Vísir Sunnudagsblað - 14.04.1940, Blaðsíða 3

Vísir Sunnudagsblað - 14.04.1940, Blaðsíða 3
VISIR SUNNUDAGSBLAÐ jú kvenmannsnafn og þetta væri alt mjög svo grunsamlegt. Eg bafði verið svo ógæfu- samur, að henda frá mér ritn- ingunni, þegar lögregluþjón- arnir fóru út í fyrra skiftið, full- viss um það, að þeir kæmu ekki aftur. I einhverju óðagoti fórn- aði eg höndum, gaut augunum ámátlega upp í klefaloftið og tók að kalla „Amanda! Am- anda!" Lögregluþjónarnir spurðu hverju þetta sætti, hvort mað- urinn væri geggjaður eða hvað þessar tiltektir ættu að þýða. Einn Þjóðverjanna svaraði, að þetta væri trúrækinn Islend- ingur, sem stundaði bænahald og biblíulestur í frístundum sín- um — en á islensku máli þýddi Amanda sama og guð. Lög- regluþjónunum var litið á skipsbibliuna, fyltust lotningu fyrir trúrækni Islendingsins og vildu ekki trufla hann meira. Þeir fóru út og komu aldrei i mína augsýn framar. III. í „Sænsku mömmu". Þriðju kynni mín af lögregl- unni voru enn styttri en þau i Helsingfors. Eg var þá staddur i Hollandi, á kaffihúsi því, sem Norðurlandasjómenn sóttu mikið og kölluðu „Sænsku mömmu". Þarna inni í henni „Sænsku mömmu" barst það í tal, að eg væri íslendingur, og danskur halanegrasonur dirfðist að segja að íslendingar væru skræhngja- kyns og andleg sem líkamleg gerpi. Þetta gat eg ekki gert mér að góðu. Eg tók eitthvað ómjúk- um höndum á dónanum, leiddi hann fram gólfið og ætlaði að henda honum út um dyrnar og niður á götu. En í dyrunum hrasaði eg sjálfur og valt i f aðmlögum við dónann niður há steinþrep og niður á gangstétt- ina. Það voru andstyggileg faðm- lög — en hitt var þó hálfu verra, að við ultum beint fyrir fram- an bífurnar á lögregluþjóni. — Það er einkennilegt, hvað sú manntegund þarf altaf að rápa þar sem maður síst vill hafa hana. Lögregluþjónninn spurði byrstur hvern skrattann við værum að gera. En við vorum ekkert að gera, það gat hann séð sjálfur. Okkur var bara dimt fyrir augum, þegar við ætluðum út úr knæpunni og ultum í ógáti niður. Þjónn réttlætisins lét sér þessa skýringu nægja og fór. yWWWWyWyyy;>:¦:.; :yy-:-:y:::y-yy::y::yi:yý:::>yý:::y/yyy\:^ En við hinir somdum innbyrðis frið og urðum vinir upp frá því. Sá danski gætti þess, að tala altaf vel um Island og íbúa þess upp frá því. IV. Þegar silkihatturinn skemdist. Mörgum árum seinna var eg staddur i Hamborg, og af því að eg dvaldi þar nokkurn tima, þurfti eg auðvitað að ganga a milli knæpanna og skemta mér, eftir því sem föng voru á. Og í Hamborg voru möguleikarnir miklir til að skemta sér — næst- um á hvaða hátt sem maður óskaði eftir. Eg get ekki beinlínis sagt, að eg hafi altaf verið á dýrustu og glæsilegustu skemtihöllun- um, en þar með er enganveginn sagt, að eg hafi ekki skemt mér eins vel. Það er hægt að drekka sig fullan fyrir lítinn aur, og líka hægt að elska konur fyrir smáskilding. En á dýru skemti- höllunum kostar þetta hvort- tveggja stórfé. Það var sérstaklega ein knæpa — Kills-kjallari svo kall- aður — sem við sjómennirnir sóttum nokkuð mikið, ekki fyr- ir það, hvað hún hafði á sér gott orð, heldur miklu fremur fyrir það gagnstæða. Þar voru bar- dagar og handalögmál á hverri nóttu, og fyrir þá, sem reyna vildu afl sitt, var eins gott að sækja Killskjallarann að stað-' aldri eins og að ganga í boxklúbb eða glímufélag. Það var eitt kvöld, að eg fór ásamt tveimur Þjóðverjum í Killskjallara. Við vorum