Spegillinn - 01.07.1955, Síða 10

154
SPEGILLINN
— Hver er vilji þinn, herra? spurði ég, er ég sté inn í
Ráðið að loknum þjóðhátíðardegi, eins og Arngrímur myndi
sagt hafa. Meira að segja hefði mátt lialda því fram með
nokkrum rétti, að ég væri afbrigðilegur, því að svo stendur
á, að ég hef alla tíð verið eindreginn aðdáandi Teresíu og
hagað mér eftir spám hennar; þannig hafði ég verið ofur-
lítið rakur á þjóðhátíðardaginn, en þó ekki um of, og nú
var ég í hæsta lagi léttskýjaður.
— Ég ætla að setja þig í sannleiks og frelsisins þjónustu-
gerð, eins og skáldið kemst svo meinlega að orði, svaraði
Bjarni og ekki stökk honum bros.
— Ég þakka það traust, sem fjölhæfni minni er sýnt
með slíku tiltæki. En ef trúa má sama skáldi, þarf að
sjóða mig til þess, og af tvennu illu vil ég heldur vera hrár.
En hvað hefur sannleikurinn gert þér? Ekki ertu þó undir
áhrifum af ræðunum þeirra Ólafs og Gunnars?
— 0, allt er það í hófi. Þú ættir að minnsta kosti að vita,
að þegar þeir voru látnir tala, var það af taktiskum og liern-
aðarlegum ástæðum, en ekki til þess að heyra nein ný
sannindi boðuð. Við sáum okkur lieldur vafasaman liag í
því, ef einhver framsóknarblesi færi að belgja sig á svona
degi og tala þá um Morgunblaðshöllina í staðinn fyrir fóst-
urjörðina og Jón Forseta. Reyndar nefndi ég það nú við þá
að nefna Jón Forseta ekki með nafni, ef það skyldi minna
einhvern á, hvernig komið er fyrir togaraútgerðinni okkar.
En annars er þetta hreint ekki á dagskrá í dag. Nóg að
hafa það í gær. En þú hefur kannske heyrt því fleygt, að
hér er kominn merkilegur gestur, lánaður af uppáhalds-
frændþjóð vorri?
— Já, þú meinar hann Martínus. Sá þarf nú ekki að
kvarta yfir þrengslunum í þjóðkirkjunni okkar; ekki var
svo illa tekið á móti honum á sýnódus. Eg heyrði sagt,
að þeir játningartrúu hafi skotið á sérstökum fundi, til þess
að hlæja að þessu og séu jafnvel sumir komnir á þá skoðun,
að hláturinn lengi lífið.
— Þú tekur eitthvað skakka pólíhæðina, Faraldur sæll.
Ég kannast ekkert við þennan Martínus, nema eftir út-
í þjónustu sannleikans
varpsauglýsingum og ekki hefur biskupinn neitt komið
með hann til mín hérna í Ráðið.
— Nei, það get ég eftir atvikum vel skilið.
— Þetta er, sem betur fer, norskur maður ....
— Nú, einhver úr skógræktarhópnum, sem hefur orðið
strandaglópur?
— Farðu nú ekki að líkja beztu frændum okkar við
Hermann. Nei, kall minn, þetta er hvorki minna né mjórra
en forstjóri — og það aðalforstjóri — norsku Gallöpps
. . þú veizt . . þessar stofnunar, sem snuddar upp álit
„mannsins á götunni“ á því sem er að gerast með þjóðinni
hverju sinni, til þess að þeir sem enga meiningu hafa, en
þurfa kannske að fara í selskap, geti spurt stofnunina og
haft meininguna tilbúna, ef á þarf að halda.
— Já, nú kannast ég við þetta allt, þegar þú segir það.
Eg var að lesa um það í Mogganum um daginn, og meðal
annars það, að allir, sem spurðir eru, segi satt. Getur það
ekki verið dálítið varasamt?
— Læt ég það vera. Það er nú meiningin, að svona stofn-
un heyri undir kennslumálaráðuneytið, svo maður ætti
að liafa á henni töglin og hagldirnar. En það sem þú átt
fyrst að gera, er að hitta liann Björn og liann leggur þér
Hfsregjurnar um það, hvernig þú átt að spyrja.
— Hver er Björn?
— Auðvita norsarinn, sem ég var að tala um, hann heitir
Björn; það munar eins og þú sérð ekki nema einum, að
hann sé nafni minn. Hann býr á Borginni, það er að segja
ef þeir hafa ekki selt hana ofan af honum síðan í gær.
Hérna er spurningarlistinn, og svo kemurðu til mín aftur,
þegar þú ert búinn.
Og ég eins og faraldur niður á Borgina. Margar fór ég
ferðir glæfra fyrir föðurlandið og Bjarna, en fáar hafa
lagzt verr í mig en þessi. Ég hefði þó ekki þurft að kvíða,
því þegar ég kom á Borgina, var hún enn óseld og Björn
frændi var hinn altilegasti maður og sannaði enn spak-
mælið, að það er gott að vera Islendingur í Noregi. Hann
hafði lífsreglurnar allar fjölritaðar, svo að viðtalið varð
stutt.