NT - 04.09.1985, Qupperneq 11

kahornid
Miðvikudagur 4. september 1985 11
námskeið. Æfingati'mar hafa
tvöfaldast en frístundir aukist
að sama skapi. Félagsstarf er
aukið, skýrslur eru unnar en
samt komast fleiri framtaks-
lausir miðlungsmenn áfram í
krafti úthalds, vinnusemi og
hlaupagleði en íþróttin hlýtur
skaða af. Höfundurinnn hnýtir
hnignunina saman með því að
segja að átta ára gamalt gengur
barn í knattspyrnuskóla og
hættir þrjátíu árum síðar. En
þrátt fyrir þrotlausar æfingar
hjá menntuðum þjálfara í öll
þessi ár er leikmaðurinn í níu
tilvikum af tíu ennþá slakur
skallamaður, veikur í návígi
og hefur takmarkaða knatt-
leikni.
Þegar hingað er komið í
lestrinum er viðbúið að mörg-
um lítist orðið illa á blikuna og
þyki heldur fast sleginn sá
tónn sem minnir á „heimur
versnandi fer“. Enda snýr nú
höfundur við blaðinu og grein-
ir frá því hvað til bóta sé.
Hann leggur áherslu á að sér-
hver knattspyrnumaður þurfi
að sýna frumkvæði til að ná
árangri. Ekki skuli bíða eftir
flauti dómarans til að fram-
■ Knattspyrnuskóli KSÍ e.
Wiel Coerver. Sigurður Svav-
arsson þýddi og staðfærði.
Útg.: Mál ogmenning/Tækni-
nefnd KSÍ R. 1985.
Iþróttaáhugi er mikill á ís-
landi. kannski meiri en víðast
annars staðar sé miðað við
frægan höfðatölureikning.
Hér fara menn enn þá á völlinn
til þess að horfa á fótboltaleiki
en ekki til að rétta úr sálar-
kreppu sinni með slágsmálum
og líkamsmeiðingum. Jafn-
framt virðast Bjarni Fel. og
félagar verða æ umsvifameiri í
sjónvarpi og útvarpi í þökk
þess stóra hóps sem nýtur þess
að heyra og sjá íþróttir.
Þess vegna hlýtur stór og
vegleg bók um knattspyrnu að
vera vel þegin hér á landi.
Fremst í bókinni er ávarp
Ellerts B. Schram. formanns
KSÍ, og Sveins Sveinssonar,
formanns tækninefndar. Þar
kemur fram að eldri bækur um
knattspyrnu hafa oftast verið
miðaðar við þarfir þjálfara og
skóla en ekki til almennrar
útbreiðslu.
Að sönnu er þessi bók ætluð
til almennra nota - þeirra sem
iðka knattspyrnu þó svo hinir
sem njóta íþrótta í stofustóln-
um fyrir framan sjónvarpið
geti einnig notið hennar.
Bókin skiptist í fimm kafla
auk þess að geyma ómerktan
inngang. Einhverra hluta
vegna virðist efnisyfirlitið og
niðurröðun óaðgengilegt.
T.a.m. hefðu auðar síður á
undan hverjum kafla bæði
fegrað bókina og auðveldað
uppflettun.
I innganginum gerirhöfund-
ur grein fyrir stöðu knattspyrn-
unnar um þessar mundir sem
fyrr á dögum. Ekki er laust við
að sá samanburður sé einhliða:
þeir gömlu, góðu dagar þegar
tjallinn vann heimsmeistara-
keppnina ‘66 voru betri.
Þannig segir höfundur frá
því að á umliðnum árum hafi
áhorfendur flykkst á knatt-
spyrnuvelli til að fylgjast með
stórkostlegum leikmönnum og
persónuleikum eins og
Matthews, Di Stefano, Pele,
Eusebio, Best, Charlton,
Beckenbauer, Cruyff og
Maradona. Fólk hefur ekki
mikinn áhuga á leikmönnum
sem eru hlutleysið uppmálað.
Höfundur kveður fáa almenni-
lega og framúrskarandi leik-
menn hafa skotist á stjörnu-
himininn á síðustu árum,
knattspyrnan hefur verið lit-
laus og meðalmennskan ríkj-
andi. Þetta telur hann vera
orsök þess hve margir sitja
heima í stað þess að drífa sig á
völlinn. Eftir þessu að dæma
ættu íslenskir knattspyrnu-
menn að vera mjög góðir,
aðsóknin á vellina hér sýnir
það. Höfundurteluraðjafnvel
bestu knattspyrnumenn nú séu
hjálparvana með boltann því
þeir ráða ekki yfir sóknartækni
sem skapar þeim sjálfum og
öðrum færi. Þó hefur öll að-
staða knattspyrnumanna batn-
að á umliðnum árum. Þjálfarar
eru betur menntaðir en áður,
hafa sótt svo og svo mörg
kvæma hlutina heldur sýna
snerpu og hugvit. í þessu sam-
bandi minnir hann á að enginn
verði góður í knattspyrnu sem
eyði öllum tímanum á vellin-
um í að eltast við andstæðing-
inn eða hanga í vörn.
