Vísir Sunnudagsblað - 18.05.1941, Blaðsíða 1

Vísir Sunnudagsblað - 18.05.1941, Blaðsíða 1
1941 Sunnudaginn 18. mai 20. blað Guðmundur Einarsson, fvá Miðdal: HVITIR PASKAR. Milli Mýrdals- og Eyjafjalla- jökuls stendur skáli „Fjalla- manna" á Fimm,vörðuhálsi í 1100 metra hæð. Þarna er para- dís skíðafólks, ódáinsakur æsk- unnar. Við ætlum að dvelja þar páskavikuna. Þátttakendurnir eru úrvalslið ýmsra íþróttafé- laga höfuðstaðarins - skemmti- legt fólk. Við köstum farangrinum, út úr bílnum á grundinni við Skóga: Malpokum, sleðum, tjöldum, húðfötum, rekum, skíðum og hátiðamat fyrir fjöida manns: Hangikjöt, bauti og sigin ýsa. Að Skógum er okk- ur tekið tveim höndum og þav bíður Magnús á Steinum með hestana til að flytja okkur upp á jökulinn. Við þrömmum upp heiðar- brúnirnar brattar og f ölvar ef tir fang vetrarins. Eg gleðst yfir félögunum og ferðalaginu, þvi þetta er einvalalið. Skógaheiðin er auð og þur, fyrstu veiði- bjöllurnar eru þegar farnar að svipast þar um eftir varpstöð- um. Við þræðum hryggina milli Skógár og Kvernugils, tærar bergvatnsár falla þar í fögrum gljúfrum m,eð fossum og brött- um flúðum. Vorið hefir farið höndum um heiðina, en við höldum hærra upp á móti. Við bláan himininn rísa jöklarnir hvítir og hreinir sem brúðarlín, í 900 metra hæð tekur snjórinn við. Urðarsvelgirnir við jökul- röndina skjóta kryppunum upp úr hjarhinu, á efsta geirann, þar sem vötn falla til norðurs og suðurs, blasa við 5 vörður á söðulmynduðum hálsi. Þar stendur skálinn okkar og ber við himin. Hið efra er hjarn og efst á hvolfþökum jöklanna rjúkandi mjöll. Á móts við Hvítmögur spennum við á okk- ur skiðin, hestarnir horf a* á okk- ur kringlóttum undrunaraug- um, við kveðjum byggðina eins. Skáli Fjallamanna á FimmvörÖuhálsi. og tröll Frödings með nokkur- um trega: „Pá fjellets vidd, der er storm snor, der er ödsligt, tomt och kalt." — en í hugan- um leynist æfintýraleg þrá er heimtar „hvita páska". Skálinn okkar er hlaðinn snjó og ís, brátt er eldur á arni og hlýir feldir á setstokkum — ys og þys í ríki jöklanna — ljós í gluggum. I riki jöklanna er kyrrð og ró. Það er næstum því hægt að gleyma ófremdarástandi og kraðaki þessarar vandræðaald- ar, því ekkert rýfur þögnina. Jazz, sími, bilaöskur og póli- tískt nudd er þagnað, en við okkur blasir drifhvít veröld — flughálar skíðabrekkur og frjálst lif. — Og dagarnir líða, ýmist glitrandi af sól og bliðu eða gráir af hrímþoku og kaf- aldi. Við byggjum snjóborgir, æfuxn svig og förum i göngur. Á kvöldin er hlýtt og notalegt í skálanum, þótt veðurhljóð ymji í brúnum Heljarkambs. Um bænadagana bætist fjöldi fólks i hópinn. I skálanum er setinn bekkurinn — almenn flatsæng — en í snjóhúsum logar nú á kertum; til að sjá eru þau eins og maurildi, því snjó- kögglarnir eru ljósgrænir og gegnsæir að sjá utan frá. Tjöld eru reist og hlaðnir um þau þéttir veggir, til skjóls. — Á Fimmvörðuhálsi er sungið og kveðið, þar er Drífa Viðar með gítarinn sinn, og slangur úr ýmsum kórum höfuðborgar- innar. I hlíðinni sunnan við skálann hafa skátar reist tjaldbúðir og snjóhús, en brekkan er sVo brött, að fæstir okkar leggja í hana, nema þegar þokuslæðing- ur er við brúnina. Á 5. degi er fólkið farið að litkast af útiverunni — orðið útitekið, eins og Ólafur Frið- Fjallamenn kveðja veturinn með hópferð um suðurjökl- ana. riksson ritstj. ségir. Hann benti mér eitt sinn á að orðið sól- brenndur sé norska, og mun það rétt. Það fólkið, sem bezt notar háfjallasólina gengur bert að beltisstað, þegar logn er. Hauk- ur bróðir og Guðmundur Sig- mundsson eru orðnir eirbrúnir. Við suðurbrún Goðasteins, efst á Eyjafjallajökli er 20—30 stiga hiti, þegar sólin skín, þótt frost og kuldi sé norðanvert við hann í skugganum. Við njótum útsýnis um allt miðbik lands- ins, jafnvel smáfell á Kili sjást greinilega, og þeir sem bezt vita segja nöfn á fjöllum og greina örnefni, „því fjöllin væru lítils virði, ef þau hétu ekki neitt", segir Tómas frændi. Einn daginn göngum við á Mýrdalsjökul; það er 5—6 tima ganga frá skálanum, göngufær- ið er ágætt og skriður á f ólkinu, eitt sinn var talað um að skríða á skiðunum. „Finnur (Finn- lendingur) skriður -fura vex, stendur honum, byr beinn und báða vængi." Þegar íslendingar töpuðu fluginu og frelsinU fyrrum, þá umhverfðist merk- ing þessarar fögru sagnar. Nú tölum við um kappgöngu á skíðum í stað skriðgöngu — skriðkeppni. Valur flýgur vor- langan dag, — svo mörg eru þau orð. En hvort sem við nú göngum eða skríð- um upp Mýrdalsjökul, þá er skemmtilegt að sjá skíðafólkið bugða sig upp á milli sprungu- beltanna á hájöklinum. Mýr- dalsjökull er gamall skjaldgig- Snjóborg og tjald með skjólgöroum. „Þriggja herbergja íbúíS meíS öllum þæg- indum".

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.