Spegillinn - 01.02.1957, Blaðsíða 17

SPEGILLINN
41
Flatrímsþáttur
Hér er þá fyrst einn fyrripartur,. sem greinir frá þverr-
andi gengi stalinismans, og hefur þannig ótvíræða heims-
sögulega þýðingu, auk skáldskapargildis:
„Stalinismans stolta von
stórum tekur að dvína“.
Og botninn segir á látlausan hátt frá því, hvernig hnign-
un nefnds isma grasserar einnig í pólitískt þenkjandi
konum lieima á fslandi, þannig að þær eru í stórum aftur-
bata, pólitískt séð:
„Nú hefur jónfrú Jakobson
játaS villu sína“.
Svo snúum við blaðinu við og látum pólitíkina eiga
sig, en lítum á aðrar hliðar mannlífsins:
„Meydómsgriðin margur rauf,
mun þaS ávöxt bera.
Rennilás í hvers manns klauf
kominn þyrfti að vera“.
Sennilega má líka notast við hengilás í þessu tilfelli,
en rennilásar eru þá á ýmsan máta hentugri, og hæfilega
strengdur rennilás er til mikillar prýði, auk ótvíræðs
gagns. Sem sagt: gott. Og ekki má gleyma tíðarfarinu;
liinni endalausu hringrás frá suð-suð-austan roki með rign-
ingu (sem raunar aldrei kemur, þótt henni sé greinilega
spáð) til vest-suð-vestan garra með snjókomu, sem veður-
stofan reiknar út eftir gangi himintungla og háttalagi
skýjanna.
„Úlfgrár himinn yfir lýr
austanrok og vestangúlpum.
AS sama skapi vex hjá Vír
uerð/agið á kuldaúlpum“.
— Það segir sig sjálft, að þeim mun kaldari og rysj-
óttori sem tíðin er, þeim, líflegri er salan á Vír-úlpunum.
«
— En þá skulum við kúvenda yfir í tilfinningaríkari skáld-
skap:
„Gef ég auga enn á ný
ungum baugalínum.
Nú er haiugahafrót í
hjartalaugum rnínum“.
Skýring: hjartalaug er vitanlega blóð, og þá auðvitað
aðallega heitt blóð. Ég get þess til, að baugalínurnar, sem
koma þessari ofsalegu hreyfingu á blóð skáldsins, hafi
verið hreinustu kynbombur, og þá sennilega sprungnar
núna. — En svo er það tíðarfarið aftur, og næsta vers
greinir frá liörðu árferði „til sjós og lands“, eins og
kerlingin sagði:
„Hagamús í holunni
hörmung eygir slíka
að geispa bráöum golunni;
— þafi gerir ÞjóSvörn líka“.
„Stendur sérhver stjórnarþegn
í stríSi á liimni og jörSu;
ekki veitir af því gegn
andstöSunni hörSu“.
Skýring: Bannveig er náttúrlega kenning, þ. e. bönnuð
veig, í þessu tilfelli Rannveig, sem bannað er að taka sæti
á þingi, enda veit enginn gerla, hvort liún telst til Fram-
sóknar eða Alþvðuflokksins, nema hvorttveggja sé.
Kári.
Hér er sem sé pólitíkin komin til skjalanna aftur. Mað-
ur sér stjórnarliðið, alla lúðvíkana og hannibalana, bíta
í skjaldarrendurnar og munda spjót sín framan í and-
stæðingana, liótandi öllu illu, svo sem takmarkaðri álagn-
ingu bæði í heildsölu og smásölu og lækkuðu verði nælon-
kvensokka. En andspænis þeim er eitilhörð stjórnarand-
staða, Sigurðar frá Vigur, Ólafs og Bjarna, og heimtar
þingrof og nýjar kosningar. Þá heyrum við kveðskap frá
Alþingi.
„Magnast nú á þingi þref,
þrefinu veldur „bannveig“.
Eggert hefur ekkert bréf
upp á, að hann sé Rannveig“.
kvos borgarinnar. Ráðhúsið spegl-
aði sig x dimmum tjarnarfletinum í
kvöldhúminu. Það var ósköp fall-
egt. Og drengurinn fylgdi mér að
dyrum eilliheimilisins. — Þakka
þér nú fyrir kvöldgönguna, Kibbi
minn, sagði hann að skilnaði. — En
ég held nú samt, að ekki hafi verið
sérlega gaman að lifa um miðja
öldina.
Kveðja til púkans
Margnefnd mynd nr. 7 var eftir
Guðmundu, en ekki Guðmund eins
og þú brenglaðir í síðasta blaði í
3. sinn, en Guðmunda hefur u í
endanum í þessu falli. Ég endurtek
að mynd nr. 7 var abstraktmynd
eftir okkar ágæta kvenabstrakt-
málara Guðmundu, sem er gróandi
kraftur í íslenzkri myndlist. Svo
skrifaði ég að þú værir „aungull í
tímanum“, sem er fínt mál við há-
tíðleg tækifæri. Sjálfur getur þú
gleypt þinn „Öngul“ og gramma-
tíkina með.
Kibbi.