Tíminn - 31.05.1986, Page 18

18 Tíminn
Útboð
Hveragerðishreppur óskar eftir tilboðum í klæðn-
ingu gatna í Hveragerði. Helstu magntölur eru:
Jöfnunarlag 575m3
Tvöföld klæðning 11.000m2
Útboðsgögn eru afhent hjá Verkfræðistofunni
Fjarhitun hf., Borgartúni 17, Reykjavík eða á
skrifstofu Hveragerðishrepps gegn 5.000 kr. skila-
tryggingu eftir kl. 13.00 mánudaginn 2. júní n.k.
Tilboðum skal skila á skrifstofu Hveragerðishrepps
fyrir kl. 11.00 þriðjudaginn 10. júní 1986.
Kennarar takið
eftir
Okkur vantar kennara í eftirtaldar stöður við
grunnskólana á Akranesi. Við Brekkukotsskóla
líffræði, og raungreinakennara, íþróttakennara,
kennara við deild fjölfatlaðra, almenna kennara.
Upplýsingar veita skólastjóri Viktor Guðlaugsson,
vinnusími 1388, heimasími 93-2820. Yfirkennari
Ingvar Ingvarsson vinnusími 2012 heimasími
93-3090. “
Við Grundaskóla tónmenntakennara, mynd-
menntakennara, smíðakennara, raungreina-
kennara, sérkennara, almenna kennara.
Upplýsingar veita skólastjóri Guðbjartur Hannes-
son vinnusími 2811, heimasími 93-2723 yfirkenn-
ari Ólína Jónsdóttir vinnusími 2811, heimasími
93-1408.
Umsóknarfrestur er til 10. júní.
Skólanefnd.
Félagsmála-
ráðuneytið
óskar eftir að taka á leigu 1200-1500 fermetra
húsnæði á höfuðborgarsvæðinu fyrir starfsemi
Greiningar- og ráðgjafarstöð ríkisins.
Húsnæðið þarf að hafa gott aðgengi fyrir fatlaða.
Tilboð sendist félagsmálaráðuneytinu Arnarhvoli
fyrir 15. júní n.k.
Nánari upplýsingar veittar í félagsmálaráðuneyt-
inu í síma 25265.
A
iS&J
Kópavogur-
Dagvistun barna
Innritun á dagvistarheimilið Kópasel stendur yfir.
Um erað ræða dagvist allt að 7 1/2 klst. fyrir börn
fædd ’81 og ’82. Opnunartímierfrákl. 7.30 til 15.00
Kópasel er dagvistarheimili með sérstöku sniði,
sem starfrækt er rétt fyrir utan bæinn (við Lögberg)
með aðstöðu á dagvistarheimilinu við Hábraut,
miðsvæðis í bænum.
Þeir Kópavogsbúar, sem óska eftir vist fyrir börn
sín í Kópaseli fyrir haustið, hafi samband við
Félagsmálastofnun Kópavogs, Digranesvegi 12
sími 41570 þar sem veittar eru nánari upplýsingar.
Umsóknareyðublöð liggja frammi á sama stað.
Dagvistarfulltrúi.
DANSLEIKJAHALDARAR!
Tökum aö okkur spilamennsku.
Spilum alhliöa dansmúsík.
TVÍL
Uppl. í síma 91-651141 (v.s.: 91-687641)
Laugardagur 31. maí 1986
lllllllllllll MINNING lllllllllllllllllllllllllllllilllllllllllllllllllllllllllllilllllinilll
Kristján Birnir Sigurðsson
bóndi Ármúla við Djúp
Fæddur 1937
Dáinn 1986
Laugardagurinn 5. apríl síðastlið-
inn líður mér seint úr minni. Morg-
unn hans lofaði góðu og leyst hafði
af jörðu um nóttina, en umhleyping-
ar í veðri og eigi sýnt hvað verða
vildi veðurs. Pað hallar af hádegi og
klukkan verður 15.00, en er hún
nálgast fullnað hinnar sextándu
stundar hringir síminn og mér hlær
hugur í brjósti með því ég átti von á
vinarhringingu hér í héraðinu gekk
að símtólinu og lyfti...
Hvílíkt reiðarslag! Kollega minn
og vinur á ísafirði tjáir mér voðavið-
burði: Flugvél, hafði farist í Ljósu-
fjöllum og Kristján í Ármúla var
meðal farþega.
