Tíminn Sunnudagsblað - 26.09.1965, Qupperneq 22

S.ÆKURINN EFTIR TENNYSON
í þýðinguum þeím eftir Erlu. Guð-
finnu Þorsteindóttur, sem birtust
með viðtali við hana í síðasta blaði,
hefur orðið prentvilla, sem í senn
raskar rimi og réttri hugsun. Villan
er í fimmtu vísunni í Læknum eftir
Tennyson. Rétt er vísan svo:
Á göngu minni hér og hvar
þá freyða læt ég flauminn,
og malarbotninn gullni gljár
í gegnum silfurstrauminn.
Framhald af 881. sfðu.
Kirkjubæ eftir siðaskiptin, og fram
undir þetta hafa verið að finnast þar
í jörðu fallbyssukúlur frá þeim tím-
um.
Undir húsunum eru kjallarar mikl
ir, og eru veggir þeirra sums staðar
fjögurra álna þykkir. Þar er myrkra
Stofa, sem verið hefur fangaklefi
Kirkjubæjarbiskupa, og er hlemmur
í lofti yfir henni. Fyrr á tíð varð
akki í h„na komizt annars staðar. í
þeim kjallara, sem myrkrastofan er
í, eru ioft öll gerð úr viði, sem klof-
inn hefur verið með fleygum, en
ekki sagaður. Undir öllum kjöllur
unum eru gamlar steinrennur fyrir
rennandi vatni.
Margt er fleira sjónarvert
í Kirkjubæ en hér hefur verið nefnt.
Skammt frá húsum var tii dæmis graf
in upp einkennileg bygging úr grjóti,
sem nefnd hefur verið „steinofninn."
Veggirnir eru úr stórum steinum, en
þakið svo gert, að tveir langir steinar
hafa verið reistir líkt og sperrur og
endarnir látnir mætast í mæni, svo
að þeir styddu hvor annan.
í þessari vísu hefur prentazt
„tregða“ í stað freyða.
Við biðjum margfaldrar afsökunar
á þesum mistökum. Prentvillur, sem
því miður vaða oft og tíðum uppi,
eru jafnan hvimleiðar, og þó hvergi
sem í ljóðum.
Og svo er að vona, að Þessi leið-
rétting komizt óbrengluð gegnum all-
ar hindranir, svo að ekki verði síð-
ari villan verri hinni fyrri.
Það er stórkostlegur menningar
arfur, sem Færeyingum hefur hlotn
azt í Kirkjubæ. íslendingi, sem geng
ur þar um garða, verður hugsað til
Skálholts og Hóla, þar sem ekki
stendur steinn yfir steini og
allt verulega fomt er horfið út i
veður og vind. Veðurlagsins vegna
hefðu byggingar ekki síður átt að
standa þar en Kirkjubæ, ef jafn
traustar hefðu verið. En það hafa
þær ekki verið. Eina byggingin, sem
tímans tönn vannst seint á, Auðun
arstofan á Hólum, var rifin niður af
mannahöndum. Við hljótum í senn
að öfunda Færeyinga og samfagna
þeim.
J. H.
Lausn
33. krossgátu
Út’*- í færeyskrl byggð.
ÚR FERÐ TIL FÆREYJA —
GÖMLU HÚSIN -
Framhald af 866. síðu.
fyrir aldri þess, ef haft er í huga,
að það stóð þarna splunkunýtt, þegar
Almenna verzlunarfélagið flutti orma
mjölið til landsins og var orðið sex
ára gamalt, þegar Erlendur sýslunuð-
ur Ólafsson skrifaði ritgerð sína um
fiskimannabæ og dugguútgerð á ísa-
firði og lagði til, að þangað yröu
fengnir norskir menn af Sunnmæri
til þess að kenna Vestfirðingum síld-
veiðar. Og mjög er sennilegt, að þau
Eyvindur og Halla hafi leitt það aug-
um, er þau komu í kaupstað innan
úr Jökulfjörðum, og vafalaust hefur
séra Björn í Sauðlauksdal þegið þar
Staup inni hjá verzhinarstjóranum og
ef til vill Eggert Ólafsson líka, áður
en hann sökk í bráðan Breiðafjörð.
Fjórða húsið í Neðstakaupstað er
nokkru yngra, byggt í kringum 1790.
Það er svonefnt Turnhús, falleg og
svipmikil bygging. í því var búð í
vesturenda, en vörugeymsla á mið-
lofti og háalofti. Það er byggt úr
plönkum og ærið sterkviðað, og er
hið sama um það að segja og Fakt-
orshúsið, að því hefur í engu verið
breytt. Hafa það sennilega verið þýzk
ir kaupmenn frá Altöna, sem verzl-
uðu á ísafirði skamma hríð eftir
endalok konungsverzlunarinnar arið
1787, er byggðu þetta hús.
Það er mikil menningarleifð, sem
ísfirðingar eiga í þessum fornu hús-
um. Þó er þar enn eitt hús frá
átjándu öld. Það er íbúðarhús í
Hæstakaupstað, byggt árið 1788. Það
hefur þá sérstöðu, að það getur ékki
staðið til langframa á þeim stað, sem
það hefur verið á, vegna skipulags
bæjarins. En Jóhann Gunnar Ólafs-
son hefur beitt sér fyrir því, að það
verði ekki rifið, heldur flutt í Neðsta
kaupstað, þar sem það getur varð-
varðveitzt ásamt hinum húsunum.
886
T t M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