NT - 10.06.1984, Qupperneq 4

Sunnudagur 10. júní 1984 4
M Viðar og Svanhildur sveifla sér í„jive“.
M „Þetta byrjaði með inntökuprófi vorið
1980. Þannig er að menn mæta hér til að
sækja um ogþá eruþeirbara vegnirogmetnir
eftir getu. Það erprófí reikningi og réttritun.
Svo er það metið hvort manneskjan er talin
hæf í þetta nám. Námið fer alfarið fram hjá
Heiðari, það bóklega sem við erum með, og
dansinn. Þetta eru fjórir vetur, níu mánuðir á
ári,“segir Viðar Völundarson, danskennari.
Eins og greint var frá í NT á danskennara með hæstu eink-
fimmtudag lauk Viðar prófi unn sem fengist hefur hér á
landi. Hlaut liann 10 í munn-
legu prófi í „tekník" og 9.8 í
dansi, en Viðar hefur stundað
danskennaranámið í fjögur ár.
Hann er frá Álftanesi, rétt
fyrir utan Húsavík, sonur
hjónanna Völundar Hermóðs-
sonar og Höllu Loftsdóttur.
„Svo er dans í inntökupróf-
inu mjög stór hluti af því. Ég
get nú ekki sagt að ég hafi æft
mig neitt undir það og það
gerir það yfirleitt enginn sem
sækir um. Annað hvort telja
menn sig hafa þetta í sér eða
ekki. Svo skiptir miklú máli að
Jive er suðuramerískur dans með fjórum sláttum í takti.
vera músikalskur - hvernig
maður hreyfir sig.
Það sem við köllum tekník
er hvernig öll spor í hverjum
dansi byggjast upp.“
Og þu fékkst tíu í munnlega
prófínu og 9.8 í dansinum. Eru
þetta hæstu einkunnir sem
hafa verið gefnar hér á landi?
„Ja - svo er mér sagt. Ég er
náttúrlega að vona það - ég get
ekki sagt annað. Maður er
búinn að leggja alveg geysilega
vinnu í þetta og auðvitað var
maður dálítið spenntur og
taugastrekkturfyrirprófið. Og
við unnum allan maí, alla daga
og fram á kvöld fyrir prófið.
Ég hef aðallega dansað við
hana Svanhildi fyrir þetta
próf.“
„Ég hef nú aldrei lent í því
að detta - að minnsta
kosti ennþá“
„Það hefur náttúrlega geng-
ið á ýmsu stundum en ég hef
nú ekki lent í því að detta á
sýningu eða við kennslu - ekki
ennþá. Æ - ég man nú ekki
eftir neinu sérstöku. Það kem-
ur oft fyrir að stigið er á tær
hvors annars. En við segjum
alltaf að það sé sök þess sem
stigið er á. Hann á að passa sig
á að taka rétt spor.
Ég fór í fyrra á dansskóla
Peggy Spencer í London.
Bretinn, það má segja að hann
sé fremstur í heiminum. Þar
eru samankomnir toppkennar-
arnir í heiminum. Þannig er
það þar að maður verður að
vera ef maður ætlar að komast
eitthvað áfram - hvort sem
það er sem áhugamaður eða
atvinnumaður.
Það eru yfirleitt alltaf Eng-
lendingar sem hafa verið á
toppnum. En þctta er aðbreyt-
PáH Eiríksson geðlæknir
svarar spurningum iesenda
Er til
lækning við
flug-
hræðslu?
■ í sl. viku hringdi kona ein '
hingað á blaðið og bað okkur
um að koma á framfæri við
Pál Eiríksson hvort til væri
ráð við flughræðslu.
Konan sagði að hún kviði
alltaf afar mikið fyrir því að
setjast upp í flugvél og eins
fyndi hún tií mikils ótta við
lendingar og flugtak. Sagðist
hún vera hálflömuð af skelf-
ingu við slík tækifæri.