Snemma vors 1982 renndi ég heim
að Ármúla, er ég kom fyrir Kalda-
lón, af Snæfjallaströnd, að hitta og
heilsa hinum nýja landnema og fjöl-
skyldu hans. Það var málningarlykt
í stofum og hreingerning í gangi, en
fjör í auga og gleði ríkjandi, fullt að
gera, fögnuður starfs og vors. Þannig
man ég hinn látna vin minn enn í
dag. Með okkur tókust þá þegar góð
kynni, sem áttu þó eftir að aukast
því ekki leið á löngu áður en hann
tók að sér organistastörf við Mel-
graseyrarkirkju, en ekki aðeins þar,
heldur var strax til hans leitað á
aðrar að fara, Nauteyri, Unaðsdal,
Vatnsfjörð. Brást hann ævinlega vel
við og var ekkert sjálfsagðara. Með
honum var afar gott að starfa og
viðmót hans allt lifandi og hlýtt. En
organisti í sveit gengur ekki aðeins í
kirkjuna til að spila þar við embætt-
ið, heldur liggur bak við mikil æfing
og veit ég að söngæfingarnar í Ár-
múla voru mönnum tilhlökkunar-
efni, eins og frú Ása Ketilsdóttir á
Laugalandi tekur fram í ágætri minn-
ingargrein um hann. Er augljóst að
þetta starf hans svo og önnur ýmis,
og þá eigi síður viðkynninguna við
þau hjón á Ármúla, hefur söfnuður-
inn metið að verðleikum. Sést þetta
berlega á minningargreinum þeim er
um hann voru ritaðaraf heimamönn-
um og nágrönnum hans. Fyrir hönd
safnaðanna hér í prestakallinu vil ég
þakka þetta óeigingjarna starf hans.
Er því ekki að leyna að fráfall hans
var mikið áfall kirkjulegu starfi og
vandséð hversu fylla skal það skarð
er nú er orðið.
Kristján heitinn var athafnamað-
ur. Hann vildi líf og umsvif. Eitt
sinn, nú fyrir tæpu ári, rakti hann
fyrir mér hugmyndir sínar um verk-
lega hluti og framfarir í sveit sinni og
er ekki að efa að þeir draumar hans
hefðu orðið að veruleika, og eiga
e.t.v. eftir að verða það. Hitt mun
þó öllum ljóst, að með honum hvarf
sá aflvaki og vilji er líklegastur var,
að til dygði holdtekju hugmynda
þeirra er hann gekk með. Á einni
stundu er hann lýsti draumi sínum
um stóra hluti og ræddi möguleika
þá er fyrir hendi voru, sá ég í honum
mann vorsins og birtunnar, mann
stórræða og breytileika, mann sem
unni hérði sínu og skildi hvers var
þörf, mann áræðni og hvatleika.
Ég varð þess áskynja er á leið
kynni okkar að hann ól með sér
djúprætta trú, eða öllu heldur finnst
mer að hann hefði getað sagt með
Einari Ben: ,,..ég á mér djúpan
grun, sem nóttin elur...“ og veit ég
ekki hvort þessi logi tendraðist af
kynnum hans við samferðamenn,
eða barnstrú hans vitjaði hans og
steig uppúr undirmeðvitundinni er á
leið ævi, nema hvort tveggja hafi
verið. Hvað um það, þetta lífsvið-
horf Kristjáns heitins hefur létt hon-
um stundir, ef erfitt var og er
vissulega einkenni allra þeirra er
unna lífi og manni á þessari jörð.
Við sáumst síðast á Melgraseyri.
Hann kvaddi mig í anddyri hússins
og gekk rösklega niður tröppurnar
og settist í bifreið þá er ók honum á
flugvöllinn; hann hafði spilað sinn
síðasta sálm... Ég sé í grein vinar
míns Engilberts á Hallsstöðum, stuttri
en gagnorðri, að hann segist vart
hafa harmað fráfall annars manns
fremur, sér óvandabundins. Undir
þetta get ég tekið, þótt ég hafi staðið
yfir moldum margra Djúpmanna,
mér meira eða minna kærir e. atvik-
um. En hér kemur ekki til aðeins
góð viðkynning við Kristján, heldur
og dálítil eigingirni: Á þennan mann
gat ég og söfnuðirnir alltaf treyst.
Við höfum, og getum fengið, góða
og gilda bændur í Djúp. En ég læt
ósagt að neinn þeirra hafi af Guði
vorum þegið náðargáfu söngs og
hljóðfæraleiks. Vil ég enn þakka allt
hans framlag til guðsþjónustuhalds í
Vatnsfjarðarprestakalli, og mun í
því tilliti lengi til munað þeirra ára
er hans naut við.
Fjösum eigi lengi um hverfulleik
þessa lífs. Menn segja: Ó hversu
undarlegt, að taka sér í munn hið
gamal-gríska: Sá, sem nýtur hylli
guðanna, deyr ungur, lítum heldur á
þennan voðaviðburð sem eina á-
minning til okkar:
...Hvað vitum vér menn? Eitt
vermandi Ijóð,
ein veig ber vort líf undir tœmdum
dreggjum
- Hvað vill sá er rœður?"
(Einar Benediktsson)
og minnumst þeirra sanninda að í
voru lífi er fátt, er fulltreysta má.
