Tíminn - 02.10.1992, Blaðsíða 8

8 Tíminn
Föstudagur 2. október 1992
Sigurgeir Þorgrímsson
Fæddur 4. nóvember 1943
Dáinn 8. júlí 1992
Það var á sólríkum júlídegi, sem
mér barst andlátsíregn vinar míns,
Sigurgeirs Þorgrímssonar. Það kom
mér ekki að öllu leyti á óvart Ég
vissi, hversu alvarleg veikindi hans
voru og að tvísýnt gat verið um bata.
Þó var hann enn óbugaður þrátt fyrir
veikindi, er við hittumst í febrúar á
liðnum vetri, lífsþrótturinn mikill og
œttfræðingur
áhugamálin hin sömu, hin margvís-
legu áhugamál, er alltaif fylgdu Sigur-
geiri, hvenær sem maður hitti hann.
Einnig þá var hann gefandinn í okkar
samræðum. Fyrir réttu ári hafði
hann hlaupið sjö kílómetra f víða-
vangshlaupi, þá nýlega staðinn upp af
sjúkrabeði; kjarkurinn var mikill og
viljinn einbeittur. Allt þetta styrkti þá
von, að hann myndi sigrast á sjúk-
dómi sfnum.

Elsku drengurinn okkar
Guðmundur Óli Hauksson
lést af slysförum mlðvlkudaginn 30. september.
Blma Bjamadóttlr Haukur Ingibergsson
Framboðsfrestur
Ákveðið hefur verið að viðhafa allsherjaratkvæðagreiðslu í
Verzlunarmannafélagi Reykjavíkur um fulltrúa á 37. þing
Alþýðusambands (slands. Kjörnir verða 58 fulltrúar og
jafnmargir til vara.
Listar ásamt meðmælum 100 fullgildra félagsmanna V.R.
þurfa að hafa borist kjörstjórn á skrifstofu Verzlunar-
mannafélags Reykjavíkur, Húsi verslunarinnar, fyrir kl.
12:00 á hádegi mánudaginn 5. október n.k.
Kjörstjóm
Ódýr bíll til sölu
Daihatsu Charade ‘82 í ágætu lagi. Skoðaður
‘93. Þaulvanur skólabíll. Selst ódýrt gegn stað-
greiðslu. Upplýsingar í síma 91-680001 og 91-
681148 ákvöldin.
BILALEIGA
AKUREYRAR
MEÐ ÚTIBÚ ALLT í KRINGUM
LANDIÐ.
MUNIl) ÓDÝRU
HELGARPAKKANA OKKAR
REYKJAVÍK
91-686915
AKUREYRI
96-21715
PÖNTDM BÍLA ERLENDIS
interRent
Europcar
Húseigendur
Önnumst sprungu- og
múrviðgerðir. Lekaþétt-
ingar. Yfirförum þök fyr-
ir veturinn.
Sótthreinsum sorp-
geymslur og rennur.
Hreinsum kísil úr bað-
körum o.fl.
Fljót og góð þjónusta.
Upplýsingar í síma
653794
Afmælis- og
minningar-
greinar
Þeim, sem óska birtingar á
afmælis- og/eða minningar-
greinum í blaðinu, er bent á, að
þær þurfa að berast a.m.k. tveimur
dögum fyrir birtingardag.
Þœrþurfa að oera vélritaðar.
En mennimir þenkja, Guð ræður.
Við lát Sigurgeirs Þorgrímssonar
kemur margt upp í hugann eftir þrjá-
tíu ára viðkynningu, sem aldrei bar
skugga á. Kynni okkar hófúst í Kenn-
araskóla íslands, er við vorum þar
báðir við nám, þó ekki í sama bekk. Af
einhverjum ástæðum vakti þessi lág-
vaxni maður, sem stakk við fæti, at-
hygli mína, hann var viðræðugóður
og viðmótið aðlaðandi og drengilegt
Okkur varð fljótt vel til vina. Frá
bamæsku hafði Sigurgeir mátt búa
við fötlun, annar fóturinn var styttri,
svo hann varð alltaf að nota sérstak-
lega gerða skó. Fötlunin setti án efa
mark sitt á líf hans allt, þótt þess yrði
lítt vart að hún hamlaði honum í
daglegum störfúm. Hann fór allra
sinna ferða, gekk mikið og lét hvorki
veður né færð hamla för.
f Kennaraskólanum var gott að vera.
Þar áttum við Sigurgeir samstarf,
m.a. í Bindindisfélagi Kennaraskól-
ans, sem var öflugt félag á þeim tíma.
