Tíminn - 05.08.1978, Síða 9

Laugardagur 5. ágiist 1978
9
l 'I I H l| ll'l(l!
Björn Líndal:
Pólitískur einstefnuakstur
Alfreðs Þorsteinssonar
Það sem komið hefur fram
hér á undan er meginuppistaðan
i greinarkorni Alfreðs. Þó vill
hann ekki skilja viö okkur án
þess að kasta á okkur því nafni
sem hann þekkir verst á þessari
jörð —aðvisudálitiö endurbætt.
Við erum nýir Möðruvellingar
meö stalinisku ivafi. Minna
mátti það ekki vera. Við viljum
pota okkur áfram og hreinsa þá
burtu sem standa i vegi okkar
eins og þeir gera i RUssfá, segir
Alfreð.
Möðruvellingar
Ég þekki ekki nægilega vel
sögu Mööruvallahreyfingar-
innar, en lýsing Alfreðs á henni
þykir mér þó i ætt við ævintýri
sem maöurlasá barnsaldri, þar
sem gömul, hrukkótt kerling
stakk saklausum börnum i
bakaraofninn. Ég kannast þó
viðnokkra þeirra sem tilheyrðu
Möðruvallahreyfingunni á
sinum tima og eru ýmist i
Framsóknarflokknum eða utan
Síðara
hans. Og þaö er min skoðun, að
gæfurikara hefði verið fyrir
flokkinn aö ýmsir þeirra manna
hefðu hafist til áhrifa i stað Al-
freðs Þorsteinssonar. Pólitiskur
einstefnuakstur þess manns er
tæplega til eftirbreytni.
Og Alfreð svellur móöur I
brjósti. Næstásakar hann okkur
um að hafa tapað kosningunum,
ekki bara i Reykjavik, heldur
höfðum við mikil áhrif á niður-
stöður kosninganna Ut um
landsbyggðina. Ég nenni ekki
að ræða svona þvætting og
treysti mætavel heilbrigðri
skynáemi fólks til að afgreiða
hann á viðeigandi hátt. En eitt
er þó rétt að staldra við. Alfre’ð
segir að við höfum stjórnað
kosningabaráttunni. Þetta eru
mér alveg ný tiöindi og eru fleiri
Möðruvellingar og nýliðar en ég
hugði. Fremstan verður senni-
legaað telja formann kosninga-
nefndar, Hannes Pálsson, en á
eftir honum koma t.d. kosninga-
nefndarmennirnir og frambjóð-
endurnir Einar ÁgUstsson, Jón
Aðalsteinn, GuðmundurG., Vil-
svar við grein
hjálmur Arnason, Kristján
Ben., Guðmundur Gunnarsson,
Þórarinn Þórarinsson, Kristján
Friðriksson og margir fleiri.
Svo bregöast krosstré sem
önnur tré, Alfreð minn.
Við stöndum i
dagsbirtunni
Skýring Alfreðs á kosningaúr-
slitunum ristir jafn grunnt og
skýring hans á tillöguflutningi
okkar. Skýringar hans segja
ekkert til um það hvers konar
menn við sem gagnrýnum
erum. Miklu fremur lýsa þær
þeim vanda sem Alfreð er á
höndum þegar hann þarf aö
skýra og fella dóm um viðhorf
og skoðanir annarra. Fyrst
stendur hann ráðalaus, en leitar
svo I hugskoti sinu skýringar á
þvf innræti sem liggur að baki
skoðunum okkar. Loks finnur
hann skýringu, nefnilega þá
sömu sem skýrir allt sem hann
segir og gerir. i stuttu máli er
hún á þessa leiö: Sá sem gagn-
A.Þ.
Björn Lindal
rýnir mig eða vini mina er per-
sónulega illa við okkur, hann
þolir ekki þann frama sem við
noium hlotiö og þá fyrirgreiðslu
sem við njótum og getum veitt.
Hann vill vikja okkur til hliöar.
Þessi skýring Alfreðs segir
ekkert um hug okkar eða inn-
ræti, heldur lýsir aðeins þvi
hvern mann Alfreð Þorsteins-
son hefur að geyma.
Við sem gagnrýnum nú
flokksstarfið erum umbóta-
sinnarnir i Framsóknar-
flokknum. Viö höfum alltaf
veriö tilbúnir til að hlusta, en
aöeins mætt þögn milli dembu
lyga og sviviröinga. Viö höfum
komið fram af fullum heil-
indum, en mætt undirferli. Við
höfum aldrei leynt þvi mark-
miði sem við stefnum að, samt
erum viðásakaðir um makk. En
við munum halda gagnrýni
okkar áfram hvað sem þessu
liður. Við stöndum I dagsbirt-
unni, en Alfreð i kvöldrökkrinu I
smiðju Kristins Finnbogasonar.