Hér fyrr í dag komu 3 ungar
stúlkur af Drangajökli. Þær höfðu
gist að Gerði ekkju Kristjáns heitins,
en þau höfðu drifið upp gistiaðstöðu
í hinu gamla læknishúsi Kaldalóns.
Var það eitt gott framtak af þeim
hjónum, með því Ármúli var í gamla
daga vissulega endastöð og getur
verið það enn í ýmsum tilfellum, eða
staður áningar og hvíldar. Rómuðu
þær mjög móttökur allar og veit ég
að allt mun þar af myndarskap búið.
Mun það jafnan verða talið happ og
gifta hvers og eins er hlýtur góðan
lífsförunaut og var Kristján heitinn í
þessu efni hamingjusamur. Vil ég
enda þessar línur mínar með samúð-
arkveðju til Gerðar og barnanna á
Ármúla. Lifið heil.
Að kveldi hvítasunnudags annars.
Síra Baldur Vilhelmsson, Vatnsfírði.

BÆKUR
ARBÓK FERDA-
FÉLAGS ÍSLANDS
Þótt ég sé gamall og farinn og
hættur öllum ferðalögum, þykir mér
alltaf fengur í Árbók Ferðafélagisns,
ekki síst þegar hún fjallar um þær
slóðir sem ég hef farið um.
Einar Haukur Kristjánsson skrif-
stofustjóri gerir leiðsögn sína um
Snæfellsnesið ekki endasleppa.
Hann skrifaði Árbók Ferðafélagsins
um Snæfellsnesið 1982. Hún fjallar
um nesið sunnanvert, og hefst þar
sem fræðimaðurinn Guðlaugur Jóns-
son endaði sína frásögn. Einar
Haukur komst í reisu sinni 1982 að
hinu illræmda Ólafsvfkurenni. -
Áður hafði Helgi Hjörvar rithöfund-
ur skrifað meginhluta Árbókarinnar
1932 um Snæfellsnesið. - Þarna hafa
engir lúðulakar verið að verki.
Nú heldur Einar Haukur ferð
sinni áfram um norðanvert nesið,
um vegi og vegleysur, og kemur
víða við sem vænta mátti. Að vísu
eru nú vegleysurnar á þessum slóð-
um orðnar fáar og stuttar. Þó finnast
þær, ef farið er útfyrir hvert annes
sem fálmar út í Breiðafjörð frá
hinum tröllvaxna skaga sem nefndur
er Snæfellsnes. Og svo vitanlega í
fjallaskörðum sem liggja um þvert
nesið, og stundum voru þrædd.
Hvernig höfundinum hefur tekist
lýsingin á landinu og leiðsögnin um
1/
Bergsveinn Skúlason
það, verða sjálfsagt skiptar skoðan-
ir. Slíkt verður aldrei gert svo öllum
líki. Mér sýnist umferðin um innstu
hreppana á norðanverðu nesinu og
eftirmælin um eyjabúskapinn hefði
mátt vera öllu ýtarlegri. En allt
hefur sín takmörk, og eflaust hefur
Einari verið sagt fyrir um stærð
bókarinnar. - Hann segir á einum
stað, að stærsta eyjaverstöðin á
Breiðafirði hafi verið í Höskuldsey.
Ég ætla að Bjarneyjar hafi löngum
haft þar vinninginn. Hann segir líka,
að verslunarhús hafi verið í
Höskuldsey. Vel má það vera, þótt
ekki hafi ég heyrt þess getið áður.
En hvað sem þessu líður, er bókin
bráðskemmtileg aflestrar og hin
ágætasta, enda kryddar höfundurinn
frásögn sína óspart gömlum sögum
og sögnum af nesinu, sem þar eru
nær óþrjótandi. Hefði hann þó að
ósekju mátt gera meira af því. Svo
virðist, sem um allar aldir hafi þessi
landshluti öðrum fremur, seitt til sín
sérkennilega gáfu og athafnamenn,
sem sögur voru sagðar af en síðar
urðu að þjóðsögum. Og vel kann
Einar Haukur með sagnir að fara.
Bókin er prýdd mörgum fallegum
ljósmyndum, flestum eftir Grétar
Éiríksson. Skipar hann nú sess með-
al fremstu landslagsljósmyndara hér
á landi. Og aldrei gleymir hann
fuglunum.
Þá skrifar Eyþór Einarsson grasa-
fræðingur skilmerkilega um gróður-
far á öllu nesinu. Um þann kafla
bókarinnar hef ég engin orð. Eflaust
er það allt í sómanum.
Þegar alls er gætt held ég, að þessi
Árbók sé ein sú besta sem Ferðafé-
lagið hefur látið frá sér fara. Og
sannarlega mega Snæfellingar una
vel sínum hlut frá hendi Ferðafélags-
ins. Bergsveinn Skúlason.