Meginefni bókarinnar er
myndræn kennsla í að kljást
við bolta og andstæðing. Um
er að ræða myndraðir þar sem
hvert atriði er sýnt í þrepum.
Myndirnar eru bæði vel teknar
og prentast vel. Þó er viðbúið
að sýnikennslan fari fyrir ofan
garð og neðan (sérstaklega hjá
yngstu lesendunum) því þetta
er efni sem þarf að sýna með
hreyfingum. Hægt er að kaupa
myndsnældu með bókinni sem
bætir bókina upp að þessu
leyti. Gott fyrir þá scm hafa
aðgang að sýningartæki en hin-
ir verða að láta sér lynda að
skilja minna en ella.
Þýðingin er lipur og tekur
því fram sem gengur og gerist
með bækur af þessu tagi. Hér
hafa útgefendur notið góðs af
því að hafa fengið til liðs við
sig mann sem er jafnvígur
íþrótta- og íslenskumaður.
IBB
Uppeldisfræði
Persónuleikaþroski
■ Þegar barnið er 5-6 mánaða
fer það að sýna sjálfstæðan vilja
og gefa til kynna hvort því líkar
betur eða verr, hvort það vilji
borða þcnnan eða hinn matinn,
það grætur þegar leikföng eru
tekin af því og mótmælir sé það
hindrað í að reyna að nota
skeið, bolla eða eitthvað sem
því dettur í hug. 9-10 mánaða
gömul endurtaka þau atriði sem
hlegið er að til þess að halda
athyglinni. Á þessu aldursskeiði
eru þau mjög eigingjörn þau
vita hvað þau vilja og skilja alls
ekki að þau geti ekki alltaf
fengið vilja sínum framgengt.
Fljótlega kemur fram eðlileg
þrjóska sem er einkenni á 1-3
ára börnum, þau virðast alltaf
vilja vera andsftúin því sem
ætlast er til af þeim. Þau vilja
vera virt sem manneskjur. Viljir
þú, að barnið fari út er eins víst
að það vilji vera inni, ætlir þú að
klæða það í úlpu áttu von á að
það vilji vera úlpulaust. Bjóðir
þú því einhvern sérstakan mat
þá neitar það honum en vill
eitthvað annað sem ekki er til.
Eigi það að fara á klósettið þá
er það ekki rétti tíminn. Sé kominn
háttatími þá er um að gera að
vaka lengur hve þreytt sem þau
eru. Ekkert er þeim meira að
skapi en fyrirhöfnin og athyglin
sem þau fá. Komist það upp
með það að heimilisfólkið allt
fjargviðrist yfir því hvað það
borði eða hvort það fari á kopp-
inn þá er gaman að vera til. Ef
þú reynir að ná undirtökunum
þa er öruggt að barnið
hefur betur. Sértu ákveðin í að
fá barnið til að hætta að sjúga
þumalfingurinn eða naga negl-
urnar getur þú verið handviss
um að það hættir til þess eins að
halda óskertri athygli. Ef þú
reynir að láta það hætta við
kæki eða ósiði með bönnum þá
er öruggt að það heldur þeim
áfram.
Þetta er þreytandi tímabil
fyrir mæður - en ekki eins
þreytandi ef skilningur er fyrir
hendi um að það sé eðlilegt að
öll börn á þessum aldri séu
ósamvinnuþýð en að sú árátta
cldist af þeim - að minnsta kosti
þar til á gelgjuskeiðinu. Hálfur
sigur er unninn ef þú tekur þetta
ástand ekki of hátíðlega og
gætir jafnvcl haft gaman af uppá-
tækjum barnsins. Börn eru að
upplagi misjafnlega erfið á
þessu aldursskeiði. Oftast fellur
eplið ekki langt frá cikinni og
þeir foreldrar sem sjálfir voru
erfiðir í bernsku eru líklegastir
til þess að eignast erfiðustu
börnin. Það eru rólegu forcldr-
arnir sem eru líklegastir til að
eignast þæg börn, senr láta vel
að stjórn. Sem betur fer er
auðveldara að ráða við börnin
um 3 ára aldur. Foreldrunum
ætti að vera Ijóst að villingarnir
í dag gætu orðið skemmtileg-
ustu einstaklingarnir á morgun.
Samfara því að sjálfsmeðvit-
undin eykst, vex löngunin til að
vckja eftirtekt og þá eru þau
ckki vönd að vali t.d. skapofsa-
köst, éta skít og kasta upp. Best
er þá að láta sem ckki sé tekiö
cítir því, en því miður er það
ekki alltaf hægt, þau geta farið
sér að voða. Þekkt eru dæmi um
telpu sem fór fram í eldhús og
skrúfaði frá gasinu, þegar reynt
var að koma í veg fyrir uppátæki
svipað þessu. Líka um drcngi
sem álu orma, þegar þeir vissu
að tekið var eftir þeirn eða
drukku upp úr klósettskálinni
eða fylltu munninn af smástein-
um. Allt stórhættulegt. Stund-
um taka þau uppá því að lyfta
pilsfaldinum hjá fullorðnum
konum til þess að láta skamrna
sig og þykir það mjög óviðkunn-
anlegt, og börnin jafnvel grunuð
um kynferðislega áreitni.
Siguröur Þorstcinsson.

Iþróttir