arstörf í stúkunni. Við stúkubræður
söknum kærs bróður.
Undanfarna daga hafa mér borist í
hendur mörg bréf og ljóð frá nem-
endum Þorsteins þar sem þau tjá til-
finningar sínar og sorg yfir þessu
skyndilega fráfalli. Orð þessara barna
og unglinga lýsa hug þeirra á einlæg-
an hátt.
Það ríkir sorg og söknuður í hjört-
um okkar og eftir löng og farsæl
kynni kveðjum við kæran vin.
Helgu og börnunum sendum við
innilegustu samúðarkveðjur.
Sigurjón Fjeldsted, skólastjóri.
Hinn 14. janúar var hörmulegur
dagur, þegar Þorsteinn fór frá okkur
öllum. Þorsteinn lést skyndilega í lok
tölvutíma hjá okkur. Þar sem hann
var mikill grínisti töldum við í fyrstu
að hann væri að fíflast. Hann var góð-
ur, fyndinn og skemmtilegur. Þor-
steinn sagði alltaf að allir ættu að hafa
sínar skoðanir, það var eitt af því
skemmtilega við Þorstein og hann
hafði svo sannarlega sínar skoðanir.
Hann var besti tölvu- og smíðakenn-
ari sem hefur kennt okkur. Hans
verður sárt saknað í huga okkar allra.
Við spyrjum drottin særð, hvers vegna hann
hafi það dularfulla verklag
að kalla svona vænan vinnumann
af velli heim á bæ um miðjan dag.
Og þó, með trega og sorg, skal á það sæst,
að sá með rétti snemma hvílast megi
í friði, er hafði, fyrr en sól reis hæst,
fundið svo til, að nægði löngum degi.
(Jóhann S. Hannesson.)
Bekkur 73. í Hólabrekkuskóla.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum.)
Stórt skarð er nú höggvið í hóp
starfsmanna Hólabrekkuskóla.
Þorsteinn Sveinsson hóf kennslu
við skólann 1980 og starfaði með okk-
ur óslitið síðan að frátöldu einu ári
sem hann var í framhaldsnámi.
Hann var einn af þessum látlausu,
hugprúðu mönnum sem unnu verk
sín með ágætum og í hljóði. Hann var
ósérhlífinn og honum farnaðist vel í
samskiptum við nemendur og starfs-
fólk. Ómældur er sá tími sem hann
varði með unglingum í félagsstarfi og
ferðalögum. Sem smíða- og tölvu-
kennari hafði hann áhrif á fjölda-
marga nemendur, ekki einungis með
kennslu heldur einnig með framkomu
sinni og viðhorfum.
Um Þorstein má segja að hann var
góður drengur í orðanna elstu og
bestu merkingu.
Kahlil Gibran segir um fræðslu:
„Fræðarinn, sem gengur í skugga
musterisins meðal lærisveina sinna,
miðlar ekki af vísdómi sínum, heldur
fremur af trú sinni og samúð.“ Megi
minningin um einstakan mann verða
öllum sem hann þekktu huggun á
sorgarstundu. Sérstakar samúðar-
kveðjur sendum við eiginkonu Þor-
steins og börnum.
Starfsfólk Hólabrekkuskóla.
Af og til erum við minnt á það að
ekkert í lífinu er sjálfgefið eða sjálf-
sagt. Skyndilegt fráfall Steina vinar
okkar og samstarfsmanns er því til
vitnis.
Kynni okkar hófust fyrir rúmum
tuttugu árum en urðu meiri og nánari
þegar við kennararnir ákváðum að sjá
okkur sjálfir fyrir sumarvinnu. Okkar
á milli gengum við undir nafninu
Grasmaðkarnir.
Steini var seintekinn og vinátta
okkar þróaðist hægt og rólega en allt-
af vaxandi. Hann var af gamla skól-
anum, mjög traustur, vandvirkur, ná-
kvæmur og flanaði aldrei að neinu en
þó var alltaf stutt í glensið. Hann var
bóngóður og ábyrgur í öllu því sem
hann tók sér fyrir hendur. Þessir eig-
inleikar hans nýttust vel hvar sem
hann lagði hönd á plóg. Dagarnir í
sumarvinnunni gátu orðið býsna
langir og strangir og stundum gat það
verið freisting að hætta áður en að
verki var lokið en það átti ekki við
Steina.
ÞORSTEINN
SVEINSSON