Spegillinn - 01.07.1955, Page 15

SPEGILLINN
159
GT-gr jótgarðurinn
brotinn.
Verið er að brjóta niður grjót-
garðinn við suðurmörk lóðar góð
templara við Vonarstræti.
Hafa m. a. verið notaðir til
þess vörubílar, og var sums stað-
ar brugðið kaðli á garðinn, en
siðan toguðu vörubilar i, og féllu
þá stykki úr honum
jafnrétti við hina. En andlegur þroski fólksins er mér hug-
stæðastur, nú sem fyrr. Það eru ávörp snjallra forystu-
manna og kvenna, sern alltaf eru og verða áhrifaríkust.
Auðvitað höfum við söng og lúðraspil, að ógleymdri leik-
fimi, ef þurrt verður, en ávörpin verða samt sem áður
innsti kjarninn.
— Væri þá ekki snjallræði að fá einhvern, sem er mátu-
lega rappkjeftet, eins og þeir kalla það úti í Noregi? spurði
nú ein frú, sem ekki er vert að nefna, en hún liefur sjálf
eitthvað af þeim eiginleika er hún nefnir, enda oft talin
vera hinn svarti sauður (eða öllu heldur ær) Klúbbsins.
Svona lagaðar spurningar fara vanalega í taugarnar á
Hallbjörgu og er hún þá vön að gefa viðkomndi móðurlega
áminningu. — Mér finnst sosem engin þörf á að vitna í
það, sem lakast er í samnorrænunni, eins og þann dónaskap
í Nordisk kontakt, sem Helgi Sæm. telur samboðið að
kalla kurteislega hreinskilni. En hann um það. Það er nú
líka áberandi ljóður á menningu vorri, sem losna þarf við,
að við getum aldrei tekið ábendingrun okkar beztu manna
með samúð og skilningi. Þegar þeir benda oss á, að gæta
liófs í kröfum og stunda áframhaldandi þróun sögunnar með
iðkun sparsemi, nægjusemi og siðsamlegri deilna, en af-
neitun ruddaháttar og heimtufrekju, þá bara snúum við
uppá okkur, í stað þess að fylgja fögru fordæmi. Svo vitum
við hversu gott er að vera Islendingur í Noregi og það segir
Árni Óla eindregið líka, en liann fann tvö mikilsverð
sannindi í síðustu för sinni þangað, ef ekki fleiri. Hann
heyrði þar, að heztu mennirnir til að efla kynningu þjóð-
anna væru blaðamennirnir og væri því rík nauðsyn á, að
láta þá fljúga án afláts milli landanna. I Hringaríki kom
það í ljós, að Norðinenn eru komnir af Islendingum og
það í kvennlegg. Haraldur harðráði var svo sannarlega
Norðmaður, enda konungur þeirra, en hann var sonur
Ástu, er var dóttir Ulfhildar, en móðir hennar var Þóra
mosháls Auðunardóttir skökuls, sem var tslendingur í húð
og hár.
Hallbjörgu var orðið svo mikið niðri fyrir að hún þagnaði,
svo Díalín gat komizt að með smáspurningu: — Eigum
við ekki að senda special invitation til Tent City fyrir af-
mælið?
Frúrnar þóttust ekkert lieyrt hafa, en tóku upp léttara
hjal. Bob á beygjunni