Sigurgeir var þá þegar einlægur
bindindismaður, bindindi var órjúf-
anlega samofið lífsskoðun hans, sem
var trúin á þroskamöguleika manns-
ins og von um betra og fegurra
mannlíf hér á jörð. Bindindishug-
sjóninni var hann trúr alla ævi, var
virkur félagi í Stórstúku íslands og
stórritari um árabil.
Ekki staldraði Sigurgeir lengi við í
Kennaraskólanum, minnir mig að
hann væri þar aðeins einn vetur. Síð-
ar stundaði hann nám um nokkurra
ára skeið við öldungadeild MH án
þess að Ijúka þaðan námi. Ýmislegt
varð til tafar í náminu, áhugamálin
voru margvísleg og tengdust ekki
nema að nokkru leyti námsgreinum
þeim, sem skólinn bauð upp á; þar
við bættust félagsmálastörf. Sigur-
geir hafði ævinlega mörg jám í eldin-
um og hugur hans hneigðist að ýms-
um sviðum.
Þar má fyrst nefria ættfræðina, sem
var hans sérgrein. Á því sviði vann
hann mikið starf. Árum saman vann
hann ættartölur fyrir einstaklinga,
oft upp á mörg hundruð blaðsíður,
og oftastnær fyrir Iitla sem enga
þóknun. Á sviði ættfræðirannsókna
liggja eftir hann merk verk, sem ekki
verða tíunduð hér.
Við rannsóknir sínar sat Sigurgeir
langdvölum á Landsbóka- og Þjóð-
skjalasafninu. Þar var ævinlega gott
að hitta hann, setjast niður og
spjalla. Á safninu sinnti hann einnig
öðru áhugamáli sínu, sem var sagn-
fræðin, en áhugi á sögu og menn-
ingu var honum í blóð borinn.
Vegna rannsókna sinna og ritverka í
ættfræði og á sviði sagnfræði, fékk
hann inngöngu í heimspekideild Há-
skóla íslands. Þar stundaði hann nám
í sagnfræði undir leiðsögn hæfustu
kennara og lauk BA-prófi í þeirri
grein fyrir tveimur árum. í Háskól-
anum undi hann sér vel og námið
átti að mörgu leyti vel við hann. Það
kom mér ekki á óvart Sigurgeir var
vísindamaður að eðlisfari og hafði
tamið sér ákveðin vinnubrögð í því
sambandi, sem féllu að þeim kröfum
sem gerðar eru til náms við Háskóla
íslands.
Lengst af hafði Sigurgeir ekkert fast
starf með höndum. Sjálfur var hann í
skóla og sinnti ættfræðiskrifúm, oft-
ast án nokkurs endurgjalds. Hann
átti erfitt með að neita fólki um
greiða.
Að auki hlóðust á hann félagsmála-
störf af ýmsu tagi. Sigurgeir starfaði í
ýmsum félögum og kom víða við, hjá
því gat ekki farið með mann, sem átti
jafn mörg áhugamál og var félags-
lyndur að auki. íþróttafélag fatlaðra
var eitt þeirra félaga, sem nutu starfs-
krafta hans um árabil, en málefni
hinna fötluðu voru honum einkar
hugleikin. Sem formaður þess félags
vann hann það afrek ásamt nokkrum
félögum sínum að sigla á kajak niður
sjálfa Hvítá til að vekja athygli á starf-
semi félagsins og saftia áheitum.
Er Dagblaðið Vísir hóf birtingu ætt-
fræðiþátta árið 1987, var Sigurgeir
ráðinn til að sjá um ritun þeirra. Því
starfi gegndi hann, meðan heilsa ent-
ist, vann þar langan vinnudag, oft
langt fram á nætur og um helgar og
hlífði sér hvergi. Hygg ég, að hann
hafi þar gengið of nálægt heilsu
sinni, en samviskusemin var einstök
og trúnaður við það, sem honum var
á hendur falið. Ættfræðiþættir DV
hafa vakið verðskuldaða athygli, og
má telja þá einhverja mestu ný-
breytni í blaðamennsku síðari ára.
Það kom í hlut Sigurgeirs að ryðja
brautina og móta þessi ættfræðiskrif.
Munu flestir sammála um, að vel hafi
til tekist.
Sem fyrr greinir, hófust kynni okkar
Sigurgeirs í Kennaraskóla íslands, en
þótt leiðir skildu og vik yrði milli
vina, þá héldum við kunningsskap
okkar í gegnum árin. Örlögin hög-
uðu því þannig, að síðar lágu leiðir
saman í Háskólanum, er ég stundaði
þar nám í guðfræðideild. Háskólaár-
in urðu vafalaust uppbyggilegur tími
í lífi okkar beggja, þeim fylgdi endur-
mat og ný viðhorf á ýmsum sviðum.