við öllu búnir og höfðum augun hjá okkur — því það var vissara. Innan Iítillar stundar vorum við samt komnir í bardaga upp á líf og dauða. Líklega hefir hann þó verið meira „upp á líf", þvi að enginn okkar dó. En einn harður silkihattur fór þarna fyrir lítið fé og var mér Höfnin i Kaupmannahöfn. kent um það. Eigandinn kallaði á lögregluþjón og hélt því fram við hann, að eg hefði barið koll- inn á honum niður. Hann vildi fá skaðabætur fyrir þenna hatt- kúf, en eg vildi ekld borga. — Bæði eg, og eins félagar mín- ir, héldum því fast fram, að róninn hefði mist hattinn á gólf- ið í stimpingunum og svo hefði bara einhver óþekt sála stigið ofan á hann. Eg efast um, að við höfum sagt þetta samkvæmt betri vit- und — en svo mikið er víst, að við sögðum þetta samt, og að við fengum lögregluþjóninn til að trúa því. En eg slapp ekki að svo búnu. Lögregluþjónninn vildi fá að sjá „pappírana" hjá mér, en í sannleika sagt, þá átti eg enga, — og það þýddi, að mér yrði skotið út fyrir landamærin eft- ir tilhlýðilega langa inniveru í tugthúsi. Hjartað í mér hoppaði í- skyggilega langt niður á við og byrjaði að slá í ákafa, eins og kirkjuklukkur á undan messu- gjörð „Þeir eru heima, þar sem eg bý." „Þá fylgi eg yður heim." „Hver andskotinn!" hugsaði eg með sjálfum mér. En það þýddi ekki að deila við dóm- arann, og við lögðum af stað. Eg bjó í fimmlyftu húsi, skuggalegu, með mjóum stiga upp á lof tið. Þegar við komum að dyrun- um, opnaði eg hurðina og bauð lögregluþjóninum inn. Viljið þér gjöra svo vel að lýsa á undan yður með Ijósker- inu yðar, því það er ekki hægt að kveikja á ganginum. „Á hvaða hæð búið þér?" „Efstu hæð. Eg bjó reyndar á annari, en mér fanst lögreglu- þjóninum ekki lítast á blikuna, þegar hann kom inn í myrkan ganginn og eg vildi gripa í þetta eina hálmstrá, sem bauðst. Og hálmstráið hélt. Lögreglu- þjónninn sagðist trúa mér, bauð mér góða nótt og fór. Eg svaf ágætlega um nóttina, en eg fór að hugsa um það seinna, að þarna hefði hurð skollið nærri hælum, og mér fanst það óneitanlega fjandi hart, að þurfa vegabréf eða sjó- mannsskírteini, til að berja nið- ur kollinn á einum skitnum silkihatti. V. — Og drakk mig fullan á ný. Það var um svipað leyti og eg komst í kynni við svarta silkihattinn í Hamborg, að eg brá mér, svona rétt til skemtun- ar, norður til Kaupmannahafn- ar, því mig langaði til að fá ein- hverjar fregnir að heiman. Þegar eg kom til Hafnar lá eimskipið „Sterling" þar i höfn og var þá nýbúið að kaupa hann hingað til lands. Eg fór um borð í skipið, daginn ef tir að eg kom til borgarinnar. Þar hitti eg gamlan kunningja minn, sem var háseti á skipinu, og sagði hann margt tíðinda að heiman, sem eg ekki vissi. Það, sem mér þótti mestum tíðindum sæta var það, að móð- ir min var dáin. Eg gekk hryggur í land, og gamlar endurminningar um bernsku mína í móðurkjöltu bárust óðfluga fram í huga minn, tóku á sig myndir, fagr- ar, glæstar, yndislegar, — svo að tár komu fram í augun á mér og hrundu niður kinnarn- ar. Það sannaðist á mér sem svo mörgum öðrum, að enginn veit hvað átt hefir fyrr en mist hef- ir. — Mér fanst sorg mín vera svo átakanleg, svo óbærileg, að eg vildi alt til vinna til að gleyma henni. Og einasta ráðið var vita- skuld sú, að fá sér duglega neð- an í því. Eg keypti brennivin og dakk — drakk — drakk. Eg drakk til að gleyma. ¦

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.