Ég veit að flestir flokksmenn
hafa valið dagsbirtuna og fyrr
en varir munu útveggir smiðj-
unnar falla. Við biðum.
Ef Framsóknarflokkurinn
þolir ekki enn umbótahreyfingu
innan sinna vébanda, þá skal
honum lærast það. Ef umbóta-
maðurinn ber heitið Mööruvell-
ingur, þá er ég Mööruvellingur
og þykir sæmd að þvi heiti.
Kristján B. Þórarinsson:
Að villast á
næsta degi
„Þeir sem leggja og varöa vegi
villast oft á næsta degi”.
Davið Stefánsson.
Nú er liðinn rúmur mánuður
frá þvi aökosningar til Alþingis
áttu sér stað, og ekki er enn búið
að mynda stjórn.
Fyrir kosningar var hart bar-
ist og menn komu fram með
ýmiskonar lausnir á þjóðfélags-
vandamálunum, Alþýðuflokk-
urinn vildi afnema tekjuskatt og
setja samningana I gildi. Asamt
þvi að sýna „hið nýja andlit”
ætlaði hann að innleiða nýja
stjórnarhætti og afnema spill-
inguna.
Alþýöubandalagið lofaði eins
og kratar að setja samningana i
gildi. Auk þess ætluðu þeir að
ganga svo frá landbúnaðinum
að bændur þyrftu ekki lengur að
hafa fyrir þvi að vinna á jörðum
sinum. Það átti að leysa öll
vandamál með einu pennastriki
og svo áttu allir að una glaðir
viö sitt og tilbiðja þessa krafta-
verkamenn austursins.
Ekki stóð á þvi að þeir vissu
hvað var að þjóðarskútunni og
hvar helst ætti að slá I lekann.
Þeir kunnuallskonar töfrabrögð
tilaðkeyra verðbólgudrauginn I
kaf, og ganga svo kirfilega frá
honum að hann liti aldrei dags-
ins ljós framar.
Að kosningum
loknum
Strax eftir kosningar þegar
ljóst var aö Alþýðuflokkur og
Alþýðubandalag höfðu unnið
stórsigur á stjórnarflokkunum,
lá fyrir aö þeir mynduðu saman
stjórntil að koma fram þessum
óskum kjósenda sinna. Fram-
sóknarflokkurinn hét þeim
strax hlutleysi svo að þeir gætu
myndað minnihlutastjórn, en
þeir töldu það ekki nægja. Það
yrði að vera meirihlutastjórn,
helst vinstristjórn.
En hvað um það. Nú vissu
þeir hreint ekki hvernig skútan
stæði, hvort hún væri á hliðinni,
á hvolfi, maraði i kafi eða væri
sokkin, þetta vissu þessir visu
menn allt fyrir kosningar, en
lengra náði visidómur þeirra
ekki. Nú voru kallaðir til allir
helstu reiknimeistarar þjóðar-
innar og aðrir vitringar sem
rikisstjórn Geirs Hallgrims-
sonar hafði komist af við, og
þeir látnir segja sigurvegurun-
um hvernig skútan stæði.
Þegar þessu var lokið var
farið að bera saman boðorðin.
Viðræður
um hvað?
I hálfan mánuð ræddu Al-
þýðuflokkur og Alþýðubandalag
samanum hverju þeir heföu lof-
að fyrir kosningar og hverju
væri helst von að kjósendur
væru búnir að gleyma, og
hvernig þeir gætu efnt loforðin.
Þessu fylgdu miklar yfirlýsing-
ar af beggja hálfu. Loks rann
upp dagur loforðanna, það átti
að fara aö ræða um stjórnar-
myndun. Forseti Islands fól
Benedikt Gröndal aö fara af
stað og mynda meirihluta-
stjórn.
í gleði sinni bauð Benedikt
Geir i stjórnarumræöur, en
Lúðvik vildi ekki tala við Geir,
svo Benedikt varð að fara af
stað og biðja ólaf Jóhannesson
um að hjálpa til viö að mynda
vinstristjórn. Það vildi Olafur
ekki gera sjálfur, en fól þess i
stað Steingrlmi Hermannssyni
að koma fram fyrir sfna hönd.
Framsóknarmenn ætla ekki
aðláta standa á sér að leysa þau
mál sem leysa þarf, en hinir
voru sigurvegarar og höföu þvi
siðferðislega skyldu við kjós-
endur að axla þær byrðar sem
þeir höfðu axlað með loforðum
fyrir kosningar. Þetta vissi
Ólafur og hefur sjálfsagt haft i
huga að þeir kæmu sér ekki
saman um neina lausn, svo það
væri sama hverjir færu til við-
ræðna við þessa ágætu sigur-
vegara, enda kom þaö á daginn.