Mörg voru sporin gengin upp í
Drápuhlíð 46 í heimsókn til Sigur-
geirs og móður hans, Ingibjargar
Sveinsdóttur, sem þar hafa haldið
heimili saman í áratugi, en föður
sinn, Þorgrím Magnússon stöðvar-
stjóra á BSR, missti Sigurgeir um tví-
tugsaldur. Ingibjörg sér nú á bak
elsta syni sínum, komin á níræðis-
aldur. Hún er greind kona og sterk.
Margt var spjallað. Það var alltaf eins
konar andleg veisla að ræða við Sig-
urgeir, umræðuefnin nánast óþrjót-
andi og spönnuðu flest svið mann-
legrar tilveru, þvf fétt lét Sigurgeir
sér óviðkomandi. En oftast bar á
góma þau málin, sem okkur voru
báðum hugleikin: trúmálin og hin
hinstu rök tilverunnar.
Sigurgeir var einlægur trúmaður.
Almættið var fyrir honum jafn sjálf-
sögð staðreynd og það annað í tilver-
unni, sem augu og eyru fó greint
Hann var einstaklega öfgalaus gagn-
vart trúarstefnum, svo vafalaust hef-
ur einhverjum þótt nóg um, var við-
ræðuhæfur jafnt við guðspekinga
sem kaþólikka, kynnti sér trúarstefn-
ur og strauma, og sótti samkomur
hjá hinum ýmsu trúarhópum. Guð
var fyrir honum meiri en öll til-
beiðsíuform.
Af fúndi Sigurgeirs fór maður auð-
ugri og jafnan bjartsýnni á lífið og til-
veruna. Frá honum stafaði einhver
andlegur þroski og góðvild, sem erf-
itt er að útskýra. Það veit ég, að
margir fúndu og sakna nú að leiðar-
lokum.
Þegar ég nú kveð vin minn, Sigur-
geir Þorgrímsson, hinstu kveðju, þá
er mér þakklæti efst í huga. Þakklæti
fyrir það að hafa átt hann að vini og
samfylgdarmanni um árin mörgu, en
harma jafhframt, að hann skyldi svo
snemma vera burtkallaður, því hann
átti mörgu ólokið. En við verðum að
trúa því, að það sem gerist hafi æðri
tilgang, þótt hann sé hulinn sjónum
okkar.
Sigurgeir var einstakur vinur, ein-
staklega heill í hverju einu og trúr
þeim hugsjónum, sem hann hafði til-
einkað sér strax í æsku. Ekkert gat
fengið hann til að bregðast því, sem
hann áleit meðbræðrunum og öllum
mönnum til heilla og blessunar.
Hann var mannvinur í þess orðs
bestu merkingu.
Slíkir menn rífa okkur hin upp úr
dvala meðalmennskunnar og benda á
háleit markmið lífsins til að keppa að.
Fyrir áhrif þeirra eigum við vaxtar-
von. Megi fordæmi Sigurgeirs vera
okkur hvatning til dáða, þannig héld-
um við minningu hans best á lofti,
minningu sem geymist.
Innilegar samúðarkveðjur sendi ég
aldraðri móður, Ingibjörgu Sveins-
dóttur, bræðrum hins Iátna, Sveini
verkfræðingi og Magnúsi sálfræð-
ingi, svo og öðrum vinum og vanda-
mönnum.
Hvíl í friði, vinur.
í trú, von og kærleika,
Olafur Þ. Hallgrímsson,
Mælifelli
Guðný Björk Sturludóttir
frá Fossatúni
Fædd 29. maí 1966
Dáin 25. september 1992
Nú ertu dáin, eftir erfitt stríð
við óvin þann, sem hrindir hverri
vöm.
Og hans mun ætíð sigurinn um síð.
Þig syrgja maki, foreldrar og böm.
Við skiljum aldrei hvað að baki bjó
er burtu varstu kvödd svo snemma
dags,
á meðan aðrir una hér í ró
um ævi langa — fram til sólarlags.
Ég á mér hvorki trú er flytur fjöll
né fullvissu um Guð og Paradís,
en trúi þó að fyrir okkur öll
sé eitthvert framhaldslíf og staður
vís.
Og sé þar einhvers metin móðurást
og mannkostir og þrek í sárri raun,
þín glaða lund og bros, sem engum
brást,
þá berðu með þér sjálfþín
verkalaun.
Ég veit að nú er komin kveðjustund,
á kynni liðin engan skugga ber.
Ég man og þakka fyrir hvem vom
fund
og finn að það var gæfa að kynnast
þér.
Þorsteinn Þorsteinsson