Við komum bréfinu sam-
viskusamlega á framfæri við
þáttinn .Geðlæknirinn
svarar" og fyigu svar Páls
Eiríkssonar hér á eftir-
M Flughrædsla getur verið
margt, enda eru margar mis-
munandi skoðanir á því,
hvernig hjálpa eigi fólki með
flughræðslu. Sumir vilja
hjálpa með atferlislækningu
eða þjálfun og aðrir með
dýpri geðmeðferð. Hvorir
tveggja hafa ýmislegt tilsíns
máls. Sumum virðist atferlis-
lækningar hafa betur, en
öðrum geðmeðferð. Ég veit
t'il þess að bæði sálfræðingar
og geðlæknar hafa fengist
við að hjálpa fólki með flug-
hræðslu og oft með mjög
góðum árangri. Stundum, og
sumum, má hjálpa á örstutt-
um tíma en hjá öðrum þarf
meiri meðferð oglengri tíma
þar sem flughræðslan á sér
dýpri rætur.
Það erþó með flughræðslu
eins og svo margt annað að
því lengur sem hún hefur
staðið þeim mun lengur get-
ur tekið að afmá þetta ein-
kenni.
Með lífið 1
lúkunum
yfir
blessuðum
gamla
manninum
■ Ég skrifa þetta bréf
vegna konu sem-ég þekki
vel. Hún er rétt um sextugt
og er gomul vinkona mín og
okkar hjónanna, en við
kynntumst þegar við bjugg-
um úti á landi. Við erum öll
löngu flutt á mölina eins og
sagt er og búum á höfuð-
borgarsvæðinu.
Vinkona mín sem hér um
ræðir er einhleyp og býr með
föður sínum sem er um átt-
rætt og er það hann sem er
ástæða vandamálsins. Hann
er orðinn mjög kalkaður og
ruglaður og þyrfti satt að
segja stöðuga umönnun. En
dóttir hans má alls ekki
heyra nefnt að hann fari á
elliheimili, þótt við hjónin
höfum mikið reynt að fá
hana til þess, þar sem hún
hefur sjálf engar aðstæður
til að annast hann. Hún vinn-
ur úti hálfan daginn (mundi
annars geta unnið fullan
vinnudag) og er jafnan með
lífið í lúkunum ef hún fer frá
gamla manninum. Hann er
mjög erfiður og vill vera á
ferli. Einu sinni klæddi hann
sig upp og var farinn út á
götu um hánótt í einhverju
óráði. Ég held að þetta á-
stand komi niður á vinkonu
minni og leiki hana illa, en
samt situr hún við sinn keyp.
Hvernig á að koma vitinu
fyrir hana.?
Ahyggjufullir vinir
Kæru „áhyggjufullu vinir"
M Greinilegt er, að þiðhafið
áhyggjur af vinkonu ykkar
og föður hennar en stundum
verðum við að bíta íþað súra
epli, að við getum ekki feng-
ið vini okkar til þess að snúa
afþeirri braut, sem þeirhafa
ákveðið að fara.
Það er alveg ótrúlegt hvað
sumir vilja og geta lagt á sig
fyrir ástvini sína jafnvel þótt
það gangi út yfir eigin heilsu.
Aður fyrr þótti það ósköp
eðlilegt, að börnin sæju fyrir
íoreldrum sinum þar til yfir
lyki, en það hefur breyst í
nútima þjóðfélagi. Kannski
hefur faðir vinkonu ykkar
gefið henni það mikið, að
hún vill reyna að borga hon-
um aftur á þennan hátt, þá
ást og umhyggju, sem hún
fékk þegar hún var að alast
upp,-
Aðrir virðast njóta þess að
vera krossberar og taka á sig
álag, sem nær ómögulegt er
að standa undir.
I mínum eyrum hljómar
það sem vinkona ykkar hafi
tekið sína ákvörðun. Þið haf-
ið reynt að fá hana ofan af
þeirri ákvörðun en án árang-
urs. Ekkert í bréfinu bendir
til þess, að vinkona ykkar sé
ekki full-fær um að taka sínar
eigin ákvarðanir. Hún virðist
vera fær um að setja sér sín
eigin mörk.
Gott er að eiga góða vini
að í erfiðleikum, en fyrirmitt
leyti vildi ég helst að mínir
vinir héldu sér við ráðlegg-
ingar en reyndu ekki að ráða
yfir mér. Ef þetta er vanda-
mál vinkonu ykkarþá verður
hún að fá að ráða því sjálf
hvað hún gerir í því og það
hljómar ekki eins og þið get-
ið mikið að því gert.
Með bestu kveðjum,
ykkar,
Páll Eiríksson