Benedikt gafst upp.
Verkalýðs-
hreyfingin
Þrátt fyrir að þessum mönn-
um tækistnú aö mynda stjórn er
nær fullvist að þeir kæmu aldrei
til með aö stjórna neinu sjálfir.
Staðan er oröin þannig að ekk-
erterhægtaðgera nema forysta
verkalýöshreyfingarinnar sé til
kölluð. Guðmundur J. Guð-
mundsson formaður Verka-
mannasambands tslands,
Snorri Jónsson varaforseti
A.S.l. og Edvard Sigurðsson,
formaður Dagsbrúnar, eru
sterku öflin I þjóðfélaginu. Þeir
hafa yfir að ráða pólitiskum
verkalýðsstjórnum, sem eru
kosnar af i mestalagi 100 til 200
manna fundum pólitiskra gæð-
inga Alþýðubandalagsins. Þess-
ir menn segja siðan þjóö-
kjörnum mönnum, alþingis-
mönnum, fyrir verkum.
Lýðræði
Lýðræði er það sem Islend-
ingar hafa getað státað af frá
öndverðu og miklu er hægt að
fórna fyrir það. Ýmsar þjóðir
hafa lagt lif sinna bestusona að
veði fyrir iýðræði, en þingmenn
á íslandi fórna ekki atkvæði og
þvi siður þingsæti ef verja á
þetta fjöregg þjóðarinnar. Þaö
er enginn vandi að tapa orustu
með þvi að gefa eftir, en þaö er
vandi sem fylgir þvi aðbjóða sig
fram til alþingis og berjast fyrir
þjóðarhag.
Ég skil vel þá verkalýðsfor-
ingja sem ganga eins langt og
þeim er unnt til að ná fram kröf-
um umbjóðenda sinna, sem eru
oftast afmarkaðir sérhópar, en
það má ekki gleyma þvi að það
erutil margar stéttir ogmargar
gerðir af verkafólki I landinu og
það á lika sinn rétt. Viö sem lif-
um á tslandi eigum að hlúa að
og vernda islenskt þjóölif. Til
þess höfum við þing sem við
kjósum menn á, til að gæta f jör-
eggs þjóðarinnar, lýðræðisins.
Davið Stefánsson orti margt
spaklegt eins og þetta, sem
mega vera min lokaorð til varð-
manna islensks lýðræðis, þing-
mannanna:
„Þeir sem striði vilja verjast,
verða stundum fyrst aö
berjast”.
Nýtt frímerki
Sautjánda ágúst n.k. verður
gefið út nýtt frimerki að verðgildi
70 kr. Frimerkið er helgað Vega-
gerð rikisins, og i greinargerð
sem Póst og simamálastjórnin
sendi nýlega frá sér, er rakin þró-
un vegamála og lagasetningar
varðandi þau. A frimerkinu er
mynd af Skeiðarárbrú, og er með
.þvi verið að minnast siðasta stór-
áfanga i vegamálum á tslandi, en
hann var eins og öllum er kunnugt
lagning hringvegarins umhverfis
landið.
Tíð slys í
Sviss— Reuter Vestur-þýskur
fjallgöngumaður, tveir synir hans
á táningsaldri og rómversk-
kaþólskur prestur létu lifið, er
þeir voru að klífa fjall i Valais
ölpunum nálægt Zermatt i Sviss,
að þvi er fréttir frá lögreglunni
þaðan herma. Slys hafa verið tiö
á þessu svæði að undanförnu og
Ölpunum
hafa 17 fjallgöngumenn látist þar
á siðustu fimm dögum.
Feðgarnir, sem voru frá
Ettingen, nálægt Karlsruhe i
Þýskalandi voru ásamt prest-
inum sem var fjölskylduvinur, að
klifa fjallið Mischabel sem er
4.000 metra hátt, þegar slysiö
varð. Virðist það hafa átt sér staö
þegar þeir voru að fara niöur af
Durrenhorntindinum og þá háfi
einn þeirra hrasað og dregið hina
með sér með þeim afleiðingum aö
þeir létust allir. Hröpuðu þeir um
400 metra.
Svissnesk þyrla fann likin i gær
og flaug með þau niður i dalinn.
öryggisyfirvöld hafa varaö fólk
við þvi, að vegna veðurfarsins,
sem verið hefur afar hlýtt að
undanförnu, séu aðstæöur til
fjallgöngu i ölpunum hættulegar,
þar sem hættur á snjóskriðum eru
